ReverbNation is nog steeds een beetje een vreemde, altijd ietwat (te) uitgebreide, eend in de bijt. De mogelijkheden om via ReverbNation op een speelse manier je muziek aan te bieden, vind ik nog steeds interessant voor bands. Naast de automatische game-achtige feedback over wat je volgende online stappen zouden kunnen zijn, biedt ReverbNation nu de mogelijkheid om een eigen app te maken.

Met deze app kunnen fans jouw muziek streamen via hun mobiel, prikkelende backstage foto’s bekijken of gewoon op de hoogte blijven van nieuwe concerten en andere weetjes. Je bandsite in een handig broekzakformaat!

Bekijk hier allerlei andere handige tooltips.

Eerder dit jaar lanceerde TC Electronic een nieuwe lijn gitaarpedalen die voorzien zijn met de nieuwe TonePrint technologie. Hiermee krijgt je als gitarist toegang tot custom-tweaked geluiden van bekende gitaristen zoals John Petrucci (Dream Theater), Paul Gilbert (Mr. Big), Steve Morse (Deep Purple), Ron ’Bumblefoot’ Thal (Guns ’n’ Roses), Doug Aldrich (Whitesnake), Orianthi (Michael Jackson).

Via een USB verbinding kan je het unieke geluid in je pedaal ‘downloaden’, maar de heren en dames van TC Electronic komen nu ook met een nieuwe techniek. Je kunt nu namelijk ook via een app met je smartphone een TonePrint naar je pedaal beamen.

The idea behind the technology is as simple as it is ingenious: Each TonePrint has been converted to a unique-sounding magnetic impulse that you can beam via your smartphone’s internal speaker, through the pickup of your guitar and directly to your TonePrint pedal! The sound does not carry any data so it doesn’t matter if you are in a raucous arena or a library – no other sounds will interfere with the data being sent from your smartphone.

De  app bevat al alle TonePrints, dus je hebt geen internetverbinding nodig om een geluid naar je pedaal te sturen. Je houdt gewoon de luidspreker van je smartphone voor een element van je gitaar en binnen enkele seconden staat het geluid op je pedaal. Magisch! \,,/

Bekijk hier allerlei andere handige tooltips.

Gotye, Wouter de Backer, is een Belgisch / Australische multi-instrumentalist die zeer gedetailleerd gearrangeerde liedjes brengt. Zijn hit Somebody That I Used To Know (onderaan) van het album Making Mirrors is sinds vorige week van nummer één verstoten in de Itunes top 30. Je zou misschien verwachten dat vooral zangers of zangeressen met een gelikte Amerikaanse producer een nummer één notering weten te bemachtigen. Het tegendeel is echter het geval.

Gotye, als Vlaming geboren met de naam Wouter de Backer, verhuisde van Melbourne naar Victoria waar hij een studio bouwde zodat hij zich volledig kon storten op zijn muziek. Na tweeënhalf jaar is ‘Making Mirrors’ daarvan het indrukwekkende resultaat. Alle twaalf nummers zijn tot stand gekomen door het sampelen van bestaande melodieën, instrumenten en andere geluiden. In combinatie met een oud orgel en authentieke, streekgebonden instrumenten vormt dit de basis van de plaat.

Het in eigen beheer uitgebrachte album Like Drawing Blood klinkt een stuk artistieker dan de bekende hit, maar na het zien van onderstaand video was ik alsnog verkocht. Het laat naar mijn idee een pure vorm van muziek maken zien. Zijn manier van produceren is combineert de kracht van analoge instrumenten en digitale bewerkingen.

Afgelopen vrijdagavond trad Gotye op in de Melkweg, maar in februari doet hij Nederland weer aan voor drie optredens.

Hiermee kunnen bands heel eenvoudig alle gegevens van hun Bandcamp site als een tab in hun Facebook pagina plakken. Hiermee kan Bandcamp haar gebruikers nu eindelijk ook een vriendennetwerk bieden; een groot gemis in vergelijking met die oude dino en bijvoorbeeld Soundcloud. Nu lijkt het me helemaal duidelijk voor bands: WordPress, Bandcamp, Facebook en Twitter. Allemaal gratisch.

Het installeren is heel eenvoudig en duurt nog geen 5 minuten. Je moet alleen wel even de header smaller maken naar 519 pixels. Bekijk hier het resultaat van mijn 60′s & 70′s coverbandje Gepetto. Die opname is trouwens nog uit 2006 met Paulus op gitaar; tegenwoordig bassist en toetsenist bij Shaking Godspeed. I know, hoogste tijd om de (home-)studio eens in te duiken

Bekijk hier allerlei andere handige tooltips.

Iedere muzikant heeft een instrument nodig om muziek te maken. Of het nu de eigen stem is, een boomstam als percussie-instrument of gewoon een gitaar, de muzikant maakt gebruik van een zeker instrumentarium als een extension of man. Door technologische ontwikkelingen veranderen deze hulpstukken waardoor de muziek zelf en de educatie ervan logischerwijs ook verandert. Deze paragraaf schetst een beeld van enkele belangrijke technologische ontwikkelingen voor de gitaarmuziek.

