MindNote | Muziek, Edutainment & e-Cultuur

Weblog van Meindert Bussink "Digitale Duiding"

Historie van November, 2009

Wekelijks Twitter overzicht van 2009-11-29

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 29 - 2009
MTwitter

Live in Your Living Room verruimt horizon

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 28 - 2009

i_33b408ccd8a0cd26baeaa10d335de9b2liveliving_full

Live in Your Living Room verruimt horizon

Huiskamerconcert-organisator groeit onder leiding van Kees Jonkheer

[3VOOR12/Amsterdam - 28 november 2009]

Kees Jonkheer organiseert in de jaren ’90 zijn eerste huisconcerten bij hem thuis. Een nostalgische poster van 16 januari 1994 op de website van Live in Your Living Room verklapt dat er ‘vlotte muziek’ gespeeld zal worden. Uitnodigingen gaan via briefjes per post naar een select groepje van vrienden en muzikanten. De entree is vijf gulden.

Inmiddels worden in de meeste Nederlandse steden, een groeiend aantal steden in België en zelfs in New York huiskamerconcerten georganiseerd. Niet meer via briefjes per post, maar via internet. Niet meer door een kleine groep vrienden en enthousiastelingen, maar door een netwerk van artiesten, hosts en agents. Live in Your Living Room vervult hierbij de essentiële sleutelrol.

Wat is in een paar zinnen volgens jou de essentie van LiYLR?

‘LiYLR is een professioneel huisconcert-netwerk dat zowel huisconcerten organiseert als produceert. We hebben dit jaar 85 edities met bijna 3000 bezoekers waarbij we, indien mogelijk, steeds vaker de avond aankleden met professionele verlichting, een entreebord, promotiemateriaal en dergelijke.’

Verlies je dan juist weer niet iets van de charme; het kale, breekbare karakter?

‘Volgens mij valt dat wel mee. Een huiskamer blijft een huiskamer. Wanneer je in de pauze bijvoorbeeld naar het toilet loopt, pak je op de terugweg even een biertje uit de koelkast. Vervolgens meng je je even tussen de artiest en de andere gasten. De extra aankleding en dergelijke zorgt gewoon voor meer duidelijkheid en maakt dat je je als bezoeker daardoor meer welkom voelt dan wanneer je bijvoorbeeld buiten in de regen komt aangelopen.’

Is het lastig om te organiseren? Bijvoorbeeld met aspecten als gages van artiesten en drankvergunningen?

‘Wat betreft drankvergunning kun je ons beschouwen als een feestje bij mensen thuis. We hebben geen vergunning nodig en zolang we onder de vijftig mensen blijven is er verder niets aan de hand. Daarnaast maken we af en toe gebruik van subsidies om de entree van tien euro laagdrempelig te kunnen houden.’

Je organiseert nu ook al speciale tours voor artiesten. Zij kunnen dan aangegeven waar ze willen spelen en op welke datum. Dan lijkt het alsof je ook de rol van boekingsbureau voor de artiest op je neemt?

‘Dat klopt, alleen zie ik het eerder als een ‘broker’-functie tussen host, artiest en bezoeker. Het is namelijk niet alleen het boeken van die artiest, maar ook het zoeken naar de juiste host en het afhandelen van de inschrijvingen van de bezoeker, Naast de host en de artiest hebben we ook nog agenten in de verschillende steden die ons helpen bij het produceren van de concertavond. Zij komen met suggesties voor de programmering en helpen op de avond zelf.’

Ben je zelf dan nog wel aanwezig bij de concerten?

‘Dat is weer de spijker op de kop. De reden van die broker-functie is ook omdat we door het groeiende aantal edities er steeds vaker niet zelf bij kunnen zijn. Ikzelf niet, maar ook de agenten niet.’

Je bent nu ook begonnen in New York. Hoe ben je daar zo terecht gekomen?

‘Wij liepen al heel lang met het idee om naar New York te gaan, omdat er nogal wat artiesten die daar vandaan kwamen inmiddels bij ons hadden gespeeld. We zeiden toen al dat het wel leuk zou zijn om hetzelfde daar op te zetten. Op een gegeven moment zat ik op een terrasje te praten met Michel Mulder, de voorman van Lee Mason, die aangaf graag naar New York te willen. Hij vroeg of wij wat voor hem konden betekenen. Toen dachten we: ‘Misschien is het nu wel het moment om het te doen.’ Bovendien was het een mooie aanleiding omdat er dit jaar 400 jaar betrekkingen waren tussen Amsterdam en New York. We zijn toen het Live in Your Living Room Festival NYC gaan organiseren en daarmee werden we opgenomen in allerlei kalenders die daarmee te maken hadden. Daardoor hebben we ons mooi in de kijker gespeeld.’

De muziekindustrie is de laatste jaren enorm aan het veranderen. Top-down hiërarchieën maken plaats voor bottom-up initiatieven. Zie je LiYLR als een voorbeeld van deze ontwikkelingen?

‘Ik denk dat wij zeker een exponent zijn van ‘Do It Yourself’ (DIY). Dat geldt helemaal toen we zeven jaar geleden begonnen. Ook tegenwoordig, nu het allemaal professioneler is geregeld, hebben we een plek gevonden die het midden houdt tussen iets officieels en iets officieus. We merken dus ook wel dat de muziekindustrie zoals podia naar ons kijken en zich daardoor laten inspireren.’

Ben je dan niet bang dat iedereen dan nu heel eenvoudig dit concept of een variant daarop kan beginnen?

‘Ja dat is zo en daar zijn in de afgelopen jaren ook wel een aantal voorbeelden van te noemen. Wat mij betreft, hoe meer huisconcerten er zijn, hoe meer mensen ermee bezig zijn, hoe beter het is. Het zal belangrijk zijn om een structureel aanbod met een hoge frequentie van goede kwaliteit te bieden en dat is nog niet zo heel gemakkelijk.’

Kun je al iets zeggen over eventuele interessante plannen voor de toekomst?

‘In het verleden zijn we al wat samenwerkingsverbanden aangegaan met onder andere Crossing Border, Eurosonic-Noorderslag en hebben een uitstapje gehad met North Sea Jazz onder de noemer North Sea Around Town. Je ziet dat daar nu groeiende belangstelling voor is en we zullen daar de komende tijd ook meer mee gaan doen.’

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42810049


ToolTip #2 Google Wave; Forum Romanum 2.0?

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 28 - 2009

Google-Wave

Een groeiend aantal twitteraars en andere ‘early adopters’ heeft het de laatste tijd over een nieuw communicatieplatform: Google Wave. Het is een online omgeving in try-out modus waar op dit moment alleen nog maar genodigden live kunnen samenwerken en discussiëren; een soort real-time wiki.

Google probeert met Wave de manier waarop we communiceren op een slimme manier vanaf de tekentafel opnieuw te benaderen. Onduidelijk is nog hoe de applicatie precies gebruikt dient te worden, maar hij of zij kan in ieder geval live chatten, foto’s delen, video’s embedden en gebruik maken van andere Google applicaties zoals Google Maps en Google Calender.

Educatieve videogame Darfur is Dying

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 23 - 2009

DarfurDarfur is Dying is een verhalend simulatiespel waarbij de gamer speelt vanuit het perspectief van een vluchteling. Het spel licht een tipje van de sluier op van hoe in het echt is voor meer dan 2,5 miljoen inwoners van Sudan.

