Regelmatig bespreekt MindNote een boek, lezing of onderwerp met interessante en/of handige ideeën over muziek, edutainment en e-cultuur. Dit interview over de educatieve waarde van (video)games bestaat uit drie vragen en zal in een reeks met andere meningen op deze site online verschijnen. De serie is vergelijkbaar met het dossier Over Muziekeducatie waarin een beeld wordt geschetst van iemands visie op muziekeducatie. Ter inspiratie voor dit dossier over Spelend Leren, plaatste ik hier een inleiding van een paper die ik 2008 schreef voor mijn master aan de UU.

David Nieborg is als docent/onderzoeker verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Zijn proefschrift gaat over games, game cultuur en hoe de volgende generatie game technologie nieuwe content vormen mogelijk maakt. Daarnaast is Nieborg journalist voor verschillende weblogs en spreker bij ondermeer The Next Speaker.

Welke games speel je zelf graag of heb je gespeeld en wat heb je daar eventueel van geleerd?

Ik speel veel online schietspellen op spelcomputers. Het meeste heb ik geleerd van het spelen van America’s Army, de meest succesvolle advergame dat als doel heeft spelers inzicht te geven in het Amerikaanse leger. Wat ik opgestoken heb is hoe het leger in elkaar zit, het belang van training (van soldaten) en wat die training omhelst en waarom ik vooral ook nooit mij zou aanmelden bij het (Amerikaanse of Nederlandse) leger.

Waar moet volgens jou het accent op liggen bij de (mogelijke) inzet van games voor educatieve doeleinden?

Van belang bij het inzetten van games met een didactisch doel is om te kijken naar de context van het gebruik. Games zouden niet een doel (op zich) moeten zijn, maar een middel, een van de vele manieren om kennis of informatie over te dragen. Er moet dus niet alleen aandacht zijn voor het spel zelf (en de inhoud) maar ook naar hoe een game onderdeel uitmaakt van een bredere aanpak.

Welke obstakels zouden er nog weggenomen moeten worden om games in de toekomst voor educatieve doeleinden in te zetten?

De media ongeletterdheid van docenten (en ouders), de maatschappelijke status van het medium en de geslotenheid van platformen als de Nintendo DS (die het lastig maken om eigen custom games te ontwikkelen).