MindNote | Muziek, Edutainment & e-Cultuur

Vorig week introduceerde Apple weer een nieuwe lijn van producten waaronder een nieuwe versie van iTunes. Sedertdien zijn de gemoederen hoog opgelopen over het nieuwe logo. Het idee om de CD in het logo weg te laten slaat natuurlijk helemaal de plank raak in deze tijden van digitale downloads. Gevolg is wel dat er nu diverse huis-tuin-en-keuken-ontwerpers zichzelf genoodzaakt zien een boon in de pot te doen en dat het logo zichzelf op Twitter van de nodige verwerende repliek voorziet. Wat kunnen we er verder over zeggen..

Afgelopen weekend logde ik sinds lange tijd weer even in op mijn MySpace en zag tot mijn verbazing een flink verbeterde interface. Met een paar drukken op de knop kon ik nu eenvoudig mijn profiel ‘upgraden’ en er was zowaar nauwelijks meer iets te merken van de verschrikkelijke layout en de onoverzichtelijke faciliteiten. De elegante witte begin beginpagina was voorzien van duidelijke pictogrammen en een stream met recente activiteiten van je vrienden (vergelijkbaar met Hyves of Facebook).

Belangrijker vond ik de upgrade om je profiel te kunnen bewerken. Tot voor kort was dat nog een helse klus waarbij een of andere vage Pimp-my-profile generator ingeschakeld moest worden om vervolgens een onduidelijke html-code ergens in een vak te plaatsen die daar eigenlijk niet voor bestemd was.

Ik heb veel mensen de laatste tijd al eens horen zeggen dat zij hun MySpace-account maar hebben verwijderd, omdat ze er toch niets meer mee deden. Er zijn inderdaad inmiddels ook allerlei betere alternatieven dan MySpace te bedenken zoals BandCamp, ReverbNation, Facebook etc. Toch denk ik dat MySpace zich met deze grote update weer flink in de kijker weet te spelen. Drie redenen:

* First mover. Aangezien ik sinds 2006 al als muzikant op MySpace zit, heb ik daar inmiddels heel veel contacten verzameld. Van bekende lokale Achterhoekse en Amsterdamse bands tot lokale en nationale kroegen, discotheken, stichtingen etc. Zo’n groot netwerk heb je bijvoorbeeld niet bij Bandcamp, want die site heeft geen netwerk functie. Bij ReverbNation heb ik nooit de moeite genomen (en geen zin gehad) om mijn bestaande contacten daar ook te gaan volgen, want ook niet iedereen zit daar. Op MySpace praktisch wel (!). Alleen Twitter begint qua contacten in de buurt te komen, maar dat is dan alleen een korte tekst-service.

* Elegant uiterlijk. MySpace heeft de afgelopen tijd ook goed afgekeken bij de verschillende concurrenten. Een belangrijke reden waarom muzikanten naar Bandcamp overstapten was omdat het er zo goed, elegant en vrij van reclame uitzag. De geupgrade MySpace is niet helemaal reclame vrij, maar ik durf inmiddels weer met goed fatsoen mensen uit te nodigen voor mijn MySpace profielpagina. Ze hebben namelijk de verschillende blokken met gegevens (foto’s, vrienden, reacties etc.) in verschillende modules ondergracht die je vervolgens eenvoudig wel of niet zichtbaar kunt maken of volgens het WYSIWG-princepe eenvoudig kunt verplaatsen. Kies je ervoor geen enkele module op je pagina te plakken (zoals ik), dan kun je deze nog wel eenvoudig vinden in het linker menu.

* Betere statistieken. Een andere belangrijk argument voor muzikanten om over te stappen naar Bandcamp, waren de handige overzichtelijke statistieken. Ook hier heeft MySpace een flinke inhaalslag gemaakt. Zo staan er in allerlei nette witte tabellen de gegevens over het aantal profielbezoeken en trackplays, waar deze mensen vandaan komen, wat hun leeftijd en geslacht is etc.

Met al deze verbeteringen ga ik de komende tijd in ieder geval me weer eens verdiepen in MySpace. Ook zal ik bij komende presentatie en workshops niet meer de gevleugelde uitspraak gebruiken: “MySpace is zóóó 2006…”

Leestips op Mashable 1 en 2.