De introductie van de elektrische gitaar, zo rond de jaren ’30-’40 van de vorige eeuw, is waarschijnlijk de belangrijkste ontwikkeling. De mogelijkheid om de muziek nu te versterken, creëerde voor de muzikanten ineens de mogelijkheid om op veel grotere locaties voor veel meer publiek te spelen. Deze technologische (r)evolutie bracht nieuwe geluiden en nieuwe volumes. Dit was van grote invloed op de cognitieve processen en contextuele factoren voor zowel de muzikanten als het publiek. Alle dimensies van muzikale praktijken die Elliott in 1.1 beschreef, worden hierdoor aangesproken en beïnvloed. Recente voorbeelden van ‘robotgitaren’, die zichzelf stemmen en ingebouwde geluidseffecten bevatten, rekken de geluidsmogelijkheden nog verder op en nemen de huidige generatie gitaristen steeds meer (vak)werk uit handen. Zelfstemmende gitaren veranderen voor de gitarist het (1) musiceren en het (5) luisteren evenals beide contexten (4 en 8).

Voor de elektrische gitarist is het instrument niet alleen de gitaar zelf, maar zijn de versterking en effecten vaak net zo belangrijk. Legendarisch gitarist Jimi Hendrix maakte bijvoorbeeld in de jaren ’60 van het oversturen van zijn versterker (distortion) een ware kunst en zette hiermee een nieuwe standaard voor volgende generaties. Hij creëerde zo een nieuwe soundscape (3) en vergrootte de acceptatie van andere klanken en harmonieën (7). Allemaal klanken die zonder deze nieuwe technologieën ondenkbaar waren. In diezelfde tijd ontstonden voor muzikanten ook meer mogelijkheden om door middel van andere apparaten het geluidssignaal van allerlei effecten te voorzien. Door dergelijke bewerkingen van gitaarsignalen, veranderden de verschillende dimensies van het luisteraarschap van Elliott uit het eerste hoofdstuk (4-8). De gehele populaire muziek veranderde hierdoor en had logischerwijs door het aanleren van deze nieuwe technieken en geluiden zijn weerslag op de muziekeducatie.

Al deze technologische veranderingen in het instrumentarium van de gitarist, die tot vernieuwende muziek hebben geleid, worden op een gegeven moment stof voor de gitaardocent en zijn leerling. Om deze nieuwe muziek te willen spelen, zullen de docent en zijn leerling zich dus niet alleen moeten verdiepen in het praktische ambacht van het bespelen van het zes-snarige instrument, maar zich ook de kennis en kunde van allerlei versterkingsmogelijkheden en de bijbehorende effecten moeten aanleren. Wanneer in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw de computer met al zijn nieuwe mogelijkheden zijn intrede doet, wordt deze kennis en kunde nog verder uitgebreid. De computer maakt het voor de gitarist ineens mogelijk zelf geluidsopnamen, maar ook eenvoudig overzichtelijke muzieknotaties te maken.

The PC itself is in many ways the ultimate figure of media ‘prosumer’ technology. It is a technology of distribution, of consumption, as well as a technology of production. …/… This overlap between consumption and production is producing a new zone of media exhibition that is neither ‘professionalized’ mainstream nor amateur hobbyist.

Hierdoor is een cultuur ontstaan waarbinnen de consument ook producent is geworden; de zogenaamde ‘prosument’. Door met de computer zelf geluidsfragmenten te kunnen inspelen, kan een gitarist bijvoorbeeld over een zelf bedacht akkoordenschema in het gewenste tempo repeteren. Vervolgens kan hij of zij met een tekstverwerker een eigen partituur invoeren om het bijvoorbeeld met de bandleden te kunnen delen, of als docent, met de leerling. Hierdoor hoeven geen dure lesboeken van muziekuitgevers te worden aangeschaft, maar kan de docent zelf een nette partituur printen.

Dergelijke ontwikkelingen illustreren de veranderende sociale context waarover Brown in 1.2 al sprak. Hij meende dat informatie, theorieën en principes niet gescheiden kunnen worden van de activiteiten en situaties waarin ze gebruikt worden. Ze laten zien dat de afhankelijkheid van conventionele gitaareducatie steeds kleiner wordt. Zowel docenten als studenten hebben meer mogelijkheden tot educatie. De klassieke ontwerpmodellen met allemaal eigen leerdoelen, leerinhouden etc., worden hierdoor beïnvloed. Leeromgevingen op het gebied van gitaareducatie lijken van een informatieomgeving steeds meer in de richting te gaan van interactie- en doeomgevingen. Waarom dat zo lijkt, valt beter te begrijpen na een verduidelijking van de definitie ‘interactiviteit’.

De manier waarop nieuwe technologieën zijn ontworpen om consumenten zoveel mogelijk bij het product te betrekken, heeft betrekking op de interactiviteit. Interactiviteit heeft bijvoorbeeld te maken met het veranderen van een kanaal bij tv- kijken of de manier waarop een gamer kan handelen in een videogame. Dergelijke relaties met een product veranderen, wanneer er een nieuwe technologie wordt geïntroduceerd. De manier waarop een consument met bijvoorbeeld digitale televisie kan interageren betekent voor hem een grote uitbreiding van de mogelijkheden. Deze technologische vernieuwingen komen meestal van de maker van het product en dus wordt interactiviteit grotendeels door hem bepaald.

