MindNote | Muziek, Edutainment & e-Cultuur

Elf jaar na de Grote Prijs heeft Marien Dorleijn weer beet

[3VOOR12/Amsterdam - 10 september  2010]

De in 2003 opgerichte Amsterdamse band Moss heeft vanavond de prestigieuze 3VOOR12AWARD gewonnen voor het album Never Be Scared/Don’t Be a Hero. Na De Staat (2009), De Jeugd van Tegenwoordig (2008), Aux Raus (2007), Opgezwolle (2006), Voicst (2005) en at the close of everyday (2004), is het nu de beurt aan de heren van Moss om een jaar lang de titel voor het beste Nederlandse album te mogen dragen. In een korte liveshow zonder poespas gaan de Amsterdammers, die nog maar net terug zijn vanuit Berlijn, na een energiek optreden met de hoofdprijs naar huis.

DeWolff warmt op

De Limburgse band DeWolff mag de avond openen en doet dat indrukwekkend. Met slechts twee nummers illustreren deze jonge honden nogmaals waarom zij in mei op Pinkpop debuteerden. Subtiel openen met de onvervalste blues ballad Medicine en vervolgens direct afsluiten met de bluesrockkraker Don’t You Go Up The Sky – alsof er zojuist een compleet dampend concert heeft plaatsgevonden – is niet veel bands gegeven. In slechts vijftien minuten heeft DeWollf zijn harige visitekaartje afgegeven. Na afloop staat het hongerige publiek er een beetje bedeesd bij te kijken en wordt het podium alweer klaargemaakt voor de volgende band, Moss.

Vanuit het Vondelpark naar Desmet

In 1999 wint de Marien Dorleijn als solo-artiest De Grote Prijs van Nederland. In 2003 richt Dorleijn samen met Bob Gibson, Jasper Verhulst en Finn Kruyning de band Moss op. In 2009 voegt gitarist Michiel Stam zich bij de band en de heren repeteren vervolgens in een oude schuilkelder onder de brug die over het Vondelpark loopt. De muziek voor Never Be Scared/Don’t Be a Hero wordt grotendeels daar opgenomen met niemand minder dan producer Frans Hagenaars.

En de winnaar is: …Moss

Na een lange ombouwtijd en een voor het aanwezige publiek verder onverstaanbare radio uitzending met Eric Corton en Annemieke Schollaardt, verschijnt de tweede en tevens laatste band van de avond. Moss opent zelfverzekerd met I Like the Chemistry en voor het publiek het eigenlijk echt door heeft, staat Moss met de prijs in handen op het podium. Ontspannen en zichtbaar genietend maakt de band de avond af door The Comfort en uiteraard I Apologise (Dear Simon) nog te spelen; de muzikale knipoog naar de Amerikaanse singer-songwriter Paul Simon met die kenmerkende Afrikaanse drums die de ijzersterke melodie draagt. Geheel in deze lijn wordt het feestje nog  besloten met de ritmische drums van het nummer Silent Shout; een cover van the Knife.

Bekijk hier in het artikel van onze collega’s van 3VOOR12 NL de volledige shortlist van genomineerde albums voor de 3VOOR12 Award 2010.

Gezien: 3VOOR12AWARD 2010, Desmet Studio, 9 september 2010.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43935711

Eigenaar Jack Pisters vertelt over de persoonlijke sfeer en het belang van goede sounds

[3VOOR12/Amsterdam - 30 juli  2010]

Initiator Jack Pisters, die als gitarist bij Avalon en Soylent Green en met onder andere Keith Caputo en Anouk speelde, is ook de ontwerper coördinator van de popopleiding van het Conservatorium van Amsterdam. Daarnaast begon hij de muziekschool Dutch School of Populair Music (DSOPM) en heeft hij zichzelf tot doel gesteld om het poponderwijs te verbeteren: “Op een gegeven moment zat ik met verschillende leerlingen in Jamstudio’s en Melodyline allerlei oefenruimten bij te huren, wat me op zich prima beviel, maar het is natuurlijk fijner om een eigen plek te hebben. Daarnaast heb ik hier nu de studio, waarin ik het album voor onder andere mijn eigen band S.C.A.R. heb opgenomen. Het werd op een gegeven moment gewoon handiger om alles centraal bij elkaar te brengen”.

Pisters wordt ook geregeld door bands ingehuurd om hen te coachen bij hun sound (o.a. bij Voicst, Anouk en ander EMI bands): “Dan is het ook heel prettig om zoiets in je eigen ruimte te doen, omdat hier ook heel veel apparatuur van mezelf staat. Ik weet dan precies welke versterker bij welke gitarist past, of ik bouw ter plekke een effectboard voor zijn pedalen. Hierdoor kan ik echt goede kwaliteit leveren”.

Op de vraag of hij wellicht ook een bepaalde groeiende cultuur of samenwerking tussen de bands onderling mist, reageert hij bevestigend: “Zowel de mensen op school als de muzikanten waar je mee speelt, zie je vaak alleen als je samen iets te doen hebt. Het is dan inderdaad heel leuk ook een plek te hebben waar mensen gewoon een biertje kunnen drinken, bandjes kunnen kijken en waar ze zelf dingen kunnen uitproberen”. Daarnaast is de Music Matrix iedere dag tot 01:00 open, waardoor het een handige plek is voor muzikanten wanneer er tijdens een optreden er iets kapot gaat. “Welke winkel is er nu tot zo laat nog open?”

Qua parkeren laat de oefenruimte enigszins te wensen over. “Overdag kan je hier prima parkeren, maar ‘s avonds is het wel lastig. In de Panamalaan zijn wel een aantal parkeergarage’s, maar met een feest ofzo dan wordt dat wel lastig. Aan de andere kant staat hier ook weer zoveel apparatuur, dat je nauwelijks iets hoeft mee te nemen. Je kunt zo met je gitaar uit de tram stappen en binnenlopen”. Ook wat betreft opslag zijn er niet heel veel mogelijkheden. “Er is wel wat ruimte voor opslag van apparatuur, maar bands  die midden in de nacht spullen willen terugbrengen is qua beveiliging toch wat lastig”.

Met de audio zit het verder helemaal snor. In het cafégedeelte staat een groot mengpaneel met vierentwintig sporen, waarmee al diverse optredens zijn opgenomen. “Ook voor studiemateriaal zijn de opnames van je eigen optreden erg leerzaam”, weet Pisters. “Conservatoriumstudenten krijgen zelfs de losse tracks mee om er vervolgens zelf aan te kunnen editen”. Daarnaast worden er per show ook de spullen aangepast. Bij oude soul staan er andere versterkers dan bij een jazz- of rockoptreden.

Leuk zijn ook de met eigen ‘look en feel’ ingerichte studio’s. The Music Matrix hecht daarbij veel waarde aan het zogenaamde proces van pre-productie; het voorbereiden van gigs en het experimenteren met de bandsound. Zo kun je op verzoek de ruimtes Manhattan, Chemnitz, Woodstock en Brighton naar eigen smaak aanpassen en kiezen uit een uitgebreide collectie versterkers, effecten en synths voor alle stijlen.

Al met al dus een hele veelzijdige en kwalitatief goede oefenruimte. Waar bij andere oefenruimtes nog wel eens bezuinigd wordt op het instrumentarium omdat Jan en alleman er op speelt en er zo snel dingen kapot gaan, kiest The Music Matrix duidelijk voor goeie sounds en een persoonlijke sfeer.

Wil je ook een keer repeteren bij The Music Matrix? Pak dan vanaf het Leidseplein tram 10 en stap uit bij de tramhalte Azartplein, of neem bus 42 vanaf het centraal station.

Pionier uit Oost nestelt zich comfortabel bij Overamstel

[3VOOR12/Amsterdam - 1 juli  2010]

In de serie over Amsterdamse oefenruimten dit keer één van de pioniers van de hoofdstad: Melody Line. In 1990 opende het muziekcentrum haar deuren in Amsterdam Oost en wist al snel vele trouwe muzikanten aan zich te verbinden. Wegens grondvervuiling en stadsvernieuwing moest men vijf jaar geleden verkassen. Sinds 2006 is de broedplaats voor nieuwe muziek neergestreken aan de Willem Fenengastraat dichtbij metrostation Overamstel. Na een grondige verbouwing herbergt de voormalige staalfabriek in de 23 muziekstudio’s van Melody Line, ook een opnamestudio, een popschool en diverse dansstudio’s. Daarnaast is er een reparatie- en verhuurafdeling en een groot muziekcafé met een rock-and-roll-lounch uitstraling.

Eigenaar Albert Pronk vertelt: “Eerst was er hier helemaal niets. We hebben er vervolgens  best veel geld in gestopt om het helemaal te verbouwen met tussenvloeren etc. We hebben nu 3000 vierkante meter en die wordt nu zeven dagen per week gevuld.” Opmerkelijk is dat het op het tijdstip van het interview (maandag rond het middaguur) al gezellig druk is. Trots reageert Pronk: ”Klopt, dat is al vanaf vanochtend negen uur. Alles loopt hier door elkaar, van amateur tot professioneel en van muziek tot dans. Zo heeft Moke bijvoorbeeld hier een vaste studio met sleutel. Hierdoor kunnen zij na afloop van concerten ‘s nachts eenvoudig hun spullen terugbrengen. Ongeveer twaalf studio’s worden per drie uur openbaar verhuurd en de rest aan bands uit het muziekcircuit.”

Het gebied er omheen wordt de komende jaren grondig verder ontwikkeld. Zo komt er een nieuw stadspark, huizen en allerlei culturele bedrijven. “Melody Line was hier de eerste in dit gebied en daarna kwam de Kauwgomballenfabriek, het creatieve bedrijvencentrum van zestienduizend vierkante meter.” Ook worden er regelmatig allerlei televisieopnamen gehouden: ‘So You Think You Can Dance’ is hier heel lang geweest, RTL4 komt hier regelmatig filmen, maar ook Veronica heeft hier de serie Volg de Band opgenomen. Daarnaast wordt het muziekcafé wel eens gebruikt voor het maken van videoclips.”

Door de vele mogelijkheden die het pand biedt, worden bands van diverse pluimage aangetrokken: “We hebben geen bands die punk spelen, maar wel metal, rock, jazz, salsa etc. Autochtoon en allochtoon lopen hier door elkaar heen.” Omdat binnenkort die nieuwe wijk er aankomt, wil Melody Line zich in de toekomst ook meer gaan richting op buurt. “We willen meer voor kinderen gaan doen en de wijk erbij betrekken. We liggen daarnaast aan de Amstel, dus gaan we meer bootjes hier naartoe brengen en ook varen”.

Op de vraag wat hij van het aanbod van de Amsterdamse muziekstudio’s vindt, antwoordt Pronk dat we redelijk goed bedeeld zijn ten opzichte van de rest van het land. “Amsterdam is in mijn ogen begonnen met oefenstudio’s en liepen daarin redelijk vooruit op de rest. De kwaliteit van de oefenstudio’s in Amsterdam is gewoon goed, terwijl in veel gemeenten er nog in schuurtjes wordt gerepeteerd. Het contact onderling is verder goed. Er is wel concurrentie, maar er wordt ook samengewerkt. Iedere oefenstudio heeft zo haar eigen publiek en een band uit West komt hier nu eenmaal niet zo snel oefenen. Aan de andere kant komen de bands ook wel weer vanuit alle windstreken, omdat we zo’n goede ligging hebben dichtbij de ring. Sommige bands komen bijvoorbeeld zelfs helemaal uit Friesland en pakken dan ‘s avonds een concert in Paradiso mee.

Wil je ook een keer repeteren bij Melody Line? Met de auto neem je op de A10 afslag S111 en kun je voor slechts een dubbeltje per uur parkeren. Met het openbaar vervoer pak je metro 50 en 51 en stap je uit op station Overamstel. Met de fiets is het vijf minuten vanaf het Amstel station of de Utrechtse brug. Je kunt zelfs met de boot afmeren in de zijham Amstel 1 van de Duivendrechtse vaart.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43667059

Een kijkje in het rariteitenkabinet van deze fanfare punkrockers.