De makers zorgen op een lucratieve manier voor de broodnodige aandacht die nodig is voor de verschrikkingen die plaatsvinden in het Westen van Sudan; genocide, verkrachten en martelingen. In samenwerking met mtvU (onderdeel van MTV networks), de Reebok Human Rights Foundation en de International Crisis Group worden technologie en activisme samengebracht in een aangrijpende spelervaring. Een mooi voorbeeld van ‘games that educate’.


Social Media Classroom

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 23 - 2009

SMCVorige week twitterde de Amerikaanse nieuwe media theoreticus Howard Rheingold over een nieuw project dat hij heeft geïnitieerd. The Social Media Classroom is een gratis en open-source online werkomgeving voor studenten en docenten.

De service kan naar eigen wensen worden ingevuld door gebruik te maken van allerlei geïntegreerde social media zoals een forum, blog, commentaren, wiki, chat, sociale favorieten (bookmarks), RSS, microbloggen, widgets en video commentaren.

Doel van de site is om een voor iedereen openbare groeiende kennisbank en relaties te creëren voor diegenen die zijn geïnteresseerd in het gebruik van social media bij educatie.

Wekelijks Twitter overzicht van 2009-11-22

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 22 - 2009
MTwitter

shapeimage_6Djurre de Haan omschrijft zijn muziek liever niet, maar praat bij voorkeur over sfeer en het instrumentarium.

[3VOOR12/Amsterdam - 29 september 2009]

Liedjesschrijver Djurre de Haan presenteert woensdagavond 30 september zijn solodebuut onder de naam Awkward I. Hij wordt, als één van de nieuwe talenten van het roemruchte Exelsior label, begeleid door ex-muzikanten van onder meer Alamo Race TrackGhost Trucker en Johan. Twee dagen voor de cd-release van I Really Should Whisper praat De Haan over het schrijven van muziek en teksten.

De Haan wil zijn muziek niet graag plaatsen in een enkel genre. “Ik heb het idee dat wanneer je een mandoline in een nummer stopt dan zegt iedereen: ‘Oh, dat is een folknummer.’ Het is gewoon een popnummer en heeft misschien een folkinstrumentarium, maar ook weer niet. Er worden niet echt megafoons gebruikt in folkmuziek. Ik snap wel dat er iets van folk in de plaat zit, maar ik kan heel wat folkplaten pakken en die ernaast leggen. Die klinken echt heel anders.”

Snel door naar de muziek zelf. “Wanneer ik liedjes schrijf, dan hangt er een soort sfeer rond een idee waarbij je die sfeer nog verder moet invullen, maar die zit er al wel een beetje in tussen de regels door. Het kan best lang duren tot je de goede hebt gevonden.” Ondanks dat de meeste nummers vorig jaar zijn geschreven, zijn er een aantal bij die wat ouder zijn. “Sommige liedjes zijn gewoon in één keer af, maar andere hebben op zich een goed idee, daar wilde ik dan op dat moment niet mee verder gaan.”

Wat er dan moet gebeuren om er mee verder te gaan, weet hij eigenlijk niet meer. Glimlachend: “Een goeie dag. Ik heb vaak dat ik iets neurie en dat er een soort van zin bijkomt. Die zin geeft dan zo’n beetje aan waar de rest van het nummer over gaat, maar ik heb ook wel eens een tekst geschreven, weggeflikkerd en weer een hele nieuwe geschreven.”

Dat De Haan kritisch kan zijn over teksten, blijkt ook uit het feit dat hij literatuurwetenschappen heeft gestudeerd. Vlak voor zijn scriptie is hij echter met zijn studie gestopt om met Alamo Race Track te gaan toeren. Hij heeft nu besloten: “Gewoon full-time muzikant te worden. Ik heb toen wel één inspirerende docent gehad en ik moet hem nog eens bedanken. Van de één op de andere dag ben ik eigenlijk gestopt. Ik heb hem nog een keer aan de telefoon gehad, maar toen had hij het heel druk en zei hij te willen terugbellen. Toen ik hem later nog een keer probeerde, lukte het weer niet en ik dacht toen van laat maar. Ik ga hem nu een plaat opsturen, ik had nog wel wat uit te leggen.”

Zijn eigen teksten legt De Haan liever niet uit en hij benadrukt het belang van de interpretatie van de luisteraar. Anderzijds ergert hij zich soms wel aan de verkeerde stigma’s die hij krijgt toebedeelt door bepaalde teksten. Naar aanleiding van een interview met Heleen van Rooijen in Zomergasten, over een pornofilmpje op internet, schreef De Haan de metaforische tekst Cytheria Squirts. In een banale setting beleeft een actrice een vrij intiem moment dat ze deelt met de hele wereld. Met de vrij expliciete tekst belicht De Haan in een bizarre en ongemakkelijke samenkomst juist het persoonlijke moment van de close-up van haar gezicht. Het is geen puberale of provocerende tekst, maar gewoon een mooi liedje dat verhaalt over een intiem moment in een onechte bijeen‘komst’.

Tot slot spreekt Awkward I graag over zijn collectie van bijzondere instrumenten. Naast de verschillende mogelijkheden om de mandoline en ukulele te stemmen, vertelt hij een leuke anekdote over zijn gekregen auto-harp. Toen hij in de Verenigde Staten was om op het South by Soutwest festival in Texas te spelen, sliep hij bij de muzikant Ramsay Midwood en zijn moeder. “Toen hij me ’s ochtends kwam ophalen, had hij altijd twee liedjes op staan. I Won’t Let You Down van Eddy Hinton en een liedje vanWashington Philips, Mother’s Last Words To Her Son. Toen we ’s avonds een keer thuis kwamen, kwam hij met dat ding aan zo van: “Ga dat nummer maar spelen”. Sindsdien hebben we het nummer in de set opgenomen.’

Benieuwd geworden wat voor een muziek Awkward I nu precies speelt en op welke instrumenten? De cd-release van I Really Should Whisper van Awkward I is op woensdagavond 30 september te zien in de kleine zaal van Paradiso.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42548930

Nieuw seizoen Mortale Tribunaal begonnen

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

shapeimage_6-1Nieuw seizoen Mortale Tribunaal weer begonnen.

Met in de uitzending: The Wrong Jeremies, Collect Call From Mars, The Birdbrains

[3VOOR12/Amsterdam - 20 september 2009]

Afgelopen vrijdagavond was de eerste editie van het Mortale Tribunaal van dit seizoen. Samen met Radio Mortale-dj Christiaan Walraven worden iedere derde vrijdag van de maand binnengekomen demo’s van Amsterdamse bandjes besproken met een redacteur van 3VOOR12/Amsterdam en een gast uit de muziekindustrie. Tijdens deze eerste uitzending was de programmeur Wouter Heuvelink van Plug & Play te gast. Maandelijks organiseert hij deze bandjesavonden namens CREA, de culturele instelling van de Universiteit en Hogeschool van Amsterdam.


Het eerste nummer dat werd besproken was Hate To Say I’m Straight van The Wrong Jeremies. De invloeden van Josh Homme met zijn woestijnklanken van stoner-rock waren duidelijk hoorbaar. Het droge gitaargeluid klonk volwassen en de opbouw van het nummer zat goed in elkaar. De heren waren goed te spreken over het nummer en benieuwd naar de rest van de demo.