Nieuwe mogelijkheden voor muzikanten om te interageren met zijn gitaareducatief materiaal, hebben alle dimensies van het muzikantenschap beïnvloed en zo dus ook de gitaareducatie. Technologische vernieuwingen zoals de elektrische gitaar, de versterking ervan en de introductie van de computer met daarop de steeds veranderende software, doen een beroep op de gitaardocent om zich te blijven ontwikkelen. Naast het feit dat nieuwe technologieën nieuwe muziek, met nieuwe manieren van spelen, doceren, leren en consumeren creëren, blijkt ook het luisteren naar muziek te veranderen. Hierover zal het de volgende keer gaan.

Geen zin om te wachten? Lees dan hier mijn volledige masterscriptie Gitaarles 2.0.

Gisteren tipte Niels me, uiteraard via Twitter, over deze film die ik nog moet gaan zien. Ik ben wel heel benieuwd. In de film komen artiesten en managers aan het woord en vertellen wat hun visie is op de uitdagingen waar de muziekindustrie de komende jaren voor staat.

Vorige week dinsdag lanceerde Google de nieuwe muziekdienst Music Beta: ’Upload your personal music collection to listen anywhere, keep everything in sync, and forget the hassle of cables and files’, aldus de Amerikaanse zoekgigant. Een logische stap voor het bedrijf met de beste zoeksoftware van het afgelopen decennium en in tijden waar cd-collecties worden ingewisseld voor immense digitale catalogi die al dan niet betaald of gratis verkregen zijn. Veel sites praten vooral over hoe het precies functioneert of welke auteursrechtelijke haken en ogen er nog aan zitten. Ik ben meer geïnteresseerd in hoeverre het gedrag van de consument(en) en muzikant(en) verandert. Wat voegt Music Beta dan toe naast bijvoorbeeld iTunes en Spotify?

Bij Tooltip #12 schreef ik al over de gefragmenteerde muziekbeleving die de lancering van Spotify teweeg zou brengen en verwees daarbij naar mijn artikel uit 2006 in het studentenmagazine XI over ‘De afbraak van de albumcultuur‘. Deze veranderende luistercultuur heeft al zijn weerslag gehad op de manier waarop muzikanten hun muziek uitbrengen, want steeds vaker stellen artiesten hun muziek eerst of alleen via internet beschikbaar. Naast deze manier van distribueren, verandert ook wat ze distribueren. Zo kondigde eind vorig jaar Pete Philly met zijn Open Loops bijvoorbeeld al aan, wekelijks nieuwe tracks in een aantrekkelijk visueel online jasje te gaan publiceren. Weer een mooi voorbeeld van beta-denken over muziek. Zo verandert dus de manier waarop, de frequentie van en de hoeveel muziek die muzikanten uitbrengen. Je kunt je dan afvragen wat de rol of het belang van een platenlabel, distributeur, iTunes, Spotify en Music Beta zou kunnnen of moeten zijn.

Kort gezegd biedt iTunes met haar downloads jou als luisteraar nu een manier om je eigen digitale muziek collectie offline uit te breiden en Spotify vervangt jouw collectie voor een handige toegang tot hun online mega-collectie. Music Beta zit daar tussenin: je krijgt een handige toegang om jouw collectie online te beheren en te beluisteren. Bij Tooltip #19 schreef ik het volgende over eigenlijk een vergelijkbare service voor notities, knipsels en afbeelden: Evernote.

Vorig jaar december schreef ik in ToolTip #3 al over het handige online dataopslag programma Dropbox. Sinds enige tijd maak ik daarnaast ook gebruik van Evernote. Dit is een vergelijkbare applicatie, maar is meer bedoeld voor kleine bestanden, knipsels, ideeën, links etc. Net als bij Dropbox wordt er een klein programmaatje op je computer geïnstalleerd dat continue in verbinding staat met je online opslagplek ‘in the cloud’ (zie TED-tip #15 met Nicholas Carr over het tijdperk van The Cloud).

Dit eigenlijk wat Google ook voor je doet met de lancering van het nieuwe Music Beta. In die zin verandert er na iTunes en Spotify dan ook niet zo veel. Het biedt (slechts) een andere elegante manier om jouw muziek (online) op te slaan en eenvoudig op verschillende manieren weer te beluisteren.

Twee weken geleden liet Niels voor de zoveelste maal in niets verhullende bewoordingen zijn mening ventileren op zijn weblog over MySpace. Ditmaal niet in termen als ‘MySpace moet dood’ zoals hij tijdens zijn eigen EHPO-jongerendag nog deed, maar iets subtieler: Kap. Met. MySpace. Nu. Wat volgde was een gebruikelijke stroom aan reacties onder het bericht. Zowel voor- als tegenstanders deden er hun zegje, Niels ging hier zoals gebruikelijk braaf op in en nodigde tegenstanders uit om hem eventueel te weerspreken. Aangezien ik zelf een tijd lang tot het neutrale kamp behoorde, beloofde ik Niels uit te leggen waarom ik diezelfde dag uiteindelijk toch ook de stekker uit mijn MySpace-account trok. Zonder nu precies allerlei specifieke voor- en nadelen te noemen van MySpace of van de alternatieven, schets ik graag de essentie van de rol die een online representatie van je band volgens mij zou moeten vervullen.