Marco Kalnenek noemt zichzelf ‘ondernemer in de muziekbranche’. Hij is namelijk niet alleen labeleigenaar van WM recordings, maar beweegt zich met zijn WM digital services op een veel breder vlak met diensten aan musici en muziekconsumenten. Daarnaast speelt hij al sinds zijn negende piano/toetsen en gaf hij tijdens en vlak na zijn conservatoriumtijd piano- en theorielessen. Tegenwoordig geeft hij ook nog workshops voor de Stichting Popsport.

Welke muziekeducatie heb je zelf genoten? (en heb je ervan genoten?)

Toen ik naar de eerste klas lagere school ging, stuurden mijn ouders me ook meteen naar de muziekschool om lessen Algemene Muzikale Vorming te volgen. Mijn vader speelde trompet, dus die stap was niet helemaal onlogisch.

Rond mijn negende mocht ik – na eerst al blokfluitlessen te hebben gehad – kiezen op welk instrument ik verder wilde gaan. Het werd de piano en terwijl vriendjes en vriendinnetje om me heen de brui gaven aan hun muzieklessen, bleef ik met veel plezier doorgaan. Na de middelbare school was het conservatorium dan ook een voor de hand liggende keuze. Het werd de lichte muziekafdeling in Maastricht, waar ik na het volgen van een voorbereidend jaar definitief werd aangenomen.

Helaas bleek de stap van de brave klassieke pianolessen naar het nogal chaotische conservatorium erg groot. Bovendien bleek “lichte muziek” voor een pianoleerling in de praktijk neer te komen op “leer spelen in de stijl van Bill Evans”. Popmuziek kwam destijds totaal niet aan de orde.

De combinatie van docenten die lesgeven niet hoog op hun prioriteitenlijst hadden staan en mijn eigen behoefte aan wat betere begeleiding, maakten uiteindelijk dat ik een jaar voor het praktijkexamen ben afgehaakt, overigens wel met de papiertjes voor alle theorievakken (die ik wél met plezier volgde) op zak.

Gelukkig heb ik na wat omzwervingen ontdekt dat er wel degelijk een plekje voor me is in de muziekwereld. Alleen blijkt die plek áchter de schermen te zijn, en dat bevalt uitstekend!

Waar moet volgens jou het accent op liggen bij muziekeducatie?

Het klinkt zweverig, maar volgens mij moet het accent liggen op de liefde voor muziek. Het zelf maken én genieten van muziek, is een ervaring die met geen enkele andere te vergelijken is. Hoe beter je je kunt uitdrukken op je instrument, hoe mooier die ervaring zal zijn, zowel voor jezelf als voor de luisteraar. Dat moet je als docent zien over te brengen.

Uiteraard spelen hierbij verschillende aspecten een rol: zelf iets kunnen verzinnen, geeft naar mijn idee meer voldoening dan het reproduceren van bestaande dingen. Een brede repertoirekennis vind ik ook essentieel: er is meer dan Madonna of – om terug te komen op bovenstaande – Bill Evans. Volgens mij zit de gemiddelde muziekschooldocent nog teveel vast aan de standaardmethode’s waarin hij of zij zelf ook les heeft gehad.

Welke rol denk je dat nieuwe media (internet, iPod, gsm, games) kunnen vervullen bij muziekeducatie?

Bij het instrumentale muziekonderwijs zullen nieuwe media een steeds grotere rol spelen: docent en leerling hoeven in principe niet meer fysiek bij elkaar te komen. Er zijn al online cursussen waarbij leerlingen video-opnames kunnen insturen, die vervolgens door een docent – ook weer in de vorm van een video – van commentaar en tips worden voorzien. Dit zal naar mijn idee geen 100% procent vervanging worden van de leraar die snel even een greep voordoet of je houding corrigeert, maar ondernemende leerlingen kunnen hiermee al een heel eind komen. Denk daarnaast bijvoorbeeld ook aan software om je gehoor te trainen (herkennen van intervallen e.d.).