Dat kwam er echter niet van, omdat het alweer de beurt was aan de band Collect Call From Mars om door het tribunaal te worden besproken. Het nummer Going Out For Dancing sloeg helaas niet helemaal aan bij het panel. Ondanks de goede stem van de zangeres miste het nummer spannende harmonische aspecten om te overtuigen. De door de Chilli Peppers geïnspireerde gitaar werd iets te kaal bevonden en het liedje miste een duidelijke richting.


Tot slot werd het nummer No Business van The Birdbrains aan het panel te luister gelegd. Programmeur Wouter prees het hoge hierdoor-wordt-iedereen-verliefd gehalte van het zwoele  gitaar deuntje. Een leuk arrangement met frisse hooks was uiteindelijk het instemmende oordeel.


Volgende maand is er op 16 oktober weer een Mortale Tribunaal met een van onze redacteuren. De gast van die avond is gitarist en liedjesschrijver Anne Soldaat.


Ondanks extra strijkers slaagt Moke er niet in het publiek voor zich te winnen

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Moke, Melkweg, 16-09-09, Pim Hendriksen-1

Ondanks extra strijkers slaagt Moke er niet in het publiek voor zich te winnen.

[3VOOR12/Amsterdam - 16 september 2009]

Moke is die Amsterdamse britpop band met Karl Lagerfeld-pakken, oranje gitaarversterkers en de bevriende contacten met Paul Weller. Tegenwoordig kunnen in dat rijtje ook de foto’s van Anton Corbijn en een heus ‘orchestra’ worden toegevoegd. Veel vorm dus, maar hoe zit het met de inhoud?

In de waanzinnig mooie nieuwe Rabozaal van de Melkweg stroomt langzaam en een beetje onwennig het publiek binnen. Je kunt er namelijk voor kiezen om te gaan zitten op de schuin oplopende tribune of gewoon vooraan te gaan staan. Deze setting schept het beeld van een chique theateravond in plaats van een rock ‘n roll concert en zal de band later op de avond nog parten gaan spelen.

Bijna een uur later dan aangekondigd begint het optreden klein met een orkestraal intro – wat langer dan op de CD – van het titelnummer The Long & Dangerous Sea. Zodra toetsenist Eddy Steeneken invalt, botst het ritmisch gezien even met de strijkers, maar drummer Rob Klerkx trekt dit snel recht. Het blijkt illustratief voor de rest van de avond: de band staat boven de strijkers. Helaas zijn strijkers en band op slechts enkele momenten één geheel.

Het geluid van de band klinkt verder goed en volwassen. Ondanks enkele kleine vergissinkjes en technische probleempjes, zoals de basgitaar die bij het nummer This Plan wegvalt, zijn de arrangementen smaakvol en functioneel. Bij Terrible End wordt Benjamin Herman (saxofonist en bandleider van de New Cool Collective) nog even uit de kast getrokken, maar het mag uiteindelijk niet baten. Het publiek lijkt langer nodig te hebben om aan de nieuwe nummers te wennen.

Het zijn uiteindelijk de oude nummers waarbij Moke het publiek beter weet te bereiken, maar ook daarbij lukt het de band slechts een klein aantal fans de handen op elkaar te krijgen. Aan de inzet ligt het echter niet. Gitarist Phil Tilli danst er geregeld op los en de vol overgave spelende frontman Felix Maginn zet ook zijn beste beentje voor. Misschien hoort deze tamme reactie van het publiek gewoon bij een dergelijke theaterzaal of komt Moke gewoon beter tot zijn recht in het, inmiddels niet meer rokerige, clubcircuit.

Gezien: Moke

Melkweg, 16 september 2009

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42502180

Panama Live trapt af

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

PanamaPanama Live trapt af.

[3VOOR12/Amsterdam - 6 september 2009]

Panama biedt sinds november 2009 weer een podium aan opkomende bandjes. Als een van de grotere poppodia uit Amsterdam staan onder de naam Panama LIVE iedere donderdag tot en met zondag bandjes geprogrammeerd die zo de kans krijgen zichzelf te presenteren aan het grote publiek.

De altijd lastige taak om het spits af te bijten is vanavond toebedeeld aan Club Quattro. Het Engelse geluid van de band klinkt volwassen, alleen laten de arrangementen wel enigszins te wensen over. Ondanks de goede dynamiek en de catchy refreinen, ontbreekt het aan pakkende hooks en originaliteit. Ook mist de jury wat solomomenten en verzanden de aankondigingen tussen de nummers door in wat onverstaanbaar gemurmel. Zoals gezegd het blijft lastig om vlak na het avondeten bij het publiek al de handjes op elkaar te krijgen, Club Quattro slaagt er uiteindelijk niet in om onderling en met het publiek de gewenste interactie te creëren.

Dan is het de beurt aan de pianorock van Waiting For Lenny die meteen doet denken aan een kruising tussen Ben Folds en de muziek van Muppet Show. Het drietal ramt er vanaf minuut één direct in en vliegt daarbij eigenlijk ook meteen uit de bocht. De heren, allen met een jazzachtergrond, herpakken zich echter snel en weten het publiek te overtuigen met hun energieke show.

Ondanks dat nummers wat gehaast en opgefokt klinken, zijn de arrangementen origineel en muzikaal. Ook zijn de vele driestemmige koortjes meestentijds zuiver. Met leuke creatieve intermezzo’s vol verrassende harmonische en ritmische variaties, illustreren de heren diverse muzikale truckjes meester te zijn. Dat deze soms wat cliché overkomen maakt het publiek verder weinig uit. Tot slot een laatste minpunt, vanwaar de volledige uit de context geslagen actie van het kapot rammen van een gitaar aan het eind van de set?

De hekkensluiter van de avond is het artistieke collectief Collect Call from Mars. Direct vallen de de beweeglijke gitarist en de goede stem van de zangeres op. De instrumentbeheersing van alle bandleden is heel aardig, alleen laten ook hier de arrangementen enigszins te wensen over. Het publiek vliegt de muziekstijlen om de oren en lijkt het ook allemaal niet zo snel te snappen. De muziek is theatraal, funky, hard en eng tegelijk. Alsof Anouk bij Tool of de Guano Apes zingt. Ondanks hun creativiteit en de overtuigende performance, moet uiteindelijk Collect Call from Mars net als Club Quattro hun meerdere erkennen in de winaar van de avond: Waiting for Lenny.

Gezien: Club Quattro, Waiting for Lenny en Collect Call from Mars bij Panama LIVE

Waar: Club Panama, 6 september 2009

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel//42466321

3VOOR12 liveverslag op Valtifest

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Valtifest-2

3VOOR12 liveverslag op Valtifest.

[3VOOR12/Amsterdam - 5 september 2009]

De warming-up van Arthur Baker
Terwijl al om twaalf uur de poorten van Valtifest open gingen, voelt de tweede act in de Ohaf Owap als het echte begin van het festival. Wanneer Arthur Baker vanaf drie uur zijn vrolijk uitgedoste publiek bedient van dikke dance bassen, stroomt zijn tent beetje bij beetje vol. Het lukt Baker echter niet om er direct een beestenboel van te maken, maar aangezien de alcohol al wel rijkelijk vloeit zal dit waarschijnlijk niet lang niet meer duren.