MySpace is een vorm van online representatie van je band. Sinds het ontstaan (2006) is het een vrij succesvolle vorm gebleken, maar inmiddels zijn er legio alternatieven zoals ReverbNation, Bandcamp, SoundCloud en Facebook. Niels heeft op zijn blog, Twitter en tijdens allerlei presentaties veelvuldig en voornamelijk gewezen op de huidige nadelen van MySpace. Gezien zijn doel – kijken naar de toekomst – begrijpelijk, maar voor het debat voor sommige lezers enigszins lastig te verteren. Voor het sentiment van de Late Majority die graag vasthoudt aan de status quo, is het denk ik goed om MySpace’s succesfactoren (van weleer) te benoemen en daarmee de tanende positie kritisch te belichten. Ik doe een poging.

De intrede van de MP3 en de komst van internet halverwege jaren ’90 waren het begin van een grondige herziening van het muzieklandschap. Napster, pionier van het peer-to-peer file sharing netwerk, was eind jaren ’90 de eerste serieuze aardbeving en bood met name consumenten de gelegenheid om gratis muziek te bemachtigen. MySpace was in 2006 het eerste serieuze alternatief voor muzikanten om zelf op één plek muziek, foto’s, biografie en concertdata in een wereldwijd netwerk van andere muzikanten en podia te plaatsen. Zelf een website bouwen met daarin al deze features was in die tijd geen eenvoudige klus. WordPress en Blogger bestonden al wel, maar boden niet zo eenvoudig als MySpace de mogelijkheid om deze bandgegevens op één plek gratis te publiceren. Door die multimediale eigenschappen vond MySpace juist onder muzikanten gretig aftrek en fungeerde vooral als promotietool voor bands en als plek om nieuwe muziek te ontdekken voor fans. Voor deze aspecten zijn in de loop der jaren legio alternatieven ontstaan. Toen die alternatieven ook nog met nieuwe functionaliteiten kwamen (embedden vanplayers in je eigen site, elegantere en reclamevrije lay-out, uitgebreide statistieken om je bezoekers in kaart te brengen en de mogelijkheid om zelf te verdienen aan de downloads van je muziek), werd het voor het niet-innoverende MySpace steeds moeilijker haar pionierende rol te blijven vervullen.

Pioniers komen en gaan. Philips blijft ook niet tot in den treure gloeilampen en tv’s maken, want mensen maken om welke redenen dan ook gebruik van andere mogelijkheden om licht te maken, informatie te ontvangen of zich te laten vermaken. Dit is de essentie van mijn verhaal: niet de gloeilamp, de TV of MySpace, maar de drang naar licht, informatie, entertainment of (nieuwe) muziek (verspreiden) is wat mensen willen (op gadgetfreaks als Alexander na). Technologie is slechts een gereedschap voor een culturele activiteit. De schroevendraaier wordt ook vervangen door een elektrische schroevendraaier.

Om af te sluiten wijs ik graag nog op een aantal achterliggende gedachtenkronkels die wat mij betreft belangrijker zijn dan het gereedschap an sich je als band telkens zou moeten blijven afvragen. Het doel van een online representatie van je band is meestal om (1) meer bekendheid, (2) fans, (3) optredens en (4) publiek bij je optredens te krijgen. En uiteindelijk (5) geld verdienen. Hiervoor is essentieel om jezelf af te vragen (a) wie je publiek is, (b) wat je wilt vertellen, (c) waarom je dat wilt vertellen, (d) hoe je dat wilt vertellen en (e) waar en wanneer je publiek bereid is daarvoor te betalen. Zijn jullie een bandje zestienjarigen dat covers van Dire Straits en The Eagles speelt en op zoek naar zoveel mogelijk publiek bij het komende optreden in jullie dorp? Is het dan niet slimmer om in de lokale kroeg dertigers of veertigers te mobiliseren in plaats van je vrienden op Hyves of Facebook te spammen? Willen jullie de laatste EP van je band aan zoveel mogelijk mensen laten horen of er iets aan verdienen? Bedenk je dan dat je via MySpace geen betaalde downloads kunt aanbieden en via ReverbNation, Bandcamp en SoundCloud wel. Wees je dus bewust van de verschillende media die je wilt inzetten en vooral waarom.

Media zijn trouwens niet alleen online. Het woord media is het meervoud van medium en een medium is dus niets anders dan een gereedschap om een boodschap tussen een zender en ontvanger over te brengen. De boodschap van je band zou bijvoorbeeld het ontstaan van je band kunnen zijn, jullie huidige ontwikkelingen, (demo’s van je) muziek of video’s, data van optredens (die je al gedaan hebt of die je nog gaat geven), informatie voor de geluidsman zoals je rider of stageplan etc. Niet voor iedere boodschap is hetzelfde medium geschikt. Kies bewust voor het medium krant, radio, magazine, TV, website, weblog, een T-shirt of stoepkrijt!

Tot slot, een boodschap via genoemde media openbaar maken heet publiceren. En dat is een werkwoord.

In januari kondigde SoundCloud aan te gaan samenwerken met Hype Machine. Enigszins vergelijkbaar, maar net iets interessanter. Hierdoor kunnen bloggers namelijk rechtstreeks (legale) muziek van artiesten gebruiken en plaatsen op hun blog. Ook voor een artiest/label is dit interessant, aangezien hij of zij hierdoor inzicht krijgt in de uitgebreide statistieken (grote acts als Foo Fighters maken er al gebruik van). In het versnipperende muzieklandschap slaat SoundCloud hiermee de digitale spijker wel aardig op zijn kop. Bloggers transformeren hierdoor namelijk tot waardevolle marketing en promotie tools van artiesten.