[3VOOR12/Amsterdam - 7 juni  2010]

Net buiten Amsterdam, maar nog dichterbij dan bijvoorbeeld Amsterdam Bijlmer, ligt het NS-station Koog Zaandijk. Vervolgens, op slechts enkele minuten lopen, ligt in het centrum van Koog aan de Zaan de oefenruimte van De Kift. Deze band werd eind jaren tachtig door Ferry Heijne in eerste instantie opgericht als punkband, maar mengde dit uiteindelijk met een flinke dosis fanfaremuziek. Met deze bizarre combinatie heeft de band zich de afgelopen twee decennia in het rijtje van vaste waarden van de Nederlandse alternatieve rockmuziek geschaard. Voor de serie Amsterdamse Oefenruimten neemt 3VOOR12/Amsterdam een kijkje in de keuken van dit rariteitenkabinet.

Rond het oude kraakpand hangt een indringende zweem van chocolade van de nabij gelegen Verkade-fabriek. Bij binnenkomst wordt ons in de gezellig rommelige keuken een koffie uit de percolator aangeboden. “De rest komt zo”, weet gitarist Pim Heijne. Wachtend op de overige bandleden, geven we onze ogen alvast goed de kost. In een kleine speurtocht langs de archiefkasten van de band, zien we enkele dozen met niet verkochte albums en hun opmerkelijke titels zoals Krankenhaus, Gaaphonger, Vlaskoorts en Hoofdkaas. Verder valt de bonte verzameling van bizarre instrumenten op. Zo staat er een kloklier (een draagbaar klokkenspel) en ligt er een frame met vijf omgekeerde emmers en daarop vastgemaakt vijf elektronische drumpads. Ook is er een oude tenorbeker die via een fluitje van een roltong is aangesloten op een elektronische luchtbedpomp. Prominent in de ruimte is een zelfgemaakt kartonnen draaiorgel, opgebouwd uit pvc-buizen met verschillende mondharmonica’s die zijn aangesloten op een stofzuiger (!).

Langzaam druppelen steeds meer bandleden het repetitieschuurtje binnen en wordt het allegaartje van instrumenten gestemd en geprepareerd. Er klinkt een kleine kakafonie van blazers, trommelgeroffel en elektronische klanken. Wanneer iemand ergens een toeterende klank voortbrengt, vraagt trombonist Patrick Votrian: “Is dat een Bb?” Vervolgens speelt hij zelf een Bb op zijn trombone, begint te lachen en vertelt een anekdote over het vorige WK. “Ik hoorde ergens in de verte zo’n oranje toeter ‘pwhoeeep’ doen (hij blaast op zijn trombone) en ik reageerde met mijn eigen trombone ‘pwhoeeep’. Vervolgens hoorde ik twee keer ‘pwhoeeep, pwhoeeep’ en ik reageerde weer hetzelfde. Toen ik vervolgens ‘pwhoeeep, pwhoeeep, pwhoeeep’ hoorde, reageerde ik met ‘peudeude deudede peudeudededeuh’”. Hij speelt een melodie met meerde noten en er wordt hard gelachen door alle aanwezigen.

Vanavond zal er gerepeteerd worden voor de show op Oerol, waarbij De Kift gezamenlijk zal optreden met theatergroep Tryater. Wanneer uiteindelijk frontman Ferry Heijne binnenkomt met onder zijn arm een stapel bladmuziek, kan de repetitie beginnen. “Voor het optreden volgende week wilde ik eigenlijk proberen drie of vier nummers, of in ieder geval een kwartiertje te vullen met nieuw materiaal. Als iedereen dat even in gedachten wil houden. Eén van de gegadigden die ik graag zou doen is Bal”. Als snel begint iedereen gretig de eerste geluiden uit hun instrument te produceren, maar Heijne interrumpeert nog even kort. Hij vraagt Votrian of hij een bepaald stem zou willen zingen, maar Votrian vindt het net iets te hoog: “Het is wel tricky, ook omdat mijn stem dan vaak heel snel breekt”. “Nee dat is juist mooi en op zich geen probleem”, reageert Heijne en vervolgt met “probeer ‘t effetjes en als het echt niet gaat…”. Heijne maakt zijn zin niet af en gebaart vragend of iedereen klaar is om te spelen. Hij ontvangt instemmende blikken en De Kift begint nu echt te repeteren.

Vanaf 11 juni is De Kift een hele week dagelijks te bezichtigen op het Oerolfestival .

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43578654

Met o.a. The Fudge, Marock&Roll, Cinq Croniq en The Benelux

[3VOOR12/Amsterdam - 9 mei  2010]

Van de Dam naar het Nesplein is het nog geen minuut lopen, maar toch komt het grote publiek voor de bekende namen die voor het paleis op de Dam spelen. Wie toch de Nes inloopt, het smalle straatje evenwijdig aan het Rokin, ziet op het kleine pleintje voor De Brakke Grond een aantal goede minder bekende bands spelen. Bij een aantal acts was 3VOOR12/Amsterdam aanwezig.

The Fudge

De jonge heren van The Fudge maken direct vanaf het begin een ijzersterke indruk en doen in de verte denken aan de eclectische rock van de vooral in de jaren zeventig bekende instrumentale band Focus. Boomdikke riffs worden in rap tempo afgewisseld met griezelige en springerige ska. Het volume staat op een hoog niveau en na afloop van het eerste nummer lacht iemand uit het publiek dan ook cynisch: ‘Harder!’ Hier en daar klinken de vele maatwisselingen wel wat gezocht, maar door het zichtbare plezier en de inzet van dit sextet, komen ze hier prima mee weg. Opmerkelijk en representatief voor de muziek, is de met een Siberische muts en shawl ingepakte drummer. The Fudge is een beetje vreemd, maar wel lekker.

Marock&Roll

De zevenkoppige Utrechtse band Marock&Roll is ook een band die veel stijlen door elkaar husselt. De toeschouwers op het Nesplein horen bij vlagen onvervalste hiphop en worden vervolgens meegezogen met swingende funk. Met het nummer Soldier bewijst de band ook niet vies te zijn van een gevoelige R&B-ballad. Leadzanger Illias legt zijn volledige ziel en zaligheid in zijn performance en slaat daarmee de plank op dit kleine podium met haar gemoedelijke publiek een beetje mis. De band zou echter niet misstaan op een groter podium waar de vele energie waarover Marock&Roll beschikt waarschijnlijk nog beter tot zijn recht zal komen.

Cinq Croniq

Dan is het de beurt aan de dansbare electrorock van Cinq Croniq. Wat voor de vorige band gold, geld ook voor dit kwartet. Het publiek lijkt niet erg ‘in the mood’ om helemaal uit hun dak te gaan, maar buigt zich liever over een goed glas gerstenat. Dit doet echter geen afbraak aan de band, die met samples, beats en zware elektrische gitaren een overtuigende strakke performance weet neer te zetten. Frontvrouw Leonoor van Piggelen maakt op geraffineerde wijze gebruik van een stemvervormer zonder daarbij melodieus in te boeten. Ook wanneer de zang overgaat in een lichte schreeuw en vervolgens een beklemmende krijs, weet Van Piggelen dit telkens smaakvol in dienst van het liedje te doen.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43452513

Met o.a. Moss, The Tunes, The Mad Trist, Junkie XL, Ed Kowalczyk en Gotcha!

[3VOOR12/Amsterdam - 8 mei  2010]

Waar vorig jaar het Bevrijdingsfestival nog in het water viel, is er dit jaar ruimte voor een stralende zon en veel verschillende soorten muziek. Vooral de muzikale veteranen lukt het vandaag om het publiek in beweging te krijgen. Met een heerlijk zonnetje en zelf meenomen versnaperingen, heeft het aanwezige publiek dan ook een prima alternatief.

Moss

De Amsterdamse band Moss trapt enkele minuten voor aanvangstijd het Bevrijdingsfestival 2010 in de hoofdstad af. De heren zullen na afloop linea recta richting hun volgende optreden in Den Haag afreizen en zijn er dus bij gebaat bijtijds de besnaarde degens te kruisen. “Het komt niet door jullie, maar omdat we hierna meteen weg moeten”, stelt zanger en gitarist Marien Dorleijn het toegestroomde publiek gerust. Als een soort van Nederlandse Paul Simon met de kenmerkende Afrikaanse drumritmes zonder snarentrom en de kraakheldere meerstemmige zang, lukt het Dorleijn en de zijnen al vroeg op de middag het publiek lichtjes heen en weer te laten wiegen. De zon breekt verder door, er wordt gelachen en de duiven boven het damplein vliegen van oost naar west. Waar de menigte gisteren op de Dam tijdens dodenherdenking na een intense schreeuw zichzelf nog angstaanjagend uit elkaar dreef, is zij vandaag gebroederlijk bijeen om de vrijheid te vieren. Met drie sprankelende gitaren, de stuwende basgitaar, een swingende tamboerijn en hier daar wat sfeervolle samples, blijkt Moss een uitermate goede opener te zijn van deze dag.

The Tunes

Nadat Annemiek Schollaardt het publiek heeft uitgelegd waar de nog gedoofde fakkel voor staat, loopt er een groepje kinderen met fakkels en gekleed in blauwe t-shirts het plein op, gevolgd door een blaaskapel. Nadat de vlam is ontstoken begint ook de ‘Blaas of Glory’ te spelen, maar omdat zij onversterkt spelen, zijn zij helaas niet overal even goed hoorbaar. The Tunes , die direct daarna spelen, zijn dat wel. Met hun folk overgoten rock ‘n roll weten zij het publiek direct verder te laten dansen. “Zijn jullie gelukkig?”, vraagt zanger Mischa Velthuis zijn luisteraars en er wordt instemmend geknikt. De muziek is vrolijk, hoekig en met telkens weer die opduikende harmonicalijntjes. Met de lekkere mix tussen het rollen van de contrabas en de belegen bluezy elektrische gitaarlijntjes, heeft dit kwintet een heel herkenbaar eigen geluid op weten te bouwen. Velthuis kijkt tevreden naar zijn publiek, maar moet enigszins teleurgesteld constateren dat hij “had gehoopt ook met de helikopter opgehaald te worden, maar dat viel vies tegen”.

The Mad Trist

Dan is het de beurt aan de nieuwe rocksensatie uit het zuiden des lands. The Mad Trist knalt er letterlijk meteen hard in. Wanneer er her en der gehoorbeschermers zijn ingedaan en de geschrokken geluidsman de volumeknop op zijn mengpaneel ook een stuk naar beneden heeft geschoven, willen de heren op het podium in eerste instantie niets van een matiging weten. Met de dreigende ‘spookgitaren’ en de pompende drums trekken de in nette overhemden geklede heren direct van leer. Met een ingestudeerd klapmomentje verslikken de heren zich enigszins in de bereidwilligheid van aanwezige bezoekers om mee te klappen. Het merendeel geniet gewoon van de zon en van de meegenomen blikjes bier en flessen rosé. Even later bij een tweede ingestudeerd klapmomentje blijkt de Amsterdammer iets gewilliger om de handen op elkaar te doen, maar nog steeds is het een beetje een pijnlijke vertoning. “Door alle emoties heb ik de verkeerde gitaar erbij gepakt’ legt zanger Arthur von Berg aan het publiek uit. Toch laat The Mad Trist zich niet snel kennen en zodra het nummer Alibi wordt ingezet, komen alsnog de eerste voetjes van de vloer. Mooi metaforisch gesproken haalt Von Berg zijn gram: “12 graden en regen, ik dacht ‘t niet Piet”.