Wanneer buiten de zon plaatst maakt voor de eerste regendruppels, wagen steeds meer als tijgers, koeien en gevogelte uitgedoste bezoekers een pootje in de danskooi van Baker. Zodra hij het roer omgooit naar meer jaren zeventig en tachtig dance, komt de massa in beweging. De konijnenhoofddeksels, pauwenveren en elandhoedjes wiegen vrolijk heen en weer en er wordt steeds meer rook in de tent geblazen. Hierdoor waan je jezelf op een dampende zaterdagse clubavond terwijl het gewoon half vier ’s middags is.


Voor de finale heeft Arthur Baker nog enkele zangeressen in petto die de beats nog wat muzikaal ondersteunen. Hier reageert het publiek enthousiast op, is het echter wel voor korte duur. Wanneer hij zijn laatste wapen tevoorschijn tovert, een springende zanger die iedereen oproept om ‘eeyow, eeyow’ te roepen, lukt het Baker uiteindelijk toch de meegenomen attributen zoals ballonnen van liieveheersbeestjes en smilies tot wereldbollen vrolijk rond te laten stuiteren.

MC Gaff E.
Om half zes is het in de Sex Machine tent tijd voor MC Gaff E. Het dertig man tellende publiek verklapt dat Valtifest deze Londense Australiërs (nog) niet kent. Twee bizar geklede dames buigen, hoppen en zingen echter als een bezetene. Een in een zwart balletpak geklede danseres met paardenhoofd en een druk geschminkte, in soepjurk gehulde, zangeres worden begeleid door de MC. Die draait dansbare muziek die lekker rockt, maar slechts enkele bezoekers aan het wiegen krijgt. De zangeres slaakt kreten uit als ‘sex’ en ‘xtc’ onderwijl ze voorovergebogen het publiek haar achterste laat zien. De danseres maakt robotachtige bewegingen die doen denken aan de dans waarmee iedereen is opgegroeid: van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts.


Na ieder nummer ontdoet de zangers zich van een jurk en maakt ze steeds erotischere bewegingen. Zonder gene bukt ze voorover en schuurt ze haar derrière tegen de danseres om vervolgens haar kruis herhaaldelijk te betasten. Het publiek grinnikt een beetje en wijst elkaar op de wulpse bewegingen. Zodra de DJ disco klassiekers begint te draaien beginnen wat meer bijen en zebra’s in het publiek te heupwiegen, maar heel veel meer is het niet. De meeste mensen staan gemoedelijk met elkaar te praten en slechts een handjevol danst. Steeds wanneer weer een jurk uitgaat verdwijnen er meer bezoekers.


Deze leegloop komt tot een einde wanneer de zangeres slechts in een oude omaonderbroek staat en haar bovenlijf enkel is bedekt met een klein lapje stof. Binnenstromende feestgangers gebaren naar haar wilde bewegingen waardoor het lapje haar boezem niet meer bedekt. “XTC is best, XTC is the shit” gilt ze over inmiddels meer electro geluiden. Uiteindelijk gaat de rest ook uit en staat ze in slechts een tijgerprint-tanga met een deels gebodypaint bovenlichaam. Iedereen lijkt er het zijne van te vinden, maar allen lopen lachend de tent uit.

Fasion Show
Na de lekkere opwarmer van de XVibe Dance Crew gaat Samir van het label Samoer zijn collectie aan het publiek tonen. Het zal echter geen gewone modeshow worden want het publiek danst gewoon lekker door met een biertje in de hand. De modellen van Samir trotseren de wind met knalgele glimmende creaties van satijn en kaftan. Het geheel doet chique en oosters aan en contrasteert enorm met de hiphop klanken die deejay Tjoller Inc vanuit zijn kanariegele dj-wagentje produceert.


Vervolgens is het de beurt aan Entour uit Eindhoven met zijn collectie All In Grey. De modellen die met hun met hun blauw en grijze kleren langs de rijkversierde dieren-outfits van het publiek flaneren, vallen hiermee enigszins uit de toon. De stoere winterse collectie met dikke jassen, wanten, mutsen, sjaals zorgt daarnaast voor jaloerse blikken uit het publiek. Nu het langzaam donker wordt neemt de temperatuur verder af en komen enkele jassen en shawls tevoorschijn.


De finale van de Fashion Show is voor de street wear van Marras en zijn collectie Flava Six. De wijde T-shirts, baggy broeken en felgekleurde sneakers worden geshowd door breakdansers op rauwe beats. Het wagentje van de DJ wordt inmiddels door enthousiast beschonken bezoekers vrolijk heen en weer gewiegd met de lachende goedkeuring van de plaatjesdraaier. Tussendoor wordt het Valtifest beestenboel thema niet vergeten en bewegen de dansende modellen op onder andere Hakuna Matata en The Lion Sleeps Tonight. Met deze dans eindigt deze enigszins onconventionele modeshow onder luid applaus en omhooggehouden glazen bier en rose.

Junkie XL
Wanneer de van oorsprong achterhoekse Tom Holkenborg (alias Junkie XL) om tien uur in de Brand New tent aftrapt, heeft hij vanaf moment één het publiek mee. Zowel de bezoekers als de international gelauwerde DJ zijn gretig en lijken er veel zin in te hebben. Leunend met zijn knie op de tafel naast het mengpaneel, kruipt Junkie XL hongerig naar zijn publiek. Gehuld in een vaal lederen jasje en met zijn kenmerkende franse pet, slingert hij de eerst zware beats in de goed gevulde tent.


Na een kort sfeervol rustmoment knalt hij meteen weer verder met gortdroge bassen en rondslingerende mechanische geluiden. Het volume lijkt iets omhoog te zijn gegaan en de door het publiek meegnomen beestenattributen vliegen hier en daar in het rond. Door zijn analoge Korg synthesizer te combineren met zijn oplichtende macbook, weet Holkenborg een prettige balans tussen oude rauw warme klanken en meer frisse snerpende moderne klanken te produceren.


Zodra hij over gaat naar meer een clubsound, lukt het deze muzikale dompteur zijn hongerige wilde dieren verder te drogeren met harde beukende bassen. De afwisseling van ruige gitaarriffs op de achtergrond met meer dance-achtige invloeden, lijkt vrijwel iedereen in het publiek goed te stemmen. De stijgers aan de zijkant van de tent worden door de bezoekers beklommen van waaruit hangend wordt gedanst. Inmiddels is het echt een beestenboel aan het worden. De uitgedoste dansende koeien, springende tijgers en fladderende vogels lijken volledig verslaafd aan de muziek van Junkie XL.


Als een volleerd muzikaal dompteur sluit Junkie XL Valtifest af.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42440705

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42441252

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42443863



3VOOR12-award interview met Anne Soldaat

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Albumhoes Anne Soldaat - In Another Life

3VOOR12-award interview met Anne Soldaat.

“Die Morrissey Levensmoe-achtige teksten moet je niet zo letterlijk nemen”.

[3VOOR12/Amsterdam - 25 augustus 2009]

Anne Soldaat wordt in ieder interview aangekondigd als muntthee drinkende oud-gitarist van Daryll-Ann die daarna met de band Do-the-Undo een eigen muzikale weg insloeg. Ook nadat hij solo is gegaan blijft 3VOOR12/Amsterdam hem volgen. Het interview naar aanleiding van zijn 3VOOR12/Award-nominatie vindt plaats in het oude Volkskrant gebouw, ‘op de zevende’. In de kelder van het gebouw heeft Soldaat namelijk de oefenruimte van band en kan hij na het gesprek meteen weer verder met muziek maken.


Wat vind je ervan dat je genomineerd bent?