Dat onze buren uit Berlijn het verder allemaal wel snappen, blijkt wat mij betreft ook uit aankondiging van vorige week om te gaan samenwerken met Berkleemusic, de online educatie afdeling van het gerenommeerde Berklee College of Music uit Boston. Hierdoor haalt het bedrijf in één klap meer dan 75,000 leden van Berkleemusic binnen; muziekprofessionals in de dop. Via de software van SoundCloud kunnen zij eenvoudig muziek opnemen, uploaden, delen en promoten. Door de feedback van consumenten, het aantal luisterbeurten en de downloads in de uitgebreide statistieken, hebben ze een schat aan waardevolle tools en inzichten tot hun beschikking.

In tegenstelling tot die andere elegante muzieksite die het wel aardig door heeft (Bandcamp), is SoundCloud dus ook nog een netwerksite in de stijl van Twitter; je kunt anderen volgen en je kunt gevolgd worden. Dat zijn dan wel ineens heel veel smakelijke ingrediënten bij elkaar die de concurrentie (deels/nog) niet – Bandcamp, Facebook – of niet meer – MySpace – biedt.

En dan heb ik het nu nog niet eens gehad over “Beta denken over muziek“.

Mindnote Case: ʻIk heb altijd gezegd dat ik voor mijn dertigste niet in een coverband ga…ʼ

Vanmiddag presenteert Niels Aalberts (@EHPO) zijn boek Doorbraak! – Zero Budget Marketing op internet. Als je vooraf een case op maximaal één A4 mailt, krijg je uiteindelijk €20 terug. Een slimme manier om betrokken publiek te werven en om zelf die middag ingelezen het podium te betreden. Waar moet die case over gaan? Een beknopte bio, een bondige samenvatting waar je nu staat met je band en je muziek, links naar je site, beeld, geluid en alle relevante platforms waarop je aanwezig bent. Tot slot de drie belangrijkste vragen die je die middag beantwoord wil hebben. Of mijn case vanmiddag nu wel of niet behandeld wordt, af en toe eens wat van je af schrijven voelt ook goed. Dit is wat ik Niels opstuurde.

Biografie? Een jongensboek…

Wanneer ik een jaar of negen of tien word, krijg ik voor mijn verjaardag een gitaar. Sinds mijn vijftiende begin ik diverse bandjes die ik later ook weer fusilleer. Vanaf de eerste band schrijf ik al eigen nummers, maar tussendoor speel ik ook covers van Aerosmith en Guns ʻn Roses tot Frank Zappa en King Crimson. Die bands, de muziek en de muzikanten hebben mij gevormd.

Op mijn twintigste volg ik de vooropleiding aan het conservatorium van Utrecht en krijg ik jazzgitaarles van de enigszins onbekende legende Eef Albers. In dat jaar doe ik veel contacten op, krijg ik een gedegen basiskennis van muziek(theorie) en word ik uiteindelijk toegelaten tot het eerste jaar. Helaas wordt muziek maken me dan te benauwd en kies ik ervoor om aan de UvA iets met media te gaan studeren. Na het behalen van mijn master aan UU, ook iets met media, richt ik mijn eigen bedrijfje Mindnote op.

Tijdens die studies blijf ik spelen in o.a. studentenbandjes en akoestische duoʼs en ga ik ook steeds meer gitaarles geven. Voor mijn leerlingen richt ik een educatieve website in met onder andere langzaam ingespeelde soloʼs die corresponderen met mijn uitgeschreven tabulaturen. Ik organiseer jamsessies, workshops en concerten met een repertoire dat bestaat uit ʻde bovenste vijftig nummers van de Top 2000ʼ. Het uitzoeken en doceren van deze nummers incluis de gitaarsoloʼs, verbetert mijn eigen spel aanzienlijk, maar ook mijn inzicht in song-structuren.

Waar ik nu sta? Te popelen…

Ik ben nu negenentwintig en doordat ik in november 2010 de stekker uit NEON trek, is mijn tweede eigenwerkband ook op de Mindnote Necropolis beland. In totaal schrijf ik ongeveer veertig nummers, waarvan er uiteindelijk maar een handjevol op wat schijfjes belanden. Aangezien de zanger en de bassist van NEON al een aantal jaren in de 60s & 70s coverband Gepetto spelen – waarvan onlangs gitarist Paul zonodig bij Shaking Godspeed moest gaan bassen en orgelspelen – ben ik, voordat ik er erg in heb, alweer volledig ingewijd bij deze nieuwe coverband. Tijd voor bezinning is er nauwelijks. Inmiddels zitten er dus alweer dertig evergreens in de vingers, terwijl er dertig babyʼs op te plank liggen uit te drogen.

Drie belangrijk vragen die ik beantwoord wil hebben.