Dit soort tools maken het steeds eenvoudiger om vaardigheden te trainen en verder te ontwikkelen, al zal de ondersteuning van een ervaren docent altijd een meerwaarde zijn naar mijn idee.

Sinds vorig jaar geef ik workshops voor de Stichting Popsport, waarin ik beginnende bandjes op weg help met het opbouwen van hun eigen “scene”, hun eigen publiek. Daarbij komen de mogelijkheden van promotie via internet uiteraard ruimschoots aan bod. Ook hier geldt dat er meer mogelijkheden zijn dan ooit tevoren, maar dus ook dat er meer dan ooit afgewogen moet worden welke tools ingezet worden – en waar en wanneer… -  en welke niet.

De mogelijkheden zijn nu al enorm, maar zoals gezegd: de ondersteuning van een docent of ervaringsdeskundige zal altijd iets blijven toevoegen, al is het maar een rol als “filter” om de juiste info te vinden of een leerling te wijzen op die éne gave blues-opname uit 1934.

Iedere maandag tipt MindNote een TED-presentatie met interessante en/of handige ideeën over muziek, edutainment en e-cultuur. Tijdens deze jaarlijkse conferenties houden allerhande invloedrijke denkers een lezing van maximaal twintig minuten over hun eigen expertise. Deze voordrachten staan allemaal online en gaan in eerste instantie over technologie, entertainment en design (TED), maar gaan steeds vaker ook over wetenschap, kunst, economie en maatschappelijke onderwerpen.

Pamelia Kurstin is geboren in Los Angeles en woont tegenwoordig in Wenen. Zij is één van de weinige muzikanten die het muziekinstrument de theremin echt goed beheerst. Veelal komen er enkel vage mysterieuze klanken uit, maar Kurstin speelt met alle gemak diverse jazz standards. Onderstaand filmpje is echt een genot om te zien! Wikipedia omschrijft de theremin als volgt:

“Een theremin is een elektronisch muziekinstrument dat bespeeld wordt door de afstand tussen de handen en twee antennes te variëren. De speler raakt het instrument niet aan. De theremin werd uitgevonden door Léon Theremin in 1919. In 1923 kwam dan de opvolger van de theremin; de Aetherophone, een soortgelijk instrument, dat lang niet zo populair werd als de theremin.

De rechterhand beïnvloedt de toonhoogte en de linkerhand het geluidsvolume [het is juist andersom, zie comments hieronder ]. Doordat minimale bewegingen al hoorbaar zijn, klinkt het instrument bijzonder expressief. De klank lijkt op die van een vrouwelijke operastem of een viool.”

Eerdere TED-tips:

* Charles Leadbeater over educatie innovatie in sloppenwijken

* Lawrence Lessig over vrijheid in onze remixcultuur

* John Underkoffler over ‘user interface’ en handschoenen

* Adam Sadowsky over het maken van een videoclip

* Bobby McFerrin over publieksparticipatie en universele muzikaliteit

* Tim Brown over creatief denken en spel

* Mihaly Csikszentmihalyi over creativiteit, voldoening en ‘flow’

* Nicholas Carr over het tijdperk van The Cloud

* Tim O’Reilly over The Internet of Things

* Clay Shirky over hoe social media historie kunnen schrijven

* Jane McGonigal over een betere wereld door te gamen

* Nicholas Negroponte over computers, educatie en mondiale ontwikkeling

* Matt Mason over het Piratendilemma

* Mediaorakel Marshall McLuhan uit de jaren ‘60

* Seth Godin over de kracht van ’stammen’

* Larry Lessig over wetgeving die creativiteit verstikt

* Evan Williams over het luisteren naar Twitter-gebruikers

* Henry Jenkins: Convergence Culture

* Tod Machover: Playing the music in your head

* Charles Leadbeater: The rise of the amateur professional

* Yochai Benkler: Open-source economics

* Howard Rheingold: Way-new collaboration

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 14.