“Ja, te gek. Het vestigt nog een keer de aandacht op het album, of je nu wint of niet. Daar reken ik niet op natuurlijk. Het zal Kyteman wel worden. Kyteman is toch een beetje the talk of the town.”


Maar je wil wel winnen?  In het nummer Born to Perform schrijf je namelijk ‘I was born to perform in another life / I was born to die unknown / and the life that I choose / it won’t make it to the news / please, let me die alone’.

“Haha, ja, dat is een beetje ironisch; van die Morrissey levensmoeachtige teksten die je niet zo letterlijk moet nemen. Maar, wil ik wel winnen? Ja, natuurlijk wil ik winnen. Jawel hoor, lijkt me heel leuk.”


Hoe heb je voor jouw gevoel op In Another Life de juiste beslissingen genomen?

“Dat is vooral Jason Falkner geweest (waarmee hij dit album in Los Angeles opnam, red.). Ik had het eigenlijk best makkelijk. Wat je zegt is inderdaad heel moeilijk, alsof je in de supermarkt staat en je moet een toetje kiezen. Nou, ga er maar aan staan. De overdaad is zo groot dat je bijna denkt, laat maar zitten dat toetje. Maar Jason had echt al een visie in zijn hoofd van deze kant moet het op. Ik was wel perplex door zijn vastberadenheid: “Dit moet hier, doen we zus” en dan heeft hij het ook heel snel gedaan. Er werd gewoon hard gewerkt, maar ook heel gefocussed. Het was niet echt van we gaan een halve dag denken van: “Zullen we nou wel of niet een orgeltje doen? Mmmm.”


En heb je bewust de keuze gemaakt voor minder gitaarsolo’s? Iets waar je toch om bekend staat. Het eind van Pillow Talk leent zich er bijvoorbeeld perfect voor.

“Ja, dat is wel grappig dat je dat ook zegt, want dat was ook wel helemaal mijn plan eigenlijk. Maar Jason was in die zin eigenlijk arrangeur en artistiek leider. Het einde van Pillow Talk zoals het nu is vind ik ook echt te gek met zo’n heel subtiel gitaardingetje en dat heeft een soort lading. Het heeft wel iets anders dan wanneer je dat pedaal intrapt en hoppatee.”


En live?

“Ja, live wel. Lekker van dik hout soleren, dat is wel te gek. Maar je hebt wel gelijk, er zit niet echt een gitaarsolo op die plaat ofzo. Vind ik ook wel weer leuk, dat het ook zonder kan. Live wordt het wel weer ruimschoots goedgemaakt.”

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42392902



Mysterieuze act 8436 2766533 88588737 in de Melkweg

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Them Crooked Vultures

Mysterieuze act 8436 2766533 88588737 in de Melkweg.

Fans wisten dat Grohl, Homme en Jones, oftewel Them Crooked Cultures, zouden spelen.

[3VOOR12/Amsterdam - 21 augustus 2009]

Na de eerste geruchten over de oprichting van de supergroep Them Crooked Vultures (met de oud-drummer van Nirvana en Foo Fighters-frontman Dave Grohl, mede-oprichter van Kyuss en frontman van Queens of the Stone Age Josh Homme en oud-bassist van Led Zeppelin John Paul Jones) verschijnen via de twitterpagina van de band cryptische aanwijzingen over een concert in de Melkweg.


Het eerste bericht is ‘Melkweg 19-08’ en een link naar een poster van een man met het hoofd van een gier en een paraplu in zijn hand. Een dag later verschijnt er een link naar een foto van dezelfde poster op een elektriciteitskastje en de cijfers 52.365065, 4.881114. Oplettende fans op internet weten dat dit de lengte- en breedtecoördinaten van de Melkweg zijn. Op de website van de Melkweg staat een ander nummer: 8436 2766533 88588737. Wanneer je deze cijfer in je mobiele telefoon intoetst, komt daar Them Crooked Vultures uit. Een sterk staaltje viral-buzz-marketing dus, maar kunnen de heren ook lekker samenspelen?


Na alle obstakels te hebben genomen (uren in de rij staan, een identiteitsbewijs laten zien, één kaartje per persoon, een polsbandje à €37,50 en er wordt nadrukkelijk op gewezen dat je geen video- en audio-opnameapparatuur mee mag nemen) zijn de verwachtingen hooggespannen. Wanneer de band het podium bestijgt, lijken de heren ontspannen, gretig en goed gemutst. Het eerste deel van de twaalf nummers die ze spelen, blijven ze dit vasthouden. Daarna zakt de banddynamiek iets in. Is dit vreemd wanneer een publiek een volledig onbekende set naar zich toe krijgt geslingerd , met als voorproefje slechts een dertig seconden durende ‘teaser’ op internet?


Het drietal (aangevuld met Alain Johannes, gitarist/bassist van de 2005 Queens-formatie) begint de set snoeihard met nummers als Dead End Friends, Mind Eraser en Bandoliers. Op het eerste gezicht lijken de nummers nog het meest op de stonerrock van Queens Of The Stone Age, aangevuld met de exotische soundscapes van Led Zeppelin.


John Paul Jones heeft duidelijk zijn stempel gedrukt op het geluid van Them Crooked Vultures met zowel zijn basgitaar- als pianoarrangementen. Jones begint de set met een maffe slide-basgitaar met een ingebouwde ‘kaosspad’ (zo’n schermpje dat ook Matt Bellamy van Muse in zijn gitaren heeft). Bij het achtste nummer begint Jones ook nog op zo’n typische jaren ’80 draagbaar keyboard wazige Marrokaanse samples aan te sturen. Tijdens de ‘ballad’ Caligula kleurt hij het geheel in met fijne hammondpartijen.

Na deze rustpunten is het tijd voor de finale. War Song begint met lage, lome gitaarriffs en eindigt in een jazzrock-jam van wel vijftien minuten waar het drietal zichtbaar plezier heeft in het samenspelen. Het nummer Elephants begint met een langzame hoekige riff die vervolgens steeds sneller doorramt. Ondanks dat de band en het publiek het naar hun zin hebben, evenaart de supergroep niet meer de energie van de eerste nummers. Twaalf nieuwe nummers brengen en horen blijkt  een flinke kluif. Bovendien is dit pas het tweede optreden.


Maar met het laatste nummer Daffodil bewijst Them Crooked Vultures dat dit waarschijnlijk meer is dan een leuk nevenprojectje van deze rechtschapen rockers en dat ze tot de beste songwriters en performers horen van gortdroge stampende gitaarrrock met een vuige, meerstemmige melodie. Nu maar verwachtingsvol uitkijken naar het album.

Gezien: Them Crooked Vultures
Melkweg, 19 augustus 2009

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42372808


Vrije muziek op de tweede dag van IJazz

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Gare Du Nord, IJazz 2009, foto_ Pim HendriksenVrij muziek op de tweede dag van IJazz.

Hiphop en Brazilectro laten het stof opwaaien tussen de coltruien.