Junkie XL

Om vijf voor vijf is het vervolgens eerst tijd voor een korte landelijke wave. Zodra de speech van Guus Meeuwis in Groningen erop zit, wordt er massaal met de zojuist uitgedeeld witte doekjes heen en weer gewapperd. Na een korte ombouwtijd verschijnt dan Junkie XL ten tonele. Voor deze internationaal gelauwerde dj en producer die meerdere malen voor duizenden mensen heeft gedraaid, moet dit optreden voor enkele honderden mensen een inkopper zijn. Dat blijkt het uiteindelijk ook te zijn. Met zijn bekende ingrediënten weet hij ook nu weer het gretige publiek kundig te bespelen. De set begint met poppy samples en hier en daar enkele Oosterse klanken en funky gitaarpartijtjes die geleidelijk overgaan in meer electrobliebjes en diepere bassen. De beats worden monotoner en droger, net zo als de kelen van het publiek. Met een stralende zon en een beweeglijk publiek, vloeit de alcohol rijkelijk. Wanneer Junkie XL een stilte laat vallen en met zijn handen vragend naar het publiek gebaart of ze er nog zin in hebben, reageert de hongerige meute bevestigend. Dan beklimt hij de tafel waar zijn laptop op staat. Zodra hij de schuiven opendraait en weer van tafel springt, stuitert de enthousiaste dansende drom als het bekende roze konijn dat net van een nieuwe batterij is voorzien.

Ed Kowalczyk

Ed wie? Ed Kowalczyk, de voormalig zanger van de succesvolle jaren negentig band Live. “Ah is dat díe gast”, reageren veel omstanders uit het publiek. Want dat Live in Nederland veel hits heeft gescoord en veel nummers daardoor bekend in de oren klinken blijkt vanmiddag wel weer. Zo horen we onder andere Selling the Drama, The Dolphin’s Cry, All Over You en Lightning Crashes. Wat dat betreft voelt het toch een beetje raar dat we niet naar Live staan te kijken, maar naar ‘Ed Kowalczyk’. Hij geniet zichtbaar van de herkenning en ook de andere bandleden lachen breeduit. Alsof ze denken: ‘Zo moet dat dus altijd gevoelt hebben om in Live te spelen’. Bij het nummer I Alone begint de band met een onherkenbaar intro en ook bij het couplet is het nog niet voor iedereen duidelijk. Zodra het snoeiharde refrein erin beukt, is de opluchting bij het publiek groot en schudt de Dam op haar eeuwenoude fundament. Bij de nieuwe single Grace waggelt het publiek op zich lekker mee, maar bij het allerlaatste nummer Overcome – waar Janne Schra overigens de tweede stem zingt – kirt het publiek van plezier: “Ooh dit vind ik zo’n mooi nummer!”. Het is duidelijk, Ed Kowalczyk mag met of zonder Live gerust terugkomen.

Gotcha! Allstars

Voor veel mensen uit het publiek lijkt de militaire verkleedpartij die zojuist op het podium stapt, een onbekend gezelschap. Toch is Gotcha! al vanaf 1986 actief en na een lange geschiedenis recentelijk weer op het op podium beland. Het is hiphop met dikke gitaren en je hoort Afrikaanse conga’s en jazzy saxofoonspel. Het is een ratjetoe van stijlen, maar muzikaal van een hoog niveau. Soms lijkt het één grote jam, maar altijd in dienst van het feestje voor het publiek. De lange intro’s en uitgesponnen tussenstukken creëren telkens een relaxte sfeer waarna vervolgens weer vakkundig wordt opgebouwd naar een muzikale explosie en uitbarsting van energie. Opvallend is de groovy gospel versie van John Lennon’s Imagine waarbij de zangeres uithalen maakt die doen denken aan de schreeuwen uit het nummer The Great Gig in the Sky van Pink Floyd. De Gotcha! Allstars zijn fris, vuig, vrolijk, raar en bouwen een feestje voor iedereen: “Free your mind and your ass will follow” glimlacht de zanger. De heren en dames op het podium maken volmaken een dikke knipoog naar Frank Zappa die zich ooit afvroeg ‘Does Humor Belong in Music?’

Naast dit volle programma op de Dam stonden er ook een artiesten op het tweede podium op het Nes. Ook hier heeft 3voor12/Amsterdam verslag van gedaan.

Gezien: Moss, The Tunes, The Mad Trist, Junkie XL, Ed Kowalczyk, Gotcha All Stars, Bevrijdingsfestival De Dam, Amsterdam, 5 mei 2010.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43451886

Met in de uitzending: 2 Days on Milk, Billy Rock and the Gamblers, Box & Dice en Side Ditch

[3VOOR12/Amsterdam - 23 maart  2010]

Iedere derde vrijdagavond van de maand ontvangt deejay Christiaan Walraven bij Radio Mortale een prominente gast uit de muziekindustrie en een redacteur van 3VOOR12/Amsterdam. De opgestuurde demo’s worden dan onderworpen aan het kritisch luisterende oor van het Mortale Tribunaal. Vanavond zijn dit Ron van de Sterren (PopSport en 3VOOR12NL) en redacteur Meindert Bussink (MindNote).

Na de Mortale hit van deze week Everything is Better van Lola Kite, maakt het panel zich dan echt gereed om zich auditief te buigen over het eerste nummer Can’t Get Enough van de band 2 Days on Milk uit Leiden en omstreken. Bussink typeert het als een fris en zomers nummer met een lekker rauw randje, maar verliest na een aantal minuten wel zijn aandacht: ‘Het klinkt goed, maar kabbelt wat te lang voort.’ Van De Sterren vult aan: ‘Het is goed, maar mist een eigen gezicht. Het klinkt alsof de band nog in een fase is van dingen nadoen, ook al gebeurt dit misschien niet heel bewust.’

Na het nummer Eyes Closed van Rebecca Sier is het tijd voor de tweede beoordeling van het tribunaal over het rockabilly trio uit Den Helder Billy Rock and the Gamblers. Van De Sterren verwacht het nummer The Way to Heaven niet nog een keer op te zetten, maar is wel benieuwd hoe het over een jaar klinkt. ‘Het vergt lef om deze muziek te maken in deze tijd. Het is ook net geen carnaval, er zit iets van een donker tintje in. Wanneer de heren nog wat meer naar bijvoorbeeld Nick Cave gaan luisteren, kan het wel eens heel interessant worden’. Daarnaast hoopt hij dat het ook nog wat minder netjes wordt, maar ‘meer wiskey’. Walraven ziet live wel een mooi feestje voor zich.

Wanneer het tussendoortje Naar Rechts van de Don’t Touch My Croque Monsieurs met de gast bijdrage van Ome Omar is gedraaid, is het tijd voor Box & Dice met Ambience Amsterdam. Bussink vindt het zonder prominente gitaar nog best aardig rocken en energiek: ‘Het klinkt muzikaal en stilistisch gezien heeft de gitaarsolo iets weg van Frusciante’. Van De Sterren vind het ook goed klinken, maar moet wel denken aan een soort schoolproject: ‘Het voelt een beetje alsof er een aantal dingen bij elkaar zijn gepropt. Misschien was het beter geweest om hier en daar wat te knippen en er bijvoorbeeld twee nummers van te maken.’ Volgens Walraven heeft de band enigszins een conservatorium sound en klinkt het allemaal iets te gemaakt, iets te bedacht: ‘Nog even een rap en dan weer wat drums’.

Voordat de laatste band besproken wordt luisteren we naar Aha Erlebnis van Voicst en Hello Dan van Grizzly Adams. Het finale oordeel zal geveld worden over de band Sideditch met het nummer Mary. Na het beluisteren schalt er direct nog een nummer door de speakers: ‘De player op hun website begint automatisch te spelen’, legt Walraven licht geïrriteerd uit. ‘Radio de Gekke Herder zeggen wij dan altijd bij 3VOOR12 landelijk’, grapt Van De Sterren.

Hij vervolgt met zijn oordeel: ‘De muziek is best goed, maar het is een beetje te laat. Net hoorde we een band van 40 jaar te laat, maar dat kan op zich wel. Dit is vergelijkbaar met Coldplay, maar dan niet zó goed.’ Bussink stemt in met de gedachte dat de muziek die je regelmatig luistert je kan inspireren om zelf vergelijkbare muziek te gaan maken. De volgende stap is dan dat je verder gaat. Wel blijft het voor het panel de vraag wat deze band uit Denekamp, Overijsel, met Amsterdam heeft en waarom zij hun demo hebben opgestuurd. Blijkbaar zitten de Mortale-luisteraars door het hele land verspreid.

Wil je de uitzending online terugluisteren dan kan dat hier.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43260597

Na tien jaren en vier goed ontvangen albums ‘stoppen op het hoogtepunt’

[3VOOR12/Amsterdam - 12 maart  2010]

De Amsterdamse band Coparck maakte een maand geleden bekend te stoppen na een periode van tien jaar. In goed overleg en na vier albums wordt er een punt gezet achter de carrière van een door liefhebbers geroemde en voor het grote publiek nog onbekende band. Momenteel zijn de heren bezig met hun afscheidstour, maar voordat de allerlaatste Coparck-noten gespeeld zijn, praat 3VOOR12/Amsterdam in een koffiebar in de Haarlemmerstraat met zanger, gitarist en boegbeeld Odilo Girod over het begin en het begin van het einde.

Hoe voelt het om iedere avond te moeten zeggen: ‘Bedankt allemaal, tot nooit’.

Tjsa, inderdaad, afgelopen weekend speelden we in ‘t Paard en hetBurgerweeshuis. Dan besef je echt dat het de laatste keer is dat we daar spelen. Aan de andere kant is het ook wel mooi zo. Mooier dan wanneer je bijvoorbeeld al een aantal jaren geen plaat meer hebt uitgebracht en dan moet stoppen.

Kun je iets vertellen over het ontstaan van de band?

Ik wilde een band oprichten met piano invloeden en een eclectisch geluid. Toen ik de toetsenist (Maurits de Lange, red.) tegenkwam was er meteen een klik. Al snel hadden we een drummer en bassist. Toen de demo klaar was stonden verschillende platenmaatschappijen op de stoep. We tekenden bij Labels. Vanaf toen ging het allemaal heel snel.

Inmiddels zijn jullie vier platen verder en gaat de stekker eruit. Namens alle fans: ‘Waarom?’

We hebben een aantal verschillende labels gehad en een aantal wisselingen in de bezetting. Op een gegeven moment, wanneer je al tien jaar bezig bent, kom je op een punt dat je jezelf afvraagt: Hoe nu verder? Na vier hele mooi platen kom je steeds wel een stapje verder, maar toch voelt het nu alsof we op een soort hoogtepunt zitten. Het blijft gewoon lastig om een groter publiek aan te spreken.

Was het jouw besluit of werd het gezamenlijk besloten?

Het was mijn besluit, maar we hebben het er samen goed over gehad en zijn het er met z’n over eens geworden. We hadden geen ruzie ofzo, maar het leek soms wel een beetje op een relatie. Dan ben je gewoon toe aan iets nieuws. Ik merkte het ook al wel een beetje aan mijn eigen enthousiasme voor mijn soloproject Chop Wood.

Bij Chop Wood maak je alle beslissingen zelf, maar mis je misschien een klankbord?

Inderdaad, zo’n klankbord-functie bij de band was fijn en het was daarom ook een lastige beslissing. We kunnen het nu mooi afronden op een goede manier en met de juiste energie. Live met het spelen voel je dat ook: ‘Ik ga het nummer nog maar zeven keer spelen, nu nog maar zes keer etc.‘ Je bent bewuster van het moment.

Een soort van afscheidsex..

Haha, zoiets ja. Ik vind het wel mooi om zo in het leven te staan. Het leven is heel kort en je kunt heel lang op dezelfde weg doorgaan, maar ik wilde iets anders. Dat je moet dan eigenlijk gewoon doen. Wat heb je te verliezen? Misschien heb je wel wat te verliezen, maar so what?

Hoe nu verder?

We hebben allemaal onze zijprojecten. Ik heb met Chop Wood op de parade gestaan en dat was echt te gek. Het heeft wat meer theaterelementen, is gitaarloos en meestal is er een drummer en een toetsenist bij. Het is ook wat meer op het buitenland gericht. De plaat is in Berlijn opgenomen en vorig jaar hebben we al in Moskou gespeeld. Komend jaar gaan we zelfs een tourtje doen in Canada en China!

Op donderdag 29 April – tijdens Koninginnennacht – speelt Coparck voor het laatst in de grote zaal van Paradiso en in de zomer nog op onder andere de Zwarte Cross en de Parade.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43209460

Herborgen en vol energie knipoogt de band naar haar begindagen

[3VOOR12/Amsterdam - 10 maart  2010]

Met het negende album Pharmacy of Love bewijst Bettie Serveert – moeder aller vaderlandse indierockers – meer dan alleen een lange adem te hebben. Met Joppe Molenaar (inderdaad, van Voicst) op drums knipoogt de band naar de energieke begindagen met Berend Dubbe op drums. Enkele weken geleden sprak 3VOOR12/Amsterdam hier al over met gitarist Peter Visser. Ondanks dat de cd inmiddels al enkele maanden uit is, willen we graag nog even stil staan bij het schijfje zelf.

1. Als een verblind konijn die in de koplampen van een tegemoet komende auto kijkt, is het met Deny All vanaf het begin meteen duidelijk: Bettie Serveert heeft er zin in! Met hakkende drums en de lieflijke vrouwenzang van Carol van Dyk weten de Betties een prettig evenwicht te vinden tussen energie en subtiliteit. De agressieve maar ingetogen één-noot-gitaarsolo van Visser bij deze opener illustreert deze beheersing.

2. Bij Semaphore dansen de gitaren als twee verliefde tieners met elkaar en zorgt de basgitaar en wederom de warme vertrouwde stem, voor de rust en balans.

3. Love Lee is een vrolijk puntige popliedje met een lekkere tegenmelodie van de eigenwijze gitaar van Visser.

4. De zwierende ballad Previously Unreleased van Moss – die nu de troetelnaam Mossie heeft gekregen – heeft een energieke transformatie ondergaan. De trillende Spaanse gitaar uit het origineel heeft plaatsgemaakt voor een angstaanjagende elektrische gitaar en het glockenspiel momentje is nog mysterieuzer.

5. Het nummer met misschien nog wel de meeste hitpotentie is The Pharmacy. Eenmaal gehoord laat het liedje je niet meer los en wellicht hoor jij jezelf ook later op de dag nog de melodie meefluiten. Het nummer kondigt alvast de lente aan en lijkt een muzikaal citaat naar Coldplay of Snow Patrol.

6. Een andere herkenbaar muzikaal stukje zit in Souls Travel, waar het refrein wat doet denken aan het nummer American Pie van Don McLean; meest bekend van Madonna.

7. Naast eigenwijze zomerse popliedjes staat er ook een meer experimenteel nummer op. Zo begint Calling met een heerlijke drie minuten lang durende ruimtelijke soundscape van vliegende gitaren en andere zweverige geluiden. Uiteindelijk gaat dit ‘klankweiland’ soepel over in een licht langzaam wordend en breeduit slepend refrein. Dit is geen dwaling van de band maar is juist precies raak. De luisteraar wordt zo meegezogen in een hypnotiserend klankspectrum van deze kundige toondichters.

8. Het voorlaatste Change4Me is een kabbelend lenteliedje met een akoestische gitaar en daar overheen een prettig meanderende elektrische gitaar.

9. Afsluiter What They Call Love is doorspekt met roffelende drums en een smekend gitaartje dat klinkt als een klein ongelukkig katje dat ergens tussenzit. Wanneer het refrein in gehalveerd tempo inzet, klinkt het alsof er een deur naar eeuwig geluk opengaat. Dit is echter van korte duur, want zodra het tweede couplet begint, klinkt ook het jammerende katje weer door.

Met Pharmacy of Love heeft Bettie Serveert een energiek speels album afgeleverd. De plaat is lekker rauw zonder onvolwassen te klinken. De nummers en arrangementen klinken spontaan en goed doordacht. Meest opmerkelijk blijft die eigenzinnige gitaar die telkens weer opduikt en het geweld van een fantastische drummer.

Op 28 maart speelt Bettie Serveert in de grote zaal van Paradiso.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43204853

”Je kunt je afvragen wat nu nog een niche is.”

[3VOOR12/Amsterdam - 4 maart  2010]

Voor de serie over Amsterdamse platenzaken duikt 3VOOR12/Amsterdam in de bakken van Rush Hour op de Spuistraat. Een eerste blik levert voor ondergetekende voornamelijk onbekende namen op. De op één hand te tellen bekende namen zijn onder andere Hendrix, The Cure en Kraftwerk, maar wanneer je de moeite neemt om te bukken zie je in de onderste bakken ook nog wel jazzklassiekers als Hancock, Coltrane en Stevie Wonder. Het overgrote merendeel van het aanwezige vinyl komt echter uit de electronica- en dancehoek. Het interview met eigenaar Antal Heitlager vindt plaats in het kantoor aan de overkant.

Kun je iets vertellen over het begin van de zaak?
“We (Heitlager en Christiaan McDonald, red.) zijn begonnen in 1997 vanuit een mailordersituatie. We hadden een mogelijkheid om een winkel te beginnen in het concept van Housewives On Fire, met ook nog een kapper, een kledingzaak en nog andere dingen. Het was een soort rariteitenkabinet dat je wel vaker in bijvoorbeeld London zag. Email kwam toen net een beetje opzetten en we deden toen nog bestellingen met faxmachines enzo. Er was wel internet, maar dat was onwijs langzaam en de lijsten die bedrijven tegenwoordig online publiceren waren er toen nog niet.”

Op welk genre of welke doelgroep richten jullie je?
“We zijn begonnen met elektronische muziek, Chicago-house, Detroit-techno, Engelse dingen en wat Nederlandse techno, maar later is het veel breder geworden. We zijn begonnen toen we twintig waren en dan weet je nog niet alles. Ieder jaar leer je heel veel bij en dan ga je dat op een gegeven moment ook zelf aanbieden. We doen ook steeds meer Braziliaanse muziek en afrobeat. Eigenlijk alles van hiphop, jazz, soul en disco, tot brazil, afrobeat, pop, wave, synth, electro en wereldmuziek.”

Het publiek vraagt daar ook steeds meer naar?
“Ja, ook, maar als je kijkt naar de basis van de housemuziek dan zie je dat er heel veel verschillende stijlen werden gecombineerd. Wij hebben dat met terugwerkende kracht allemaal leren kennen. Zo kom je steeds meer terecht bij de ‘originals’. Veel publiek raakt geïnspireerd door wat dj’s draaien, maar heel veel mensen zijn zelf ook actief met het zoeken naar obscure muziek. Misschien zijn zij nog wel beter dan sommige dj’s, veel fanatieker. Nu, met het internet, zijn de grenzen natuurlijk oneindig.”

Was het moeilijk om een platenzaak te beginnen in een decennium waarin de muziekindustrie enorm veranderde door dalende cd-verkopen en een groeiend aantal downloads?
“Toen ik begon met Christiaan McDonald in ’97 merkte je nog niet zo heel veel van de veranderingen. Althans, wij niet. Voor ons was het gewoon allemaal heel spannend. Vanaf 2007 zag je pas echt een verschuiving van fysieke verkopen naar online verkoop terwijl ik zelf al vanaf 2002 ofzo online muziek koop.”

Merk je veel concurrentie of overnames van grotere zaken?
“Volgens mij nemen grote zaken niet zozeer kleinere zaken over, maar stoppen er wel steeds meer zaken. Dat komt omdat er nogal wat veranderd is de laatste tijd. Downloads zijn niet alleen de boeman voor de daling van de fysieke verkoop. Een grotere reden waarom shops misschien niet meer bestaan, is dat heel veel mensen over zijn gegaan tot het kopen van cd’s en vinyl online. Als je dan een winkeltje hebt, dan kun je natuurlijk nooit concurreren met hele grote mailorders. Zij hoeven namelijk helemaal geen voorraad te hebben en kunnen toch producten aanbieden als ze maar snel genoeg werken.”

Jullie hebben zelf ook geprofiteerd van die mailorders door eenvoudig muziek te kunnen bestellen?
“Wij hebben absoluut geprofiteerd van de ontwikkelingen van de afgelopen jaren en zijn als bedrijf ook alleen maar groter geworden. We zijn de zaak destijds echter begonnen als tegenreactie op al die andere winkels in Amsterdam, waar we het helemaal niet naar onze zin hadden als klant. Als je toen iets wilde luisteren, dan stond er een hoes zonder plaat erin. Je moest dan met de hoes naar de toonbank om te vragen of je hem mocht luisteren. Wanneer je klaar was, dan moest je hem weer teruggeven en als je dan zei dat je hem niet wilde kopen dan keken je ze met een scheef gezicht aan. Wij begrepen vrij snel dat je gewoon honderd platen moet luisteren om er drie te kopen. Zo werkte het toen niet bij veel zaken.”

Fungeren jullie niet als een soort van filter voor het oneindige aanbod aan muziek?
“Wij hebben natuurlijk wel een filterfunctie, maar ik pretendeer niet dat wij alles uitzoeken voor iedereen. Wij zoeken een deel uit en dat maakt het voor bepaalde mensen die dat prettig vinden makkelijk om te vinden wat ze zoeken.“

Ik zag dat jullie ook cd’s en zelfs t-shirts verkopen. Is dat noodzaak?
“Dat is inderdaad wel grappig. Heel veel winkels zijn er heel veel bij gaan doen, maar bij ons gaat het uiteindelijk gewoon om de muziek. We verkopen wel eens wat t-shirts en een boek als dat interessant is, maar als ik wat anders wil doen dan moet ik ook wat anders gaan doen. Het specialiseren in wat je doet lijkt mij een beter idee dan breder gaan. Kijk, ik kan ook wel equipment erbij gaan verkopen, maar ik denk dat bijvoorbeeld Dijkman of Dirk Witte daar beter in is. Wij zijn gewoon goed in vinyl brengen.”

Hoe houd je je staande tussen de concurrentie en de grote mediawinkels?
“Kijk, wij hebben een website en die werkt op internationaal niveau gewoon heel goed. We zijn niet meer afhankelijk van Nederland. Ik denk dat negentig procent meteen weer naar het buitenland gaat. De winkel is af en toe ook een afhaalplek voor een bestelling van de website. Zelfs Amsterdams publiek bestelt via de website en haalt het vervolgens op in de winkel.”

Denk je dat het tegenwoordig makkelijker is om bepaalde nichemuziek te vinden?
“Een niche creëren was toen juist makkelijker omdat het allemaal niet zichtbaar was. Je moest echt wel naar een winkel toe gaan om uit te vinden wat er verkrijgbaar was. Grote winkels waren sowieso al niet echt geïnteresseerd in nichemuziek, omdat ze dat niet allemaal op voorraad konden houden. Zo kon je je eigen niche creëren. Het is nu niet meer zo heel moeilijk om iets te vinden om [fictief] op voorraad te houden. Wanneer je nu iets van een onbekende artiest op voorraad hebt, dat kan een dag later ineens iedereen het kennen. Sterker nog, een paar uur later. Je kunt je dus afvragen wat nu nog een niche is.”

Hoe denk je dat de muziekindustrie er over vijf of tien jaar uitziet?
“Wat belangrijk zal zijn is authenticiteit. Dat is de enige manier om je te specialiseren. Elk vorm van tussenhandel zal steeds minder worden. Ondanks dat misschien 99% van de mensen al muziek via de iPod luistert, zijn er nog steeds verzamelaars en professionals die begrijpen dat je bepaalde nieuwe muziek alleen maar in een winkel of op een beurs kunt krijgen. Ik ken nog genoeg mensen die meer weten dan dat er op het internet staat. Deze zeldzame kennis is de reden waarom wij nog bestaan. Dus hoe exclusiever wij het houden en bij de basis blijven, hoe meer toekomst er voor ons is. Door het internet is niks meer bijzonder en kun je dus maar beter zorgen dat je het beste bent op een zo klein mogelijk vlak. Dan pas ben je relevant op het internet.”

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43173340

Opwarmers Honey Fly en The Reationaries stomen de goed gevulde zaal aardig klaar

[3VOOR12/Amsterdam - 3 maart  2010]

Tussen het Damrak en de Wallen is het Winston Kingdom al jarenlang een vast nachtelijk baken voor live muziek. Vanavond zullen drie indie bands het kleine podium beklimmen van deze donkere zaal waar nog volop van alles wordt gerookt. De meeste bezoekers komen duidelijk voor afsluiter Shaking Godspeed , de muzikale incarnatie van de voormalig gitarist van de Bloody Honkies.

Het springerige trio Honey Fly luidt om half negen de avond in met een mengelmoes van muziekstijlen. Met stevige sixties riffs en vrolijk dansbare discobeats, neemt het drietal een nummer of drie vier de tijd om op dreef te komen. Wanneer de zingende bassist zichzelf van zijn broek ontdoet (!) komt de band lekker los. Dit komt helaas niet altijd de kwaliteit van de nummers ten goede en ook voor het publiek lijkt het nog wat te vroeg om ‘lekker gek te doen’. Naast het vroege tijdstip verraadt de glimlach op de gezichten van de muzikanten, dat het om een opgevoerd kunststukje lijkt te gaan.

Zuiderbuur The Reactionaries begint rauw en snel. Bij het tweede nummer begint de slaggitarist stoïcijns maten lang met een verkeerde noot, maar lachend corrigeert hij zichzelf. Het ene moment wordt het publiek meegenomen naar de gortdroge woestijnen van Josh Homme en even later horen we een muzikale knipoog naar The Doors. De band balanceert echter regelmatig tussen strakke smaakvolle riffs en iets te holle monotone riffs.

Dan is het de beurt aan Shaking Godspeed om het koninkrijk van de Winston op fundamenten van de Noord-Zuidlijn te laten schudden. Waar The Reactionaries de deur van de muziektijdmachine al op een kiertje wisten te zetten, rammelen gitarist Wout Kemkens en zijn gretige gildebroeders deze deur wagenwijd open. Vieze blues-akkoorden, soepele Hammond loopjes en pompende drums vliegen de bezoekers om de oren. In half onverstaanbaar Achterhoeks dialect worden we uitgenodigd voor Does It Still Thrill?: “ajoh, gewoon een beetje losgaan”. Tevreden gaan de hoofden van het publiek als gehypnotiseerde marionetten op en neer. Boomdikke riffs worden door de heren eenvoudig in flarden gezaagd en telkens duikt daar die hoge glibberende slide van de Lichtenvoordse gitarist weer op. Behendig dansen bas en drums met elkaar een geroutineerde rock choreografie, ondanks dat het drietal niet in de normale bezetting speelt. Drummer Pieter Holkenborg (en zanger/gitarist van Automatic Sam) is absent en wordt vervangen door eigen Godspeed bassist Maarten Rischen. Hier en daar zwabbert het tempo wel en vliegen de heren gutsend van enthousiasme enigszins uit de bocht, maar komen daar eigenlijk steeds prima mee weg. Geheel in stijl wordt bij de laatste noot de basdrum omver geschopt, ligt de gitaar nog even na te roken en smeekt het publiek tevergeefs om meer. De heren zitten al aan het bier. Deze gasten zijn gewoon helemaal Alive and Well.

Gezien: Shaking Godspeed, Winston Kingdom, vrijdag 26 februari

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43173843

Singer-songwriter is op zoek naar versterking

[3VOOR12/Amsterdam - 25 februari 2010]

Maandag 30 maart 2009 speelde Robin Block in De Wereld Draait Door en op 16 december ontving hij met zijn andere band Project Wildeman de Jur Naessens muziekprijs. Twee mooie hoogtepunten voor de singer-songwriter die vergeleken wordt met Jeff Buckley en nog niet eens een eerste album heeft. 3VOOR12/Amsterdam belt via Skype met Robin over het afgelopen jaar en wanneer we zijn album kunnen verwachten.

Hoe kijk je terug op het afgelopen jaar?
Druk, maar vruchtbaar. De Wereld Draait Door was erg leuk om te doen vanwege de vele positieve reacties. Vanuit plaatsen waar je nog nooit van gehoord hebt in bijvoorbeeld België, krijg je te horen dat iemand naar je muziek luistert wanneer hij naar zijn werk fietst. Dat is leuk om te horen.

Met Project Wildeman heb je de Jur Naessens muziekprijs gewonnen. Hoe was dat?
We hadden niet verwacht dat we én de publieksprijs én de juryprijs zouden winnen. Toen we de publieksprijs kregen dachten we: ‘Dan zullen we de juryprijs wel niet krijgen’, maar die kregen we toen ook! Dat was een hele aangename verrassing.

Wat betekent het voor jullie dat jullie deze prijs hebben gewonnen?
Het is een tweejaarlijkse prijs ter ondersteuning van multidisciplinaire muziek. Aangezien Project Wildeman niet altijd even makkelijk te plaatsen is, of aan de man te brengen, is het heel fijn dat zo’n prijs nu ondersteunt en erkent waar je mee bezig bent. Het Bimhuis was daarnaast een leuke locatie om te spelen die goed past bij wat we daarmee doen. De thematiek van onze stukken pasten goed bij het decor met de stad op de achtergrond. Dat was wat dat betreft echt een cadeautje.

Wat kunnen we komend jaar van je verwachten?
Met Project Wildeman gaan we een voorstelling maken voor op het Over ‘t IJ festival. Dat gaat in juli in premiere en daarna gaan we een poptour doen in samenwerking met het Paradiso Melkweg productiehuis. Tien dagen op een locatie, dat wordt heel interessant.

…en met Julien en Jaïr? (de bassist en percussionist van de band Robin Block)
De focus daarbij ligt daar nu meer op het album, maar we zijn nog heel erg bezig met sounds, met wie en waar we gaan opnemen. In de bezetting zullen waarschijnlijk wat wisselingen plaatsvinden. We zoeken nog een extra muzikant, een multi-instrumentalist. Iemand die gitaar kan spelen, maar ook piano en die het liefst ook kan zingen. Jaïr is daarnaast ook druk met zijn werk dus waarschijnlijk gaan we ook met een nieuwe percussionist werken. Geïnteresseerde muzikanten kunnen zich bij deze melden haha.

Waar moet het album volgens jou heen gaan?
We hebben alle nummers voor het album al, maar zouden de muziek graag wat rijker arrangeren. Ik wil een album maken wat een goede weerspiegeling is van enerzijds wat we met z’n drieën hebben gedaan tot nu toe en anderzijds wat de toekomst zal zijn. Met extra gitaren en wat toetsen het laboratorium ingaan zeg maar.

Laatste vraag, poetribale riten? (naast poezie en muziek een prominent woord op zijn site)
Haha. Ik kan wel alvast een tipje van de sluier oplichten over de voorstelling met Project Wildeman. Het is echt een performance, iets dat je live moet zien. Het is heel energiek, heel direct, heel zintuigelijk. De voorstelling wordt in de vorm van een ritueel, wel een eigentijds ritueel. Enerzijds hele primitieve dingen zoals pure kreten of Afrikaanse percussie, tegelijkertijd hebben we ook Milan in de band (van The Benelux) die een heel arsenaal van elektronische soundscapes en stadsgeluiden opentrekt. Een primitief ritueel wordt als het ware vertaald naar iets stads. Wat je dan krijgt is mannen in pakken die op Afrikaanse drums staan te rammen of een stuk met een swingend Afrikaans ritme dat over de kredietcrisis gaat. Zowel thematisch als muzikaal zoeken we het grensgebied tussen oud en nieuw op. De wildeman in de grote stad heeft hele primaire instincten, maar leeft wel in een stadse setting met hele kunstmatige elementen zoals kantoren en computerschermen.

Kunnen we jullie hiermee ook in het theater verwachten?
Het is niet echt een voorstelling, we spelen geen rol, maar we leiden een soort ritueel. Een rauw ritueel.

Van 1 tot 11 juli zal Robin met Project Wildeman op het Over ‘t Festival staan.

De Robin Block band zal op 20 februari in De Kelder in Amersfoort voorlopig voor het laatst optreden in de huidige bezetting samen met awkward i en Coparck.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43148803

Met negende album en nieuwe drummer is het viertal wederom herboren

[3VOOR12/Amsterdam - 22 februari 2010]

Momenteel is een van Neerlands succesvolste indiebands Bettie Serveert bezig met een landelijke tour door heel Nederland om hun nieuwe album Pharmacy of Love te promoten. De hervonden bandenergie wordt overal al geprezen; van onze lokale collegae in Friesland, Arnhem-Nijmegen, Overijsel tot Den Bosch. Begin dit jaar schreef 3VOOR12/NL gildebroeder Atze de Vrieze al in een interview dat naast de energie ook ‘de fun weer terug is‘. 3VOOR12/Amsterdam praat in de huiskamer van gitarist Peter Visser over waar de fun dan precies vandaan kwam.

Kom je nog vaak in Lichtenvoorde?

Haha, af en en toe. Alleen wanneer ik mijn ouders bezoek. Ik heb mijn Mavo in Lichtenvoorde gedaan en heb zwemles gehad in Varsseveld*. Daarna volgde ik in Almelo een opleiding aan de Decoreren en Etaleren Vakacademie; een springplank voor de kunstacademie. Vervolgens deed ik kunstacademie in Arnhem en ging toen naar Amsterdam.

*Lichtenvoorde is het dorpje in de Achterhoek waar Visser opgroeide en zijn ouders nu nog steeds wonen. Dit bezorgde het interview vanaf minuut één een gemoedelijk sfeer aangezien ondergetekende in Varsseveld, het dorpje verderop, is getogen.

..en Arnhem was de bakermat voor Bettie Serveert?

Klopt, de voorloper van Bettie Serveert, ‘De Artsten‘ , is ontstaan met twee jongens van de kunstacademie die bij mij om de hoek woonden. (Zij speelden ‘monotone riffs’ zoals Visser het zelf verwoord). Toen kwam er nog een andere jongen bij wonen en ontstond er een clubje dat geregeld met elkaar ging eten. Daaruit ontstond De Artsen en dat verliep steeds beter. Ondertussen ontstond ook de eerste versie van Bettie Serveert – dan hebben we het over 1986 – met ook Herman en Carol (de bassist en zangeres), maar nog met een andere drummer.

Jullie zijn niet in 1991 begonnen?

Inderdaad, maar in 1986 hebben we maar heel kort bestaan. We hebben slechts één optreden van twintig minuten gedaan en toen werd de drummer ineens vliegtuigsteward. Met de Artsen kregen we het ook wat drukker en zijn toen maar gestopt met Bettie Serveert. Eind jaren tachtig hebben we met de De Artsen een plaat gemaakt bij een Duitse platenmaatschappij en heel veel opgetreden. Op een gegeven stopte de zanger er mee. Dat kwam voor ons volledig onverwachts!

Toen kreeg Bettie een tweede kans?

In de laatste vier jaar van De Artsen kwamen Berend (de eerste drummer van Bettie Serveert), Carol en ik kwamen vaak in de kerstvakantie bij elkaar met geleende versterkers, cassettedecks en orgeltjes om liedjes op te nemen. De liedjes werden ter plekke geschreven en via twee microfoons die het cassettedeck ingingen opgenomen. Dat werden verzamelbandjes die via dubbeldecks werden gekopieerd en aan vriendjes gegeven (liefkozend memoreert hij aan de De Boerenbandjes van De Drie Anika’s). Toen kwam men er al een beetje achter dat die Carol wel liedjes kan maken en zingen. Al spelende met De Artsen vond de band dat het geluid live vaak niet goed gemixed werd. Carol is toen na enkele lessen bij vrienden achter de knoppen gaan staan en Berend kwam vaak mee gewoon voor de fun. Hij stond dan op het podium een beetje om zich heen te kijken haha.

Die Boerenbandjes werden toen de basis voor Palomine?

Na die Drie Anika’s bandjes gingen we demootjes maken waarbij Reinier Veldman alles nog heeft ingedrumd (van De Artsen). Hij wilde niet verder met met de band, want hij had nog een ander bandje. Verder kreeg Berend uit ieder instrument eigenlijk wel wat geluid uit, dus toen we Herman (ook van De Artsen) benaderden om te komen bassen, ging Berend wel drummen. Dit was niet zijn eerste keuze, dus vanaf het begin af aan voelde hij zich daar niet helemaal op zijn plek. Op een gegeven moment kreeg hij er wel plezier in en gingen we de studio Frans Hagenaars in.

…en vervolgens met die demo de boer op…

Die demo ging toen overal rond en werd door de het blad Music Maker uitgeroepen tot demo van de maand. Het regelen van optredens verliep ging vrij gemakkelijk aangezien we ‘die jongens’ waren van de artsen. Een goede vriend van ons kende Johan Kugelberg die werkte bij het hipste platenbedrijf van dat moment: Matador, uit New York. Die vriend gaf Johan de demo met een briefje erbij: “Hoi Johan, dit moet je eens even luisteren. Het zijn diezelfde gasten van De Artsen”. Op een gegeven moment kwam er een brief, of een fax, van Matador met “Wanneer treden jullie weer op? Dan komen we even langs”. Toen hadden wij zoiets van: “Huh, wat nou? Heh?“ Vervolgens deden we een heel slecht optreden in de Melkweg, maar dat maakte Matador niet zo veel uit. Ze hadden liever een band die echt is met goede liedjes, dan een band die zich overal doorheen faked. Toen ze vroegen “Wat willen jullie nu eigenlijk?” zei Berend volgens mij dat wij willen een keer naar New York willen: “Daar zijn wij nog nooit geweest”. Dat werd onthouden en een paar maanden later lag er een brief in de bus met vier vliegtickets naar New York en het verzoek of wij op de Matador-avond van het New York-seminar wilden spelen. Nou, dat wilden wij wel.

…dat was een grote eer…

Die Matador-avond was toen echt ‘the talk of the town’, daar moest je zijn! Toen er voor ons bij Stichting Pop, of wat nu Muziek Centrum Nederland heet, nog geprobeerd werd om een subsidie te regelen voor de tour, zeiden ze zoiets van: “Dat kan helemaal niet. Bettie Serveert daar hebben we nog nooit van gehoord. Hoe kunnen zij op New York Seminar spelen als wij ze niet eens kennen?”. “Nou we zijn uitgenodigd”, lacht Visser. Uiteindelijk is dat optreden bepalend geweest, weet Visser. Toen duidelijk werd dat we de plaat gingen uitbrengen bij Matador was Nederland ook om.

Overal lees je dat met Pharmacy of Love jullie weer terug zijn bij de energie van toen. Hoe zie je dat zelf?

Dat klopt op zich wel. De fun in het spelen is nooit echt weg geweest, maar de ‘excitement’, de energie, is echt weer zoals aan het begin. Je hebt soms, en dat kun je toch niet altijd even goed uitleggen, maar dat alles op het goeie moment in elkaar valt. Dat alles klopt. Dat is nu bij Pharmacy of Love weer gebeurd!

Op 28 maart speelt Bettie Serveert om 19:30 in Paradiso

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43133451

2009 had een kop en een staart

[3VOOR12/Amsterdam - 4 februari 2010]

In 2007 zette de Amsterdamse band Moke zich met hun debuut Shorland stevig op de kaart. Afgelopen jaar kwam de groep met de goed ontvangen opvolger The Long & Dangerous Sea. Ze waren samen met Junky XL te zien in een reclame van een bekend biermerk en eindigden met de single Switch boven allerlei internationale acts op de negende plaats van de 3VOOR12 Song van het Jaar. 3VOOR12/Amsterdam sprak met gitarist Phil Thilli.

Hoe heb jij het afgelopen jaar ervaren?

2009 is echt een kop-en-staart-jaar voor de band geweest. Precies een jaar geleden zijn we grotendeels begonnen met het schrijven van de plaat. We wisten dat de plaat in september zou uitkomen en dan ga je terugrekenen. Je realiseert je dan dat je maar een klein half jaar hebt om de liedjes te schrijven, te arrangeren en ze vervolgens op te nemen. Juni stond rood omcirkelt in onze agenda, want dan zouden we de studio ingaan. Met andere woorden, in januari wisten we nog niet hoe de plaat ging klinken, eind mei hadden we alle liedjes bij elkaar en in juni tot half juli hebben we alles opgenomen. Vervolgens stonden we in september die plaat te presenteren en in december deden we het voorlopig laatste optreden van de landelijke tour. Dus het hele jaar stond in het teken van het maken, uitbrengen en spelen van de nieuwe plaat.

Toen jullie op Lowlands stonden was de plaat net klaar. Dat was zeker best eng?

Klopt. Het optreden was een paar weken voor de release en toen vonden we eigenlijk dat we veel nieuwe nummers moesten spelen aangezien we geboekt waren om de nieuwe plaat. We hebben in de week voor Lowlands op het podium van de Waerdse Tempel die hele plaat in een live-setting ingestudeerd. Op Lowlands hebben we toen vrij risicovol acht nieuwe liedjes van die plaat gespeeld. Dat was natuurlijk heel spannend want al die liedjes beleefden live hun vuurdoop.

Wat was voor jou persoonlijk het hoogtepunt?

De finale-show in Paradiso want daar kwam alles mooi samen. Het was het einde van de tour dus alle nummers zaten er goed in en Benjamin Herman speelde een nummer mee.

..en jij kwam die avond net terug vanuit het glazen huis in Groningen.

Ja dat was een avond om nooit te vergeten. Heel bizar. Er was een weeralarm afgekondigd dus het was een spannende trip. We werden met een escorte begeleid tot aan de ring van Groningen en konden daarna redelijk doorrijden op de snelweg. Ik moest mijn meisje uiteraard steunen en het was echt raar geweest wanneer zij uit het glazen huis was gekomen en zich bij niemand in de armen kon laten vallen. Aan de andere kon ik het natuurlijk niet maken om 1500 fans met gekochte tickets te laten wachten. Het kwam uiteindelijk allemaal goed en de avond werd sfeervol afgesloten met het zingen van White Christmas.

Wat kunnen we komend jaar van Moke verwachten?

Wegens een succesvolle najaarstour is de clubtour in Nederland nog een aantal maanden verlengd tot en met maart. Daarna gaan we een tijdje naar Duitsland, want de plaat komt tegen die tijd daar ook uit. De afgelopen weken zijn Felix en ik al een aantal keren voor interviews die kant op geweest, omdat men daar ook nieuwsgierig is. Daarna zullen we in de zomer ook veel festivals gaan doen.

Wat zou je jij zelf nog graag willen bereiken?

Ik zou natuurlijk heel graag weer op Pinkpop staan en op andere grote festivals. Ik besef me ook heel goed hoe gaaf het gewoon is om deel uit te maken van deze band en hoop daarmee gewoon door te kunnen gaan. Het is mooi om te zien dat bepaalde dingen waar je je voor inzet gewoon werken. Het is te gek om te zien hoe we afgelopen jaar een plaat hebben gemaakt en komend jaar weer kunnen uitkijken naar veel optredens.

Afgelopen jaar werd een zaadje geplant en komend jaar kan er worden geoogst.

Exact, helemaal juist.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43067186

“De definitie van schoonheid ligt niet bij de poortwachters van Idols.”

[3VOOR12/Amsterdam - 21 januari 2010]

Voor de rubriek Hoe is het met…? blikt 3VOOR12/Amsterdam terug op het afgelopen jaar en kijkt alvast vooruit naar wat komen gaat. Een maand geleden maaide collega Fiona Fortuin van de landelijke redactie ons enigszins het gras voor de voeten weg met haar artikel over de plannen van singer-songwriter Lucky Fonz III voor komend jaar. Wanneer ondergetekende dit aan hem opbiecht, lacht hij instemmend. Het wordt een leuk informatief onderhoud. Rond het middaguur neemt Otto Wichers, zoals hij in het echt heet, typerend en onbevangen als altijd op met: ”Ik ben echt net wakker, dus helemaal vers en ‘live and direct’.”

Wat was voor jou het hoogtepunt van 2009?
“Mijn tour in Zuid-Afrika. De helft daarvan was met Voicst en dat was gewoon super gezellig. Kijk de wereld is groter dan Nederland en om dan die enthousiaste reacties te zien bij het Oppikoppi festival (soort Lowlands) is gewoon cool. Het was alweer de derde keer dat ik daar was en dan is het heel gaaf om zover van huis zoveel fans uit hun dak te zien gaan.“

En je hebt ook een theatertour gedaan?
“Klopt, dat was nieuw voor me en ik heb dus ook veel tijd besteed aan het schrijven van nieuw materiaal. Ik was ook nog nooit op tour gegaan met materiaal dat nog niemand kende en dat was echt super tof. Het was ook nog eens voor het eerst Nederlandstalig en ik deed allemaal nieuwe dingen, zoals acteren en goochelen.”

Hoe was het om voor de derde keer op Noorderslag te spelen?
“Ik vond het wel tof, maar ook een beetje eng. Er was dus veel nieuw materiaal en het was de eerste keer dat ik nummers speelde van mijn nieuwe album. Oh ja, er is ook nog een album van me uitgekomen natuurlijk, haha. Eigenlijk was 2009 dus vooral het jaar van de nieuwe dingen. Ik vond het echt wel een heel leuk jaar.”

Ben je nog toegekomen aan het dj-en met Roos Rhebergen?
“Ja, met dj-duo De Rotjes. Ik heb met Oud en Nieuw ook gedraaid in Rotown, alleen was Roos daar toen niet bij. Ik vind draaien ook één van de allerleukste dingen die er zijn en met Roos is het altijd heel gezellig.”

Je bent ook regelmatig bij De Wereld Draait Door geweest.
“Dat was ook echt leuk en ik heb daar veel aan gehad. Heel veel mensen kennen me daarvan. Ik werd laatst op straat aangesproken door een jonge gozer van een jaar of vijftien en hij zei: ‘Ik heb je gezien bij De Wereld Draait Door en toen heb ik je muziek gedownload en ik wist niet eens dat je zo mócht zingen’ haha. Toen dacht ik echt van ‘yes, dat is mijn punt’. Zoiets vind ik dan tof, want dat was misschien niet gebeurd als ik niet op tv was geweest. Ik maak muziek vanuit mijn eigen idee wat goede muziek is en het is duidelijk dat ik geen sound nastreef die heel glad is. Meestal blijft zoiets alleen in de marge, dus vind ik het dan ook super fijn dat zonder dat er iets met de muziek gebeurt, het toch bij een groter publiek bekend wordt. De definitie van schoonheid ligt niet bij de poortwachters van Idols. Dat is wat mij betreft het belangrijkste ideaal.”

Je kunt zo een rol van herder vervullen voor alle niet-commercieel ingestelde schapen.
“Precies. Als ik naar Idols kijk, denk ik altijd: ‘waarom mag je niet zo zingen als je zelf wilt?’ Laatst las ik ook in de krant dat een vrouw vond dat kinderen beter kerstliedjes moeten leren zingen. Ze moeten toonhoogte enzo leren en niet zomaar in het wilde weg zingen. Als ik iets tof vind, dan is het wel wanneer kinderen zingen zonder enig respect voor ritme of toonhoogte. Dat is wat zingen is. Als kinderen gaan zingen of als je zelf muzikant bent, zou je daar gewoon meer schijt aan moeten hebben.”

Wat kunnen we de komende tijd nog van je verwachten?
“Ik sta bijvoorbeeld op een festival in Spanje samen met Bill Callahan van Smog enThurston Moore van Sonic Youth. Er is echt een super vette line-up en ik kan eigenlijk niet geloven dat ik er tussen sta.”

Ik las op je Twitter-pagina dat je graag interviews met jezelf terugleest, omdat je steeds benieuwd bent wat je nu weer te zeggen hebt. Wat zou je deze keer nog graag over jezelf willen lezen?
“Haha, ja kijk, weet je waar het eigenlijk op neer komt? Ik ben niet de enige factor in hoe een interview wordt. Kijk. Je belt me nu, maar wanneer je me over twee uur ofzo belt, dan ben ik alweer een heel ander persoon. Daarom vind ik het leuk om dingen terug te lezen en te kijken hoeveel ik kan herkennen van die situatie. Het is leuk als een artikel iets zegt ofzo, maar ik vind het nog belangrijker dat het entertaining is, haha.”

Wil je dan tot slot nog iets vertellen over Nina Simone? Ik las ook op je Twitter dat niemand gelooft dat zij je buurvrouw was toen je in Nijmegenwoonde.
“Al mijn vriendjes zeiden altijd: ‘Er woont een beroemde zangeres in de buurt’. We gingen toen een keer kijken of we haar konden zien en gingen haar een beetje bespieden. We hebben haar nooit aangesproken ofzo. Een tijdje geleden dacht ik daar aan terug en vroeg ik me af wie dat nu geweest was. Toen ik toevallig de biografie van Nina Simone las, zag ik dat ze in Nijmegen in die straat had gewoond.”

Maar je hebt haar dus nooit horen zingen in keuken?
“Haha, nee. Als ik dat soort herinneringen heb, dan zijn ze gefingeerd.”

Op woensdag 20 januari speelt Lucky Fonz III in De Balie bij een avond over president Obama samen met Joep Pelt en Avant La Lettre.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43009021

“Hopelijk krijgen we ooit zo’n nightliner en dan kunnen we lekker xboxen op de achterbank.”

[3VOOR12/Amsterdam - 20 januari 2010]

Broers Teun en Cas maken al lange tijd samen muziek, maar vonden in vriend Bram en de onbekende Lars, twee wapenbroeders voor de nieuwe band Go Back To The Zoo. Afgelopen jaar werd de single Beam Me Up gebruikt in een internationale reclamecommercial van Nike, speelden ze bij De Wereld Draait Door en zette de band een krabbel bij Universal. Momenteel is de nieuwe single Electric overal regelmatig te horen, kijkt de band succesvol terug op de optredens bij Noorderslag en Eurosonic, en wordt er verder gewerkt aan het debuutalbum. Naar aanleiding van het 5 jarig lustrum van 3VOOR12/Amsterdam, praten we met de band over muziek maken in Mokum.

Hoe kijken jullie aan tegen de lokale redacties zoals 3VOOR12/Amsterdam?

Toen mijn broer en ik in Nijmegen nog een band hadden, schreef 3VOOR12 nog helemaal niet over ons. Op een gegeven moment moesten we bij Club 3VOOR12 spelen en was het zo van: ‘Wow, waar komt dit vandaan?” We werden toen ineens Hollandse Nieuwe en hebben maar een paar keer opgetreden met Go Back To The Zoo. Het lijkt wel alsof je buiten Amsterdam en Utrecht veel meer in de luwte kunt opereren. Dat is denk ik ook wel een voordeel, want dan kent niemand je nog en daarna ben je dan ineens best wel goed. Dat zag je met De Staat ook een beetje.

Wat is jullie beeld van en hebben jullie contact met de Amsterdamse muziekscene?

We hebben laatst de b-kant van onze single bij Paulusma opgenomen, maar verder kennen wij dat soort muzikanten niet echt. Wij hebben niet echt een binding met andere bands. Het zijn natuurlijk ook allemaal verschillende scenes. Op een gegeven moment ken je wel een aantal mensen zoals die jongens van King Jack. Die kennen we best wel goed want die gitarist zat eerst ook bij ons in de band, maar het is niet zo dat we samen iets doen ofzo. Waarschijnlijk is er ook niet echt een Amsterdamse muziekscene, omdat veel muzikanten het misschien ook gewoon niet willen. Een bepaalde concurrentie-angst.

Het is lastig om een poot uit te steken voor het algemeen belang?

Ja, uiteindelijk doe je het voornamelijk voor jezelf.  Ik las laatst wel dat er een bepaalde scene was, maar toen kende ik al die bandjes niet haha.

Wat zijn jullie muzikale invloeden?

In eerste instantie bands zoals The Beatles en The Rolling Stones, en daarna kwam die generatie-2000 met bands zoals The Strokes en The Libertines. Keith Richards zei ooit eens: ‘Heel veel mensen vergeten de “Roll” in de Rock & Roll”. Je moet dus ook een beetje kunnen dansen. Maar onze muziek blijft ook wel weer gitaarrock.

En tekstueel, waardoor laten jullie je inspireren?

Bijna al onze teksten komen wel voort uit boeken. Zoals bijvoorbeeld het vocabulaire uit een boek, of een onderliggende thema. Meestal zingt Cas zomaar een melodie met zomaar wat woorden. Later kijken we dan welk idee we daarbij hebben en waar het over moet gaan.

In het nummer Electric zit een repeterend canon gedeelte. Hoe ontstond zoiets?

Het grappige aan dat nummer is dat Bram, onze drummer, al een couplet had. Ik zat er toen mee in mijn hoofd en ging het inspelen op het toetsenbord van de computer met Garageband. Ik knipte en plakte wat, toen de zanglijn er ineens verkeerd in stond en hadden we er een soort van refrein erbij. Het grappige is dat het wel allemaal onder elkaar paste. Daardoor kun je nu vaak op de helft van de melodie beginnen en dan klopt het nog steeds op een of andere manier.

Zijn dergelijke toevalligheden een belangrijke kracht van de band?

Ik denk dat de kracht bij ons is dat iedereen heel veel bijdraagt aan de nummers. Lars doet vaak grote delen van de tekst, en ik vul het dan aan met andere delen tekst. Paul onze drummer bedenkt verder heel veel en onze gitarist vervult vaak een hele kritische rol. Iedereen heeft dus heel veel input, we werken heel goed samen.

Jullie worden ook gekleed door Filippa K?

Ja dat is wel relax. We vonden dat een cool merk en dachten toen, laten we een e-mail sturen en kijken of ze ons niet willen sponsoren. Het zijn namelijk best wel dure kleren en het is daarnaast gewoon super relax om gratis kleren te hebben, haha.

Hoe was het om bij De Wereld Draait Door te spelen?

Dat zijn altijd supergrote dingen, het bereik is zo groot. De bezoekers aantallen van de website stijgen gigantisch en er komen allemaal mailtjes binnen of je wilt optreden. DWDD is eigenlijk nog de enige plaats op televisie waar muziek een belangrijke plaats heeft. Op MTV komt bijna geen muziek meer voorbij en TMF kijkt bijna niemand naar. De radio is daarnaast ook nog belangrijk.

En internet?

Lars is hoofd-twitter haha. Onze Twitter is weer gekoppeld aan Facebook, dus dat scheelt alweer. Verder wordt onze site twee, drie keer per week geupdate, zodat mensen ook blijven terugkomen. Dat vinden we echt belangrijk. Ondanks al die internet-dingen wordt alles uiteindelijk toch wel bepaald door een soort van smaakmakers zoals 3FM, DWDD of MTV. Als je echt groot wilt worden kom je er zonder hen niet. Het voordeel van internet is natuurlijk dat al die nichemarkten veel beter zichtbaar worden. Als je de beste bent in weet ik veel wat, oosterse death-metal-grindcore, dan kun je tegenwoordig heel veel fans hebben omdat er in ieder land misschien honderd mensen zitten die dat te gek vinden.

Hebben jullie er dan nooit aan gedacht om bijvoorbeeld in het Nederlands of Fries te zingen en je zo te onderscheiden?

Haha, we zullen er over nadenken. Engelse teksten kun je natuurlijk nooit beleven op de manier waarop je je moedertaal beleeft. Er zijn echter genoeg manieren om door middel van universele thema’s je publiek te bereiken.

Over vijf jaar, bij 10 Jaar 3VOOR12/Amsterdam?

Stoppen. Haha. [in een eerder interview gaf Cas aan tegen die tijd te willen stoppen]. Eigenlijk zijn al mijn favoriete albums de eerste albums van bands. De eerste van de Velvet Underground, eerste van The Strokes, de eerste van Guns n’ Roses en daarna werd het allemaal minder. Ik zie het als uitdaging om een zo goed mogelijk eerste album te maken. Het is een relativisme en een soort van zelfbewustzijn. We willen nu gewoon heel graag doen wat we doen en daar de allerbeste in worden. De kans die we nu hebben gekregen moeten gewoon grijpen. Het is gewoon één groot schoolreisje. Hopelijk krijgen we ooit zo’n nightliner en dan kunnen we lekker xboxen op de achterbank.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43006235

Paulusma is nog lang niet klaar

Vijf jaar op eigen benen en een gesprek over vijf jaar 3VOOR12/Amsterdam

[3VOOR12/Amsterdam - 18 januari 2010]

In 2009 werd 3VOOR12/Amsterdam vijf jaar, net als Paulusma. Althans, Jelle Paulusma is na het opdoeken van Daryll-Ann (2004) inmiddels alweer vijf jaar solo. Zijn muzikale cocktail bestrijkt een geluidenlandschap van singer/songwriter en Westcoastpop tot neo-psychedelica. 3VOOR12/Amsterdam spreekt met hem in Cafe Spargo over muziek maken in de afgelopen en komende vijf jaar.

In het afgelopen halve decennium is er door de komst van het internet een hele nieuwe stroming van ‘bottom-up’ burgerjournalistiek ontstaan. Hier maken de lokaalredacties van 3VOOR12 ook gebruik van. Als muzikant die al ruim twintig jaar meedraait en ook de traditionele ‘top-down’ journalistiek nog heeft meegemaakt, hoe ervaar je dergelijke ontwikkelingen?

Ik vind het heel goed dat het er is. Zeker voor de muzikant die wat onafhankelijker opereert, biedt de site mogelijkheden je in de kijker te spelen. Wanneer het alleen af zou hangen van wat je in de regel op de radio hoort, dan wordt je daar niet vrolijk van. Er is nog veel meer en dus is het noodzaak dat een dergelijke site er is. Iedereen luistert tegenwoordig hetzelfde. De grootste MUP [ZZP-er, red.] komt voorbij en die Editors worden maar door je strot geramd, daar kan ik echt helemaal niks mee. Het is goed dat er onder de radar een belangrijke site is die aandacht besteed aan dingen waarvan mensen het bestaan helemaal niet van weten. Het is echt voor de muziekliefhebber en dat is belangrijk.

Jullie waren destijds met Daryll-Ann, net als Johan, een band die niet echt bij de grote massa bekend werd, maar wel een soort van legendarische underground status heeft bereikt. Denk je dat jullie muziek door dergelijke burgerjournalistiek nu eenvoudiger bij een groter publiek bekend kan worden?

Dat denk ik wel, maar aan de andere kant is het ook een stuk moeilijker. De hoeveelheid aan muziek is zo enorm toegenomen, waardoor je bijna door de bomen het bos niet meer ziet. Het kost dan ook vrij veel moeite om je nek boven het maaiveld uit te steken en jezelf te laten horen. Ik heb het idee dat dit voor het internet allemaal iets minder was. Er werd een natuurlijk filter toegepast door andere de media.

Dus zal kwaliteit nu minder eenvoudig boven komen drijven?