De Amerikaanse rockgitarist Zakk Wylde (Jeffery Philip Wielandt) is bekend geworden door zijn soloprojecten en als gitarist bij Ozzy Osbourne en Black Label Society. Wikipedia over Wylde:

“Hij maakte zijn eerste Ozzy-album in 1988 “No Rest For The Wicked”, maar is nu voornamelijk de voorman van de band Black Label Society. Daarnaast doet hij veel gastoptredens en maakt hij solo-albums waarvan vooral zijn album ‘Book of Shadows’, gevuld met akoestische nummers, het meest bekend is.

Zijn virtuositeit en karakteristieke stijl van spelen zorgde er al snel voor dat Wylde veel aandacht kreeg. Wylde combineert countryfingerpicking technieken met stevige metal en karakteriseert dit door in de ritme partijen zijn gillende noten (d.m.v. pinch harmonics,flageoletten of boventonen) te verwerken.”

In onderstaand filmpje is de beste man ofwel dronken of hij stak gewoon lekker de draak met al die wildgroei van gitaarlessen op YouTube .

In het dossier Over Muziekeducatie 2.0 vraag ik bekende muzikanten, dj’s, managers en labeleigenaren naar hun visie op muziekeducatie en welke rol nieuwe media daarbij kunnen spelen. Naar aanleiding van een Tweet-wisseling met Erik Zwennes (3VOOR12NL) en Eelco Topper (Knobsticker, Kyteman, Giovanca) en mij van maart dit jaar (zie onderstaande Slideshare) en meer recent tussen Niels Aalberts (EHPO) en Frank Jansen (@muziekantje), wil ik zelf ook nog even wat uitgebreider stilstaan bij de discussie over geschoolde en ongeschoolde muzikanten.

Er wordt mijns inziens vaak te beperkt gediscussieerd over dit onderwerp en veel mensen gaan voorbij aan enkele essentiële perspectieven die ik hierbij van erg belang acht. In deze blogpost beschreef ik al uitbreid welke perspectieven je op muziek kunt hebben. Dergelijke perspectieven zijn vervolgens essentieel om de intentie te begrijpen van bijvoorbeeld (1) de muzikant (2) de luisteraar (3) de recensent en (4) ‘de industrie’. Doordat het perspectief op muziek nogal eens verschilt, botsen deze vier partijen geregeld over de intentie van de muziek.

Ook is het belangrijk je af te vragen wie er nu voor wie is? Schrijft de muzikant zijn nummers voor zichzelf als een manier van zelfexpressie? Heeft de componist bij het schrijven van een nummer de luisteraar of recensent in zijn gedachten of misschien wil hij of zij wel aan de wensen van de platenmaatschappij tegemoet komen? Hierover zijn geen waardeoordelen te vellen, dit zijn persoonlijk keuzes die te maken hebben met iemands perspectief op muziek. Wie staat er vervolgens bovenaan deze hiërarchie en hoe ‘zuiver’ is de discussie dan nog als iedereen een verschillend perspectief op muziek heeft? Appels, peren…

Neem een band als Dream Theater. Als geschoolde muzikanten halen zij er plezier uit gecompliceerde stukken te schrijven en hun fans genieten op hun beurt van deze vingeroefening. Sterker nog, zij verwachten dergelijke stukken zelfs. Een ander voorbeeld is Neil Young. In ongeveer dezelfde bewoordingen als Lucky Fonz III het tegenwoordig verkondigt, wist Neil Young destijds Michael Jackson – die vond dat hij niet kon zingen – uit te leggen dat het publiek juist van hem houdt  omdat hij ‘vals’ zingt. Ook Young’s gitaarsolo’s zullen menig Dream Theater fan niet bekoren.

Ergo, wanneer recensenten of andere muziekkenners een broertje dood hebben aan bepaalde technische of juist niet technische muziek, creatieve of commerciële muziek, smaakvolle of smaakloze muziek, dan is dat wat mij betreft ondergeschikt aan het perspectief op de muziek en de intentie van de zowel de muzikant als de luisteraar. Als die twee het namelijk samen met elkaar eens zijn, wat is dan nog de waarde van het oordeel van andere partijen? ‘Als een soort gids of curator optreden voor nieuwe fans’, hoor ik je denken en dat is inderdaad een goed punt. Als het daar dan ook bij blijft en er verder geen waardeoordelen bijkomen, ben ik helemaal tevreden.

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 13.

“Een stomme of zwijgende film (Nederland) of stille film (Vlaanderen) is een film waarin alleen het beeldsignaal voorkomt. Pas in 1927 werd het met de introductie van de geluidsfilm mogelijk om geluid en beeld synchroon af te spelen. …/… Verder werd de film vaak met muziek begeleid, door bijvoorbeeld een pianist, waardoor er van een stille film nooit echt sprake is geweest” omschrijft Wikipedia. Enkele bekende acteurs uit die tijd waren Charlie Chaplin, Buster Keaton en Stan Laurel en Oliver Hardy (“de Dikke en de Dunne”).

Enigszins vergelijkbaar, maar in een compleet andere context speelt de Japanse violist Teppei Okada in realtime mee bij oude videogames. Of zou hij gewoon meespelen met een vooraf opgenomen videofragment van een game? Het is in ieder geval indrukwekkend en lachwekkend .

Niels Aalberts is blogger, freelance marketeer en (artist- & repertoire-) manager. Hij zal zo zelf uitleggen wat hij allemaal doet en deed, maar de meeste mensen zullen hem waarschijnlijk kennen als EHPO (Eerste Hulp Bij Plaatopnamen). Hiermee won hij vorig jaar een Dutch Bloggie in de categorie muziek.

Welke muziekeducatie heb je zelf genoten? (en heb je ervan genoten?)

Geen. Ik heb na het VWO en een blauwe maandag Sociale Wetenschappen aan de universiteit de HEAO Communicatie afgerond in 1994. Vrijwel aansluitend ben ik als perspromotor begonnen bij Arcade, daarna achtereenvolgens product- en A&R-manager bij Play It Again Sam (PIAS, 1995-2000) en A&R-manager bij Universal Music (2000-2003). Sinds 2003 werk ik vnl. als zelfstandige/freelancer, eerst als A&R in opdracht van diverse platenmaatschappijen, later als marketeer en manager. Van 2007 – 2010 was ik de manager van Colin Benders (Kyteman) en marketeer van zijn Hiphop Orkest. Daarover, en over heel veel andere zaken m.b.t. marketing, promotie, sales, management, internet en social media schrijf ik dagelijks op mijn blog.

Waar moet volgens jou het accent op liggen bij muziekeducatie?

Altijd op gevoel, overtuiging, geloofwaardigheid en urgentie. De muziek die je maakt MOEST er komen, het kon niet anders. Als dat ontbreekt, ontbreekt ook de noodzaak voor luisteraars om te luisteren. En als dat niet voelbaar is in je muziek (I’m talking to you, Martin Buitenhuis!), hoor ik iemand de maandelijkse aflossing van z’n hypotheek bij elkaar zingen of spelen. Ga dan wat anders doen, en snel.

Welke rol denk je dat nieuwe media (internet, iPod, gsm, games) kunnen vervullen bij muziekeducatie?

Tja, dat moge blijken uit het feit dat ik dagelijks blog over nieuwe en uitgebreide mogelijkheden en kansen met muziek op/via internet. De ondertitel van mijn blog luidt: “Hoe je als muzikant in een razendsnel veranderende muziekindustrie je eigen boontjes dopt”. Dat zegt genoeg. Door internet zijn er voor getalenteerde, ambitieuze, hardwerkende muzikanten talloze mogelijkheden bij gekomen om zich te profileren, een fanbase te vinden en dus van hun liefde hun beroep te maken. Dat is fantastisch nieuws.

Eerder in deze serie:

Regelmatig tipt MindNote over een TED-presentatie met interessante en/of handige ideeën over muziek, edutainment en e-cultuur. Tijdens deze jaarlijkse conferenties houden allerhande invloedrijke denkers een lezing van maximaal twintig minuten over hun eigen expertise. Deze voordrachten staan allemaal online en gaan in eerste instantie over technologie, entertainment en design (TED), maar gaan steeds vaker ook over wetenschap, kunst, economie en maatschappelijke onderwerpen.

De Amerikaanse band OK Go is bekend geworden om hun YouTube-hit Here it Goes Again (die met die dansers op lopende banden) waarmee zij ook nog een Grammy wonnen voor Best Short-Form Music Video in 2007. Voor de volgende videoclip wilden de heren graag een echte Rube Goldberg-machine laten bouwen en schakelden hiervoor Adam Sadowsky van Synn Labs in. In deze video vertelt Sadowsky kort over het proces van het maken van de video.

Eerdere TED-tips:

* Bobby McFerrin over publieksparticipatie en universele muzikaliteit

* Tim Brown over creatief denken en spel

* Mihaly Csikszentmihalyi over creativiteit, voldoening en ‘flow’

* Nicholas Carr over het tijdperk van The Cloud

* Tim O’Reilly over The Internet of Things

* Clay Shirky over hoe social media historie kunnen schrijven

* Jane McGonigal over een betere wereld door te gamen

* Nicholas Negroponte over computers, educatie en mondiale ontwikkeling

* Matt Mason over het Piratendilemma

* Mediaorakel Marshall McLuhan uit de jaren ‘60

* Seth Godin over de kracht van ’stammen’

* Larry Lessig over wetgeving die creativiteit verstikt

* Evan Williams over het luisteren naar Twitter-gebruikers

* Henry Jenkins: Convergence Culture

* Tod Machover: Playing the music in your head

* Charles Leadbeater: The rise of the amateur professional

* Yochai Benkler: Open-source economics

* Howard Rheingold: Way-new collaboration

In de vorige Tooltip wees ik op de introductie van de muziekstreamingservice Spotify in Nederland. Naast het eenvoudig beluisteren van nummers via streaming sites zoals Spotify of Grooveshark, biedt de mogelijkheid om afspeellijsten, playlists, met vrienden en onbekenden te delen waarschijnlijk nog de meest interessante nieuwe luisterervaring. Verschillende bloggers wezen al op de meerwaarde van playlists zoals Erwin Blom die over het ontdekken van nieuwe muziek schrijft en over dat het glas half vol is. Blogger Frank Meeuwsen ziet bijvoorbeeld aan je playlists wie jij bent.

Als gitarist die eens in de zoveel tijd enkele riedels meespeelt bij jamsessies of benefietavonden, wil ik graag nog op een ander punt wijzen. Onderling worden bij dergelijke projecten diverse mp3′s heen en weer gemaild, waardoor er vaak een onduidelijke verzameling met verschillende nummers en versies ontstaat. Door initiatieven zoals Spotify is het een stuk eenvoudiger geworden bij dergelijke projecten muziek met elkaar uit te wisselen. Voorbeelden van mijn Spotify-playlists, die rechtstreeks uit mijn iTunes zijn gekopieerd, staan hier. Ook handig is de spin-off Playlistify. Hiermee ‘bak’ je een soort eigen webpagina met een unieke playlist. Zo staan op deze pagina willekeurige nummers van de door mij meest gedraaide artiesten die via mijn Last.fm profiel worden bijgehouden. Maar je kunt natuurlijk ook een eigen playlist bakken voor een specifieke jamsessie, benefietavond of zelfs je eigen verjaardagsfeestje. Eigenlijk je persoonlijke mixtape op een website; of je eigen online radiostationnetje. Niet spectaculair, wel leuk en handig.

Regelmatig tipt MindNote over een TED-presentatie met interessante en/of handige ideeën over muziek, edutainment en e-cultuur. Tijdens deze jaarlijkse conferenties houden allerhande invloedrijke denkers een lezing van maximaal twintig minuten over hun eigen expertise. Deze voordrachten staan allemaal online en gaan in eerste instantie over technologie, entertainment en design (TED), maar gaan steeds vaker ook over wetenschap, kunst, economie en maatschappelijke onderwerpen. Ditmaal wederom geen TED-lezing, maar een presentatie tijdens de conventie “Notes & Neurons: In Search of the Common Chorus”, tijden het World Science Festival in  2009.

De Amerikaanse zanger Bobby McFerrin is bekend geworden om zijn hit ‘Don’