[3VOOR12/Amsterdam - 10 juni 2009]

Het driedaagse Amsterdamse festival IJazz opent de zaterdagavond op het Droomschip Podium met Gare du Nord en met The Lils Mackintosh Band op het Jazz Dockpodium. Gare du Nord heeft direct een voordeel, omdat de band slechts vijftig meter van de ingang verwijderd is en het publiek zo een stuk eenvoudiger met haar zwoele opzwepende klanken kan verleiden. Ondanks dat de meeste bezoekers het avondeten waarschijnlijk net achter de kiezen hebben, lukt het Gard du Nord eenvoudig de handjes van de bezoekers op elkaar te krijgen met bijvoorbeeld de smaakvolle versie van Steely Dan’s Do It Again. Aan de andere kant van het terrein heeft Lils Mackintosh het minder gemakkelijk. Een stuk verder van de ingang verwijderd en met de gure wind in de nek, heeft de band de ondankbare taak de andere eerste twintig bezoekers op te zwepen. De dromerige sfeer die de gruizige klanken van de saxofoon weet op te roepen, krijgt hier en daar wat heupen aan het wiegen. Voor de rest van het publiek is het vooral nog erg ‘half zes’.

Zodra het zes uur is wordt de programmering echt die van een festival en bestaat de keuze uit vier acts. Stefano di Battista lukt het om op de Load Out Stage met een klassieke bezetting met piano en contrabas een sfeer van oude filmmuziek neer te zetten. Iets verder op het grote podium van De Helling klinkt de gedempte trompet van Rik Mol & Friends en wiegt het publiek toch voorzichtig heen en weer. De frisse windvlagen blijven het publiek parten spelen, merken ook de kids op de Young Talent Stage. De ongeveer tienjarige virtuoze pianist, die daar doet denken aan de zondagmiddagbengel bij de jazzsessie’s in de Badcuyp, heeft met zijn formatie toch heel aardig bekijks.

Wel merk je dat het publiek wacht op meer bekende namen zoals Kyteman en Zuco 103. De kwalitatieve jazz van Tineke Postma met o.a. drummer Martijn Vink waarbij tijdens de solo’s duidelijk goed naar elkaar wordt geluisterd, zal uiteindelijk toch bezwijken onder het geweld van het hiphoporkest. Net terug van Pinkpop, heeft mastermind Colin Benders (a.k.a. Kyteman) zijn muziekleger ook voor de fijnproevers in het gareel gekregen. Het publiek bij het podium De Helling is duidelijk enthousiast en reageert gretig op de improviserende hiphoporkestleden. Met de Franse raps, de bombastische percussie en de monsterlijke synthesizergeluiden in combinatie met de fijnzinnige strijkers, maakt dit rariteitenkabinet muzikaal indruk. Verschillende genres worden niet geschuwd en de bezoeker wordt via rapska naar blueshop in verwarring achtergelaten. Ineens doet de gure wind en het donker lonkende wolkenpakket er niet meer toe. Ook Benders eigen solo’s snijden hout en Kyteman’s Hiphop Orkest is op zijn top als Benders zijn jonge honden laat afsluiten met een a capella-stuk van zang- en fluitkoortjes.

Het nadeel van festivals is dat je niet overal aanwezig kunt zijn. Door het geweld van Kyteman hebben we helaas een boel gemist en snellen dan ook maar gauw door naar die andere headliner Zuco 103. Deze ‘founders of Brazilectro’ hebben de afgelopen tien jaar inmiddels ‘over de hele wereld overal gespeeld’. In de lekker warme op elkaar gepakte tent, duurt het even voordat de band hun reputatie kan waarmaken. Pogingen om het publiek mee te laten zingen slaan niet direct aan en echt uitbundig wordt er niet gedanst.

Ook de ‘louch-jazzhop’ van Arts The Beatdoctor in het Jazz Dock weet de koukleumende bezoekers niet echt in beweging te krijgen. De vanuit de boot zichtbare glimmende lichtjes die in het water weerkaatsen, doen eerder verlangen naar een verse espresso of warme chocolademelk dan uitbundig ‘bouncen’. Strak is het allemaal wel, maar misschien komt dat doordat de heren allemaal een koptelefoon op hebben. Op dat moment dringt het besef weer door dat we op een Jazz-festival staan. Zoals de MC al communiceert ‘My Life is a Questionmark’, worden op dag twee van IJazz de grenzen van – ik citeer Kyteman eerder op de dag – ‘vrije muziek’ aardig opgezocht.

Gezien: IJazz 2009 dag 2, met Kyteman, Zuco 103, Arts The Beatdoctor, Tineke Postma, Rik Mol & Friends,  The Lils Mackintosh Band, Stefano di Battista en Gare du Nord.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42090540

Legendarische Jeff Pevar gewoon in de huiskamer

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Sanne Couprie, Jeff Pevar, Live in your Living Room, Herengracht, 27 mei 2009.

Legendarische Jeff Pevar gewoon in de huiskamer.

Uitgeklede liedjes en met een Grolsch-pijpje slidegitaar spelen bij Live in Your Living Room.

[3VOOR12/Amsterdam - 30 mei 2009]

In een fraaie met ornamenten versierde woonkamer ergens aan de Herengracht, gaat de vriendelijke Jeff Pevar voor ongeveer veertig gelukkigen zijn uitgeklede liedjes voor het voetlicht brengen. Op het tapijt tegen de gewitte muur staan twee akoestische gitaren, een dobro (zo’n ijzeren gitaar die op de cd-hoes staat van Dire Straits’ Brothers in Arms) en een mintgroene elektrische gitaar. Naast deze vierentwintig snaren liggen twee forse planken met effectpedalen op de grond en staat een minuscuul gitaarversterkertje, ter grootte van twee flessen wijn, in de vensterbank. De legende speelt alvast op anderhalve meter afstand zijn vingers warm, terwijl zoonlief van de welgestelde gastheer nog snel zijn kleurpotloden uit de hoek van de kamer kan bemachtigen. Wanneer de laatste binnenkomer de eerste klanken van het optreden nog net verstoort met de wachtkamerbel – die Pevar gevat met een drietal boventonen direct kopieert – kan de avond echt beginnen.


De toon voor de rest van de avond is gezet. Vervreemdend. Ondanks dat het voelt alsof de buurman van hiernaast gaat spelen, weet de kenner dat Pevar speelde met onder anderen Ray Charles, B.B. King, Joe Cocker, Phil Collins en Art Garfunkle, om maar eens een lijstje te noemen. Wetende dat deze snarenplukker ook nog eens beste maatjes is en diverse liedjes schreef met David Crosby – inderdaad van Crosby Stills Nash en Young en zoveel andere spin-offs – lijkt de legende zowaar zenuwachtig. Dat is ook best begrijpelijk, want met ingehouden adem kijkt het gros ogen hem verwachtingsvol aan.


Eenmaal aan het spelen maakt Pevar de belofte helmaal waar en blinkt uit in smaakvolle ingetogen blueslicks die afgewisseld worden met virtuoze jazzprogressies. Hij verrast door het gebruik van drumsamples en zelfingespeelde basloopings en door de creatieve arrangementen van bekende nummers zoals bijvoorbeeld de bluesgrass-versie van ‘Blue Suede Shoes’. Hij drinkt dan snel de laatste slok uit het dichtstbijzijnde Grolsch-pijpje om deze vervolgens als slide te gebruiken voor zijn gitaarsolo. En dat allemaal in de huiskamer. Daarnaast beseft de volleerde entertainer het belang van een leuke anekdote tussen de nummers door en durft hij zelfs tijdens de improvisatiesolo van een up-tempo jazzrocknummer even de controle te verliezen met als gevolg ook zijn plectrum. Maar ach, zelfs zonder dit hulpmiddel houdt Jeff Pevar zich staande en staat de gerenommeerde sessiegitarist ook in een willekeurige huiskamer zijn mannetje.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42036202


CD-recensie: Hoover – Uncertain Things

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

uncertain thingsCD-recensie: Hoover – Uncertain Things

Weinig spannende rockplaat bevat akoestisch pareltje.