Het is goed dat muzikanten nu heel makkelijk toegang hebben tot allerlei handige nieuwe media. Door  aan elkaar gekoppelde websites kun je binnen no time opvallen. Dat was indertijd gewoon niet. Het nadeel is wel dat heel veel muzikanten denken weg te komen door even iets leuks in elkaar te draaien. Daarom vallen er wat mij betreft op dit moment ook heel veel bands door de mand als je ze live ziet. Het is namelijk heel gemakkelijk om iets in elkaar te zetten.

Zullen dergelijke bands die snel even iets in elkaar zetten er dan uiteindelijk niet worden uitgefilterd? En zal vakmanschap niet steeds belangrijker worden?

Ja, dat wordt elk jaar geroepen. Ik vraag me af om dat dan boven komt drijven. Dergelijke muziek en muzikanten zullen in ieder geval meer moeite krijgen om boven de middelmaat uit te komen.

Welke consequenties heeft dit voor jou? Ligt de focus nu meer bij het maken van een nieuwe plaat of steeds meer bij live optredens?

Ik las laatst een stuk in het Buma/Stemra-blad over het verdwijnen van het album. Ik snap wel dat de concentratiespanne van mensen steeds korter wordt omdat je steeds meer prikkels binnen krijgt. Er zijn zo veel dingen die je kunt doen en waarnaar je kunt luisteren. Ik snap wel dat daarbij hoort dat mensen eerder geneigd zijn om een nummer aan te schaffen in plaats van een hele plaat te kopen. Wat dat betreft ben ik dus iemand van de oude stempel, als je een plaat maakt moet je een plaat maken.

…en dan zet je hem vervolgens net als Radiohead op internet voor wat de gek ervoor wil geven?

Nee. Die zijn in de positie om dat te doen. Het is wel een deel van mijn bestaan. Wat nu wel steeds belangrijker wordt is jezelf laten zien en dat betekent dus veel optreden. Voor de meeste muzikanten is live spelen de belangrijkste inkomstenbron. Ik vind live spelen echt te gek, maar bij het maken van een plaat is het weer de uitdaging om te kijken hoe sommige dingen live gaan worden.

Hoe ver ben je met je nieuwe plaat?

Over de helft, voor zover je dat zo kunt zeggen. Aangezien ik en de anderen jongens niet meer zoveel tijd hebben om als ‘bandje-bandje’ de oefenruimte in te gaan, schrijf ik het allemaal zo ver mogelijk uit. Om het voor iedereen makkelijk te maken en we een basis hebben voor in de studio. Vervolgens proberen we live bepaalde grenzen op te zoeken om er vervolgens ook overheen te gaan.

Welke grenzen zou je nog willen verkennen? Zijn er nog dingen die je wilt leren?

Nee, ik wil gewoon zo breed mogelijk muziek maken. Ik heb ook iets gedaan met een Amerikaans-Egyptische deejay dat binnenkort ook uitkomt. Dat is dan weer een van die voordelen van internet. Ik zit wat dat betreft dus niet heel erg vast aan de muziek die ik maak of die ik zie als de mijne. Ik zie het wel als een taak voor mezelf om een zichtbare stijl voor mezelf te ontwikkelen en die uit te bouwen. Ik ben in ieder geval nog lang niet klaar!

En de ontwikkelingen in de muziek, hoe zie jij die over vijf jaar?

Over vijf jaar vieren we het tien jarig bestaan van 3VOOR12/Amsterdam, haha. Nee dat mag ik echt hopen. Ik denk dat er altijd wel zoiets als een platenmaatschappij zal blijven om een selectie te maken. Hoewel dan misschien geen platenmaatschappij meer heet. Voor de verkoop van je muziek heb je in principe geen maatschappij meer nodig. Je kunt gewoon je spullen op internet verkopen via iTunes. Het enige wat je hoeft te doen is contact maken met mensen.

Op 24 januari speelt Paulusma bij 5jr3v12 in Bitterzoet.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43000890

Hoe is het met Moss…?

Alle speelmannen willen eruit halen wat eruit te halen valt

[3VOOR12/Amsterdam - 18 januari 2010]

Hij kwam in de vele jaarlijstjes al bovendrijven. Het tweede album Don’t Be Scared, Don’t Be A Hero van Moss werd door sommigen zelfs bestempeld als het beste album van 2009. De plaat is harder en sneller dan het voornamelijk akoestische debuut uit 2007, The Long Way Back. De heren waren te zien bij De Wereld Draait Door en stonden op Noorderslag 2010. Samen met drummer Finn blikt 3VOOR12/Amsterdam terug op 2009 en vooruit op wat komen gaat.

Ondanks dat jullie nieuw album door velen enthousiast werd onthaald, kregen jullie niet het gevoel dat jullie plaat enigszins ondergesneeuwd werd door al die andere bejubelde releases (o.a. De Staat, Anne Soldaat..)?

Er is dit jaar veel uitgekomen en een band als De Staat is inderdaad flink doorgetrokken. Ik heb echter niet het idee dat het erg ondergesneeuwd is, maar dat komt natuurlijk ook omdat hij dus wel heel goed ontvangen is. Hij is er kennelijk wel uitgesprongen en dat is te gek.

Toch een hele verandering met de jaren ervoor?

Ja, dat zat ook wel een beetje in de lucht ofzo. Toen we met de plaat bezig waren voelden we dat het echt een heel ander ding werd. Die eerste plaat was een goede vingeroefening met mooie liedjes erop, maar dit is echt dé bandplaat.

En daardoor helemaal tevreden? Je had niks willen veranderen?

Ach, het is niet af, maar ik denk dat dat ook goed is. Ik geloof er niet zo in om drie jaar lang in de studio zitten voor één plaat. Het lijkt mij leuk om zoiets één keer te doen en dat je een zeker mate van perfectie hoort. Ik houd ook best wel van platen die dat hebben, maar uiteindelijk moet het moment gewoon goed zijn. Als een take het dan niet heeft, dan moet je gewoon opnieuw beginnen. Of zelfs het hele nummer weggooien en lekker wat anders gaan doen.

Stonden alle nummers er dan ook in één keer op?

Ik denk dat we zo’n twaalf liedjes hebben opgenomen waarvan er uiteindelijk twee zijn afgevallen. Van die twaalf hadden we bij acht nummers een redelijk duidelijk beeld hoe het moest zijn. Bij vier liedjes wisten we het niet zo zeker en hebben we een soort van werkwijzer bedacht: zoveel mogelijk opnemen, niet te veel arrangeren en dan tijdens de mix dingen naar voren laten komen om te kijken wat wel en niet werkt.

Ging het vertalen van de opnamen naar een live-setting gemakkelijk?

Dat was een stuk makkelijker dan bij de eerste plaat, omdat de nummers vanuit dat live en bandgevoel geschreven zijn. We wilden ook geen extra vulpartijtjes, maar duidelijk sounds neerzetten. We hebben er in oktober natuurlijk wel een extra gitarist bij gevraagd en dat bevalt echt supergoed!

Zijn er alweer nieuwe plannen?

Haha, ja we zijn ook alweer met nieuwe liedjes bezig. Maar eerst lekker spelen en hopelijk op veel zomerfestivals. We gaan sowieso naar een festival in Frankrijk en hopen daar nog wat omheen te kunnen plannen. We hebben af en toe al wel eens in het buitenland gespeeld, maar ik zou daar best vaker heen willen. Je merkt toch dat het heel leuk is om uit je vertrouwde omgeving te stappen en jezelf ergens neer te zetten. Zoiets heeft toch iets extra’s.

Iedereen zit daarover ook op één lijn en heeft dezelfde ambities?

Ja, iedereen is super gemotiveerd om er nu voor te gaan. Omdat de reacties zo goed zijn merk je dat iedereen dit moment gewoon wil pakken en eruit wil halen wat er uit te halen valt.

Moss speelt op 23 januari in pakhuis Wilhelmina.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43000831

Hoe is het met…? zZz

Rockend orgelduo is weer even terug in het land

[3VOOR12/Amsterdam - 13 januari 2010]

Het in 2000 opgerichte duo zZz werd een aantal jaren geleden bekend bij het grote Nederlandse publiek. Met enkel zang, drums en orgel maakt het tweetal sfeervolle, duistere orgelrock. In 2005 wonnen ze de Essent Award, in 2008 werd het nummer Grip gebruikt in een reclamespot van Fiat en werd het album Running With the Beast de bejubelde opvolger van Sounds of zZz (2005). 3VOOOR12/Amsterdam was benieuwd hoe het de heren afgelopen jaar was vergaan en belde met zanger en drummer Bjorn.

Hoe hebben jullie het afgelopen jaar ervaren?

Nou, als positief. We hebben veel getourd in het buitenland. Vier keer in Italië, in Amerika, twee keer in Rusland, heel Scandinavië, Servië, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland en Frankrijk.

Toe maar..

Ja dat was echt heel erg leuk. Ik was laatst de foto’s van mijn camera aan het binnenhalen op mijn computer en realiseerde me toen ineens op hoeveel plekken we geweest waren. Het was een mooi avontuur! Daarnaast moet de plaat nog in Japan en Amerika uitkomen, dus daar gaan we ook nog naartoe.

Hebben jullie tussendoor alweer aan nieuwe dingen kunnen werken?

We hopen aan het eind van het jaar met een nieuwe plaat te kunnen komen. Het geluid zal wel weer anders zijn dan de voorgangers. Waarschijnlijk wordt het allemaal nog iets rauwer. We gaan daarnaast muziek maken voor een korte Nederlandse film en voor een theaterproductie. Daarbij zullen we dan ook live gaan spelen op zomerfestivals.

En nog steeds met z’n tweeën? Geen gastmuzikanten bijvoorbeeld op het oog?

Nee, we hebben nog geen nummers waarbij we denken: o, hier moet nog een ander instrument bij, of er moet iets anders gespeeld worden. Vooralsnog doen we het allemaal zelf.

Wil je verder zelf nog iets kwijt?

Wens iedereen maar een gelukkig nieuwjaar.

zZz speelt op 28 januari in de Flexbar op de Anti  Fashion Party.

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42970730

Afgelopen jaar ben ik voor de muziekwebsite 3VOOR12/Amsterdam gaan schrijven. 3VOOR12/Amsterdam is de Amsterdamse lokale tak van VPRO’s popportal 3VOOR12. 3VOOR12 heeft 2 digitale televisiekanalen (een clip-zender en een concert-zender), verschillende radiokanalen (van punk tot roots tot indie tot metal), radioprogramma’s op 3FM, een uitgebreide website en een wekelijks live-event (3VOOR12 Radio Live). Nu overal de jaarlijstjes weer opduiken, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Daarom voor alle geïnteresseerden een overzicht met al mijn concert- en festival verslagen, interviews en cd-recensies van afgelopen jaar op rij:

Concertverslagen

Johan aan de eindstreep

Nieuw seizoen Mortale Tribunaal begonnen

Ondanks extra strijkers slaagt Moke er niet in het publiek voor zich te winnen

Panama Live trapt af

Mysterieuze act 8436 2766533 88588737 in de Melkweg

Legendarische Jeff Pevar gewoon in de huiskamer

Stuurbaard Bakkebaard verslindt Sugar Factory

Tevreden Signe Tollefsen bespeelt publiek in de Nieuwe Anita

Travelin’ Tunes knipogen naar Traveling Wilburys

Festivalverslagen

3VOOR12 liveverslag op Valtifest

Vrije muziek op de tweede dag van IJazz

Bevrijdingsfestival valt ondanks regen niet in het water

Interviews

Live in Your Living Room verruimt horizon

Djurre de Haan omschrijft zijn muziek liever niet, maar praat bij voorkeur over sfeer en het instrumentarium

3VOOR12-award interview met Anne Soldaat

CD-recensies

CD-recensie: Hoover – Uncertain Things

CD-recensie: pEp

CD-recensie: Airbag – Emotions of Steel