Een dergelijke ontwikkeling zal menig muzikant hebben meegemaakt. Mede door de drukte van bijvoorbeeld een succesvolle baan of het mogelijke onbegrip van een huisje-boompje-beestje-vriendin, verworden wellicht vele jongensdromen tot een Anvil-tragedie in plaats van bijvoorbeeld een De Staat-zegetocht. Aangezien ik de film over Anvil heb gezien en ik inmiddels steeds meer muzikanten om mij heen in succesvolle eigenwerkbands zie spelen, maak ik maar vast strijdvaardig mijn borst nat.

Balancerend op de wipwap tussen dromen en ambitie of toegeven aan die praktische baan of “realistische” vriendin, constateer ik bij mezelf een spagaat. Momenteel ben ik volop bezig om met mijn eigen bedrijfje een volledige baan te creëren, maar ik weiger de gitaar aan de wilgen te hangen. Het geloof in een breder gedragen waardering voor mijn eigen nummers is nooit verminderd. Wellicht ben ik wel aanbeland bij het beroemde kruispunt voor de gitarist of iets wat daar op lijkt. Verkoop ik mijn ziel aan de covers, of blijf ik gewoon doorgaan met eigen muziek schrijven? Op dit moment kan ik niet kiezen en doe ik allebei.

ʻIk zie nog geen vragen Meindertʼ, hoor ik je denken. Misschien wil ik met mijn case ook wel vooral andere muzikanten inspireren, waarschuwen, een spiegel voor houden of hoe je het ook wilt noemen. Nou vooruit, één vraag dan. Wanneer of hoe vertel jij muzikanten die zich op een dergelijk kruispunt begeven, dat het maar eens tijd wordt om zich te realiseren dat bepaalde zaken niet voor iedere muzikant zijn weggelegd, of dat bepaalde ambities na verloop van tijd nog best eens verzilverd kunnen gaan worden?

Mindnote GuitarScapes heet dit nieuwe kuiken en ik omschrijf het zelf het liefst als ‘Live Guitar Looping Sound Paintings’ Geïnspireerd door muzikanten als Steve Reich, Brian Eno, Robert Fripp en de literatuur van Simon Frith en Susanne Langer, creëer ik ter plekke gelaagde repeterende muziek die niet in de conventionele compositorische structuren te vangen zijn; Mindnote GuitarScapes.

Er is geen grootse lancering of volledig doordacht marketingplan, nee just launch and learn. Het kuikentje moet langzaam groeien, of om het wat zwaarder uit te drukken: “Ik voel de urgentie om deze muziek met een publiek te laten ontstaan”.

Benieuwd hoe dat dan precies klink? Kom dan vanavond gezellig even langs bij het VJ café in Trouw De Verdieping alwaar ik ten tonele zal verschijnen met De Huysmeesters.

Geïnteresseerd in wat taaie achtergrondlectuur over deze muziek? Lees dan hieronder mijn paper ‘Schizofone memory machines of gecomponeerde performances?’ die ik in 2008 voor mijn master Nieuwe Media en Digitale Cultuur aan de UU schreef.

Zijn tweede video die bekeek (ook hieronder), zag er namelijk een stuk professioneler uit. Het filmpje begint sterk met een mini verhaaltje over de geluiden van lucifers en aanstekers als aanleiding (storytelling is sowieso een educatieve en inspirerende tool). Vervolgens verschijnt er subtiel wat reclame in beeld over degene die hem op het idee heeft gebracht om deze video te maken en na afloop bedankt hij zijn kijkers nog vriendelijk en noemt hij nogmaals het bedrijf dat hem op het idee voor deze video heeft gebracht.

Naast het entertainment die de video’s de toevallige YouTube-passant bieden, zitten aan deze MysteryGuitarMan wat mij betreft drie mooie leermomenten. Allereerst illustreert Joe Penna met zijn monnikenwerk 2.0 van het aan elkaar knippen en plakken van video’s, hoe je met een bepaalde inzet of talent boven het maaiveld kunt uitsteken. Kwestie van gewoon doen, je passie volgen en volharden. Ten tweede is hij een mooi voorbeeld van (1) een nieuwe soort kunstvorm en (2) een nieuwe manier van geld verdienen die wij en hij vijf jaar geleden waarschijnlijk niet hadden kunnen bedenken. Tot slot laten de video’s van MysteryGuitarMan zien hoe YouTube commercieel volwassen wordt en wellicht televisie in de toekomst eruit zal zien. Het heeft namelijk een goed doordacht format van een professioneel niveau en maakt gebruik van publieksparticipatie en commerciële boodschappen die natuurlijk voor marketingdoeleinden fundamenteel zijn.

]]> http://www.mindnote.nl/2011/01/mysteryguitarman-knipt-en-plak-zn-geld-bij-elkaar/feed/ 1 http://www.mindnote.nl/2010/09/digitale-dinosaurus-die-maar-niet-wil-uitsterven-myspace/ http://www.mindnote.nl/2010/09/digitale-dinosaurus-die-maar-niet-wil-uitsterven-myspace/#comments Tue, 07 Sep 2010 06:00:19 +0000 Meindert http://www.mindnote.nl/?p=2620 *Update*

Vandaag, 7 april 2011 beëindig ik mijn persoonlijke MySpace-account. Hierover schrijf ik binnenkort een uitgebreide post met daarin mijn overwegingen.

Afgelopen weekend logde ik sinds lange tijd weer even in op mijn MySpace en zag tot mijn verbazing een flink verbeterde interface. Met een paar drukken op de knop kon ik nu eenvoudig mijn profiel ‘upgraden’ en er was zowaar nauwelijks meer iets te merken van de verschrikkelijke layout en de onoverzichtelijke faciliteiten. De elegante witte begin beginpagina was voorzien van duidelijke pictogrammen en een stream met recente activiteiten van je vrienden (vergelijkbaar met Hyves of Facebook).

Belangrijker vond ik de upgrade om je profiel te kunnen bewerken. Tot voor kort was dat nog een helse klus waarbij een of andere vage Pimp-my-profile generator ingeschakeld moest worden om vervolgens een onduidelijke html-code ergens in een vak te plaatsen die daar eigenlijk niet voor bestemd was.

Ik heb veel mensen de laatste tijd al eens horen zeggen dat zij hun MySpace-account maar hebben verwijderd, omdat ze er toch niets meer mee deden. Er zijn inderdaad inmiddels ook allerlei betere alternatieven dan MySpace te bedenken zoals BandCamp, ReverbNation, Facebook etc. Toch denk ik dat MySpace zich met deze grote update weer flink in de kijker weet te spelen. Drie redenen:

* First mover. Aangezien ik sinds 2006 al als muzikant op MySpace zit, heb ik daar inmiddels heel veel contacten verzameld. Van bekende lokale Achterhoekse en Amsterdamse bands tot lokale en nationale kroegen, discotheken, stichtingen etc. Zo’n groot netwerk heb je bijvoorbeeld niet bij Bandcamp, want die site heeft geen netwerk functie. Bij ReverbNation heb ik nooit de moeite genomen (en geen zin gehad) om mijn bestaande contacten daar ook te gaan volgen, want ook niet iedereen zit daar. Op MySpace praktisch wel (!). Alleen Twitter begint qua contacten in de buurt te komen, maar dat is dan alleen een korte tekst-service.

* Elegant uiterlijk. MySpace heeft de afgelopen tijd ook goed afgekeken bij de verschillende concurrenten. Een belangrijke reden waarom muzikanten naar Bandcamp overstapten was omdat het er zo goed, elegant en vrij van reclame uitzag. De geupgrade MySpace is niet helemaal reclame vrij, maar ik durf inmiddels weer met goed fatsoen mensen uit te nodigen voor mijn MySpace profielpagina. Ze hebben namelijk de verschillende blokken met gegevens (foto’s, vrienden, reacties etc.) in verschillende modules ondergracht die je vervolgens eenvoudig wel of niet zichtbaar kunt maken of volgens het WYSIWG-princepe eenvoudig kunt verplaatsen. Kies je ervoor geen enkele module op je pagina te plakken (zoals ik), dan kun je deze nog wel eenvoudig vinden in het linker menu.

* Betere statistieken. Een andere belangrijk argument voor muzikanten om over te stappen naar Bandcamp, waren de handige overzichtelijke statistieken. Ook hier heeft MySpace een flinke inhaalslag gemaakt. Zo staan er in allerlei nette witte tabellen de gegevens over het aantal profielbezoeken en trackplays, waar deze mensen vandaan komen, wat hun leeftijd en geslacht is etc.

Met al deze verbeteringen ga ik de komende tijd in ieder geval me weer eens verdiepen in MySpace. Ook zal ik bij komende presentatie en workshops niet meer de gevleugelde uitspraak gebruiken: “MySpace is zóóó 2006…”

Leestips op Mashable 1 en 2.

Op de middelbare school werd ik bij de tekenles denk ik voor het eerst bekend met het idee dat bij de creatie van ‘iets’, het eindproduct niet zozeer van belang is, maar dat het proces hoe zoiets tot stand komt misschien nog wel belangrijker is. Je cijfer werd gebaseerd op je eindwerkstuk én je portfolio; dat bestond uit allerlei verschillende schetsen, proefversies etc. Destijds vond ik dat irritant en tijdrovend. Nu voorzie ik een hele cultuur die van een dergelijke manier van werken zou kunnen profiteren.

Improviseren

In diezelfde periode richtte ik met een aantal klasgenoten het rockbandje ‘Out of Order’ op. In de ongeveer vijf jaar dat we bestonden, ben ik muzikaal opgegroeid door in luttele jaren nummers van Guns ‘n Roses en Bon Jovi, via Dream Theater en King Crimson uiteindelijk van Frank Zappa en Miles Davis te gaan spelen (en van wat hun ex-bandleden daarna). Terugkijkend zie ik een opvallende rode draad waartoe ik mij blijkbaar aangetrokken voelde. Slash heeft mijn oren geleerd te houden van vieze rammelende, maar mooie sterke melodische gitaarlijnen. Dream Theater zorgde voor een respect voor muzikaal ambacht en door King Crimson zijn mijn oren geopend voor meer dissonante klanken. Bij Zappa en Davis gebeurde er iets anders. Zowel de gitaarsolo’s van Frank als de toetersolo’s van de band van Davis begreep ik niet. Ik vond ze ergens te gek, maar wist niet ‘wat er aan de hand was’. In Zappa komt voor mij gedeeltelijk Slash en King Crimson samen. Vieze rammelende gitaarsolo’s die ondanks hun dissonantie zich toch diep in mij hebben weten te nestelen en waarbij vrijuit wordt geïmproviseerd zonder dat daarbij de structuur van het nummer uit het oog verloren wordt. Om Zappa te parafraseren: ‘Om af te kunnen wijken van de norm, moet je wel weten wat de norm is’.

Media van Morgen

Ongeveer tien na die tekenlessen woonde ik een aantal maanden geleden het symposium ‘Media van Morgen’ bij dat werd georganiseerd door oud-medestudent Tom van de Wetering. Bij zijn afsluitende presentatie wees hij op de waarde van ‘het niet af zijn’ van dingen en refereerde aan de langdurige beta-fase van Google’s Gmail. Een dergelijke probeer-fase brengt namelijk allerlei voordelen met zich mee. De verwachtingen van het publiek zijn bijvoorbeeld veel lager, omdat men begrijpt dat iets nog maar in beta-fase is. Van de Wetering wees erop dat wanneer van te voren wordt aangegeven dat bepaalde zaken wellicht nog niet helemaal vlekkeloos kunnen verlopen, het publiek dit accepteert. Uiteindelijk stuurt hij zijn publiek naar huis met de prikkelende gedachte of we zelf ook niet wat vaker dingen in beta fase moeten laten. Moeten we wel altijd alles af willen maken en soms niet gewoon meer ‘doen’?

Beta-denken

De combinatie van die tekenlessen, de muzikale ontdekkingsreis en de Aha-Erlebnis bij het symposium, hebben bij elkaar opgeteld bij mij een opvatting over muziek gecreëerd die ik ‘beta-denken’ noem. Als ik een definitie zou moeten geven, dan zou ik het als volgt verwoorden:

“Met een concreet muzikaal doel voor ogen, zijn muzikale beta-denkers zich bewust van de openbaarheid van hun gecomponeerde, gearrangeerde en gepubliceerde muziekstukken en staan daardoor open voor en spelen in op de feedback van hun publiek omdat die persoonlijke, artistieke of commerciële ontplooiing zou kunnen bevorderen”

Spread the word

Sinds ik eind vorig jaar regelmatig presentaties geef aan jonge bands, muzikanten en andere geïnteresseerden, tip ik naast andere interessante online initiatieven zoals BandCamp, ReverbNation, The Sixty One, Kompoz etc ook altijd even SoundCloud. Deze post over betadenken is dan ook ontstaan na enkele enthousiaste geluiden (o.a. van Dillectronik, van Niels, van Martijn) die volgden op mijn reactie over SoundCloud bij deze post van EHPO. Mijn reactie luide als volgt:

Als gitarist schrijf ik allerlei nummers voor verschillende bands en ben ik fan van SoundCloud.

Met name de manier waarop SoundCloud de gebruiker triggert om een creatie als ‘work in progress’ te kunnen bestempelen. Dit doet mij namelijk denken aan de manier waarop Google jarenlang Gmail als een ‘beta’-versie communiceerde.

Wat ik hierbij belangrijk vind, is dat de aandacht zo richting het gebruik en het proces gaat. Tijdens mijn presentaties/workshops aan muzikanten over 2.0-activiteiten probeer ik deze manier van werken ook altijd een beetje te propageren. Ik trek dan altijd de vergelijking met de heren van Go Back To The Zoo die nog niet eens een compleet album hebben opgenomen, maar zich blijkbaar al wel met de opnamen van enkele nummers in de kijker van een major platenlabel hebben weten te spelen. Letterlijk.

Waarbij alle andere websites (MySpace, Bandcamp, ReverbNation etc.) het accent ligt op de oude muziekcultuur filosofie – je richten op en laten horen met je uiteindelijke nummer/versie/schijfje – kan bij SoundCloud eenvoudig voor de optie gekozen worden je creatie als een ‘work in progress’ te bestempelen. Daarmee laat je de buitenwereld zien: ‘Dit is een idee, het is nog niet af, maar het kan misschien wel wat worden. (Met de juiste producer, andere tekst misschien, eventueel toch die bandwisseling waar we al zo lang over zitten te denken…etc)

Ben benieuwd of er gelijkgestemden zijn die deze manier van werken ook zo spannend en interessant vinden.

grtz Meindert

http://soundcloud.com/mindnote

Vooruitgang

In deze roerige tijden waar allerlei nieuwe manieren van muziekconsumptie onstaan zoals Spotify, mag wat mij betreft het proces van muziekproductie ook meer meegaan met de mogelijkheden van deze tijd. Dit vraagt om een andere manier van denken over het creatieproces van muziek. Programma’s als SoundCloud zijn hierbij ‘slechts’ het vehikel om dergelijke veranderingen in gang te zetten. Uiteraard zouden initiatieven als BandCamp, ReverbNation en ach ja waarom ook niet MySpace, een functie moeten faciliteren om je muziek als een WOP (work in progress) te bestempelen. Muzikanten zelf dragen hierbij ook de belangrijke verantwoordelijk om deze andere, beta, manier van denken ook te dóen. Alleen door zelf af te wijken van de huidige norm, is vooruitgang mogelijk.

Progress is not possible without deviation. I think it is important that people be ware of some of the creative ways in which some of their fellow men are deviating from the norm. Because in some instances they may find these deviations inspiring and might suggest further deviations which might cause progress. You’ll never know.

[Frank Zappa, in de VPRO documentaire Frank Zappa van Roelof Kiers uit 1971]