[3VOOR12/Amsterdam - 31 mei 2009]

Hoover is een rocktrio met muzikanten uit Amsterdam en Utrecht met wortels in het zuiden des lands. Na het ontstaan in 2005 en het drie jaar later herboren worden met de nieuwe Italiaanse drummer is het nu tijd voor hun tweede studio album Uncertain Things. Vanuit een hagelwit hoesje met een print van een lege gang, gaat het door Darius van Helfteren (Wisselwoord studio’s) gemasterde schijfje de cd-speler in.

In eerste instantie klinkt de plaat wat vlak en kaal, en krijg je het gevoel alsof je in de oefenruimte direct naast zanger en gitarist Sander Baks, bassist Peter-Paul Kruijsen en drummer Aldo Sanso staat te luisteren. Ondanks het vlakke en kale geluid is de energie duidelijk hoorbaar en op harmonisch gebied zijn er interessante dingen te horen. De nummers bevatten echter niet altijd even spannende gitaarpartijen en hooks, waardoor sommige de riffs best de halve lengte hadden mogen hebben.

Het gortdroge gitaargeluid doet denken aan oude Black Sabbath-tijden, maar mist daardoor actuele agressiviteit waardoor de nummers niet echt uit de speakers knallen. Ook de zang klinkt niet overal overtuigend en soms zelfs wat te geforceerd. Bij de rustige nummers lijkt de Neil Youngachtige stem van zanger Baks beter uit de verf te komen. Ook de toegevoegde instrumenten zijn niet altijd even geslaagd zoals de piano bij Thrown to Wrong en de Kraftwerk-synthesizer bij To Commit Oneself.

De energieke en dynamische nummers die de heren op hun website live pretenderen te spelen, komen op plaat helaas niet zo goed over. Opmerkelijk is daarom dat het laatste nummer Moonlight, dat met een mooie ingetogen meanderende stem wordt gezongen met enkel een tokkelende akoestische gitaar als begeleiding, als een verscholen pareltje door de plaat besloten is.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel//42035629


Bevrijdingsfestival valt ondanks regen niet in het water

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Paulusma, Popcastpodium Bevrijdingsfestival, 5 mei 2009, Richard TasBevrijdingsfestival valt ondanks regen niet in het water.

[3VOOR12/Amsterdam - 8 mei 2009]

Ellen ten Dammen en Isis

‘Durf jij vrij te zijn?’ Met deze boodschap – die op licht erotische wijze wordt vertolkt – trekken DJ Isis en Ellen ten Damme het thema ‘bevrijding’ net wat breder. De dames speciaal voor deze dag een samenwerkingverband in een muzikaal minitheaterstuk. Bij opkomst tipt Isis letterlijk al een stukje van haar sluier op en toont het museumplein haar blote bil. ‘Kan ’t nog hoger? Je ziet ’t wel hoor’, klaagt een vrouw in het publiek, nog niet wetend wat haar nog te wachten staat. Vakkundig weet de band van Ten Damme een sfeervol Arabische soundscape te creëren die uitmondt in een stevige rockriff. Hier overheen gilt en kreunt Ellen al spelend op haar viool. De steeds wulpser dansende Isis begeleidt het geheel met een drone geluid van esoterische bliepjes en loops van percussiegeluiden. Wanneer het net iets harder begint te regenen, helpt Isis Ellen van haar BH te ontdoen. Vervolgens trommelen ze beiden op de met tape aangebrachte triggers op het lichaam van Ten Damme. Het publiek krijgt in willekeurige volgorde de woorden ‘durf jij vrij te zijn’ naar zich toe geslingerd. Boodschap ontvangen.

Capacocha

Capacocha is de eenmansband van Capa, het alterego van René Beerens. Capa zingt, speelt gitaar en toetsen en programmeert ook zelf zijn thrashy electro rock ‘n roll. Hij begint zijn dansbare funky rock op het Museumplein in de stromende regen, maar weet zichzelf te troosten met de woorden: “Gelukkig staat heel Amsterdam voor me”. Deze ironie is slechts van korte duur, want op dat moment verschijnen meer bezoekers die meteen gretig meedansen. Inmiddels is de regen gestopt en is er een drietal flamboyante (schaars)geklede danseressen op het podium geklommen, dat het geheel enigszins opfleurt. Erg dada. Op zich een goede zet, want ook al bespeelt Capa alles zelf, de kwaliteit laat vaak te wensen over. De gitaar staat zo gestemd dat simpelweg met één vinger een akkoord gespeeld kan worden. De toetsenpartijen komen niet veel verder dan korte simpele deuntjes, of een vlakke hand die enthousiast op het elektronische klavier belandt. De zang lijkt meer op een metal grunt, maar ach, dit deert het toegestroomde publiek allemaal niet. Zij dansen er lekker op los.

Paulusma

Direct na het licht erotische spektakel op het hoofdpodium van Ellen ten Damme en Isis mag Paulusma op het Popcastpodium het inmiddels natgeregende publiek opwarmen met zijn ingetogen liedjes. Langzaam, na een fraai tweestemmig gitaarintro, bereikt de rustige stem van zanger en gitarist Jelle Paulusma het publiek. Als in een trance speelt de band, bijna jammend, repeterende akkoorden met wiebelige solo’s om vervolgens weer gas terug te nemen met Crosby, Stills and Nash-achtige meerstemmigheid. Het publiek vindt het allemaal te gek. Daar zwalkt een bijna vallende dronken zwerver in harmonie met dansende, duidelijk zichtbare fans. Dan wordt het feestje ruw verstoort door een uitvallende PA. “We hebben ’t voor weer elkaar gekregen in Amsterdam”, grapt Paulusma. Zodra alles weer werkt is direct de sfeer weer terug en deze lijkt zelfs uitbundiger. Net als de regen.

Aux Raus

Na een dag van regen en kou druipen de meeste bezoekers rond dit tijdstip af. Ook de aanwezige horeca is al bezig met het afbreken van de kraampjes. De hoofdrolspeler van de dag gaat onverminderd door: de regen. Net als Aux Raus, de laatste act op het Popcastpodium, alleen gaat deze nog een stap verder. Er worden letterlijk geen doekjes omgewonden, de plasser van zanger Bastiaan Bosma is meermaals duidelijk de blikvanger. De gabberpunk van dit duo – kompaan Luuk Bouwman speelt rockgitaar – slaat vanaf het begin direct aan bij de aanwezige dertig man publiek. Als een zenuwachtige kikker stuitert de zanger van links naar rechts over het podium. Inmiddels blijven uit nieuwsgierigheid steeds meer mensen staan, waarna Bosma maar besluit dat een stagedive nu wel gepast is. Wat na het eerste nummer nog niet lukte, krijgt de zanger inmiddels wel voor elkaar: ”Ik wil die handjes zien.” Ook de broek gaat weer uit en de microfoon verdwijnt zelfs in zijn achterste. De snelle beats, de dissonante klanken en de rauwe gitaar; het publiek lijkt er geen genoeg van te kunnen krijgen. Keihard hakkend en lachend in de regen wordt hiermee in de hoofdstad onze vrijheid gevierd.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/41945313


Stuurbaard Bakkebaard verslindt Sugar Factory

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

Stuurbaard Bakkebaard, Sugar Factory, 18 april 2009, Anouck Wolf

Stuurbaard Bakkebaard verslindt Sugar Factory.

