In het dossier Over Muziekeducatie 2.0 vraag ik bekende muzikanten, dj’s, managers en labeleigenaren naar hun visie op muziekeducatie en welke rol nieuwe media daarbij kunnen spelen. Naar aanleiding van een Tweet-wisseling met Erik Zwennes (3VOOR12NL) en Eelco Topper (Knobsticker, Kyteman, Giovanca) en mij van maart dit jaar (zie onderstaande Slideshare) en meer recent tussen Niels Aalberts (EHPO) en Frank Jansen (@muziekantje), wil ik zelf ook nog even wat uitgebreider stilstaan bij de discussie over geschoolde en ongeschoolde muzikanten.
Er wordt mijns inziens vaak te beperkt gediscussieerd over dit onderwerp en veel mensen gaan voorbij aan enkele essentiële perspectieven die ik hierbij van erg belang acht. In deze blogpost beschreef ik al uitbreid welke perspectieven je op muziek kunt hebben. Dergelijke perspectieven zijn vervolgens essentieel om de intentie te begrijpen van bijvoorbeeld (1) de muzikant (2) de luisteraar (3) de recensent en (4) ‘de industrie’. Doordat het perspectief op muziek nogal eens verschilt, botsen deze vier partijen geregeld over de intentie van de muziek.
Ook is het belangrijk je af te vragen wie er nu voor wie is? Schrijft de muzikant zijn nummers voor zichzelf als een manier van zelfexpressie? Heeft de componist bij het schrijven van een nummer de luisteraar of recensent in zijn gedachten of misschien wil hij of zij wel aan de wensen van de platenmaatschappij tegemoet komen? Hierover zijn geen waardeoordelen te vellen, dit zijn persoonlijk keuzes die te maken hebben met iemands perspectief op muziek. Wie staat er vervolgens bovenaan deze hiërarchie en hoe ‘zuiver’ is de discussie dan nog als iedereen een verschillend perspectief op muziek heeft? Appels, peren…
Neem een band als Dream Theater. Als geschoolde muzikanten halen zij er plezier uit gecompliceerde stukken te schrijven en hun fans genieten op hun beurt van deze vingeroefening. Sterker nog, zij verwachten dergelijke stukken zelfs. Een ander voorbeeld is Neil Young. In ongeveer dezelfde bewoordingen als Lucky Fonz III het tegenwoordig verkondigt, wist Neil Young destijds Michael Jackson – die vond dat hij niet kon zingen – uit te leggen dat het publiek juist van hem houdt omdat hij ‘vals’ zingt. Ook Young’s gitaarsolo’s zullen menig Dream Theater fan niet bekoren.
Ergo, wanneer recensenten of andere muziekkenners een broertje dood hebben aan bepaalde technische of juist niet technische muziek, creatieve of commerciële muziek, smaakvolle of smaakloze muziek, dan is dat wat mij betreft ondergeschikt aan het perspectief op de muziek en de intentie van de zowel de muzikant als de luisteraar. Als die twee het namelijk samen met elkaar eens zijn, wat is dan nog de waarde van het oordeel van andere partijen? ‘Als een soort gids of curator optreden voor nieuwe fans’, hoor ik je denken en dat is inderdaad een goed punt. Als het daar dan ook bij blijft en er verder geen waardeoordelen bijkomen, ben ik helemaal tevreden. 
en weer thuis (@ Tramhalte Nieuwezijds Kolk) 