Energieke show van vakbekwame chaosscheppers.

[3VOOR12/Amsterdam - 21 april 2009]

Een kijkje in de 3VOOR12-archieven vertelt ons dat, na een onderbreking van twee jaar, er sinds januari van dit jaar nu alweer voor de tiende keer over deze eigenzinnige formatie geschreven wordt. Na de vele recensies van diverse 3VOOR12-lokaalsites, kan ook de hoofdstad niet meer om het geweld heen van Stuurbaard Bakkebaard.


Ontstaan uit een groep straatmuzikanten eind jaren negentig, maken Timo van Veen, Onno Kortland en slagwerker Marc Koppen op creatieve wijze gebruik van contrabas, diverse gitaren, melodica, banjo, stemmen met effecten, trommels en ander slagwerk. Met de toevoeging van DJ DNA (ex-Urban Dance Squad) worden met strakke hand geluiden van stoffige zanglijnen en verroeste koperinstrumenten erbij gescratcht.


Stuurbaard Bakkebaard viel altijd al lastig in hokjes te plaatsen en lijkt met deze nieuwe muzikale bladzijde wel een muzikaal nirwana te hebben bereikt. Eenvoudig en smaakvol hoppen de bekwame instrumentalisten van duistere industrial riffs via dromerige woestijncountry naar obscure dansbare electro. Geen moment onzeker van hun zaak en genietend met volle teugen, spatten de vonken (en gekke bekken van de drummer) er bij de volleerde muzikanten van af. Nadeel van alle lof is dat de energie van de band op het nieuwe album L’Amour wat lastiger te vangen is.


Optredens zoals deze in de Sugar Factory zullen de ster van Stuurbaard Bakkebaard wellicht hoger aan het firmament laten rijzen. Inmiddels zijn de heren begonnen aan een lange tournee langs de vaderlandse clubs en festivals, dus gooi je scheerapparaat links overboord en dein mee op de golven van deze podiumbeesten. Dit goed op elkaar ingespeelde rariteitenkabinet 2.0 zou met deze overtuigende set zomaar eens een groter mainstream publiek kunnen bereiken.

Gezien: Stuurbaard Bakkebaard, Sugar Factory, 18 april 2009

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/41863941


CD-recensie: pEp

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 21 - 2009

pEp- Broek Uit!

CD-recensie: pEp – Broek Uit!

[3VOOR12/Amsterdam - 8 april 2009]

Uit de cd-speler klinkt de uitbundige gitaarpop van de Nederlandstalige band pEp. Met Broek Uit! heeft het viertal een afwisselend debuutalbum afgeleverd waarbij soms invloeden van rauwe blues  is te horen, zoals in Blijf Bij Mij, puntige punk in Dat Ben Ik Ook en swingende reggae in Rijke Man. Constante factor is de bluesy zang van frontvrouw Ella die daarbij luchtig vertelt over mannen, vrouwen en hun relaties.


De productie van Twan van Gerven (gitarist Beef) ontkleedt de band tot haar essentie en voegt waar nodig extra’s toe. De vrolijke liedjes zitten leuk in elkaar. Regelmatig wordt gebruik gemaakt van koortjes en verschil in tempo, ritme en toonsoort. Ook zijn er geregeld interessante klanken toegevoegd, door bijvoorbeeld gebruik te maken van een mondharmonica, melodica en accordeon.


Helaas kampt ook pEp met het eeuwenoude probleem: ‘Hoe leg je een live-band vast op plaat?’ De arrangementen en partijen klinken soms wat gezocht, waardoor het spontane en speelse karakter van de band enigszins verloren gaat. Ook de zangerige melodieën van Ella met de typerende ‘gebogen snikjes’, beginnen na verloop van tijd een beetje tegen te staan. Misschien was de plaat dan ook wel beter afgeweest met negen of tien liedjes in plaats van dertien?


Buiten kijf staat dat de band de lastige klus om de energie van een optreden op een schijfje vast te leggen, best heel aardig geklaard heeft. Met Broek uit! bewijzen Ella, Tirtsa, Myrle en Klaartje een opgewekt en rockend album vol te kunnen spelen. Moet dan eigenlijk nog vermeld worden dat het hier dus om een viertal dámes gaat?

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/41797140


Tevreden Signe Tollefsen bespeelt publiek in de Nieuwe Anita

Bericht geplaatst door Meindert Op November - 20 - 2009

Signe Tollefsen, De Nieuwe Anita, 17 maart 2009, Harold Huskens

Tevreden Signe Tollefsen bespeelt publiek in de Nieuwe Anita.

[3VOOR12/Amsterdam - 20 maart 2009]

Even een kleine impressie voor wie De Nieuwe Anita bij het Hugo de Grootplein niet kent. Het voorste gedeelte kun je vergelijken met een huiskamer met in het midden een bar, waar vaak optredens gehouden worden, waardoor je het gevoel krijgt bijna bij de artiest op schoot te zitten. Het huiselijke behang en de gemoedelijke fauteuils wekken de indruk dat de veertig à vijftig man publiek gewoon vrienden en bekenden zijn, waardoor het lijkt of het een besloten feestje is. Zo is het voor Signe Tollefsen eenvoudig om een intieme set te brengen.


Nadat de laatste rokers zijn binnengekomen, begint de Amerikaans-Nederlandse zangeres zachtjes op haar gitaar te tokkelen. Door verleidelijk het publiek in te kijken betrekt ze vanaf de eerste minuten iedereen bij haar intieme liefdesliedjes. De stemming zit er meteen lekker in en een meeneuriënde vrouw wordt niet alleen opgemekt door het publiek, maar ook door Signe zelf, geeft wat extra cachet aan geheel. Even lijkt het alsof we allemaal op een kleedje samen met Signe in een weiland zitten.


Tussen de nummers door gaat Tollefsen met leuke anekdotes het gesprek aan met het publiek. Toch lijkt niet iedereen haar enigszins pijnlijke doch grappige herinneringen te begrijpen: “Toen ik klein was en mijn tante me hoorde zingen, zei ze: ‘Wat een mooie stém hè, toch zonde hè?’” Tijdens de nummers lijkt ze wel tot alle bezoekers door te dringen door ons bijvoorbeeld smaakvol te verrassen met een met veel rubato gespeelde versie van Material Girl. Ook de vele creatieve stemmingen ‘die eigenlijk voor mijn banjo zijn, maar ik kon die niet meer meenemen op de fiets’, bewijst dat we hier niet zomaar met een zingend en gitaarspelend meisje te maken hebben. Maar dat is eigenlijk ook geen verrassing: ze won in 2006 de Grote Prijs voor Beste Muzikant en ze studeert momenteel aan het Conservatorium van Amsterdam.


Zoals ze zelf ook in het nummer Happy Camper zingt: “Things are changed, people change”; gaat ze gewoon verder met haar carrière. Dit nummer zal op haar nieuwe album staan dat ze in september uit gaat brengen, maar voor wie niet zo lang kan wachten, is het zeker een aanrader om deze goedgemutste troubadour een keer live te aanschouwen. Want voor wie haar niet kan zíen spelen, is dat mooi zonde.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel//41697247
























MindNote RSS nieuwsfeed



Last.fm Profiel pagina


MindNote
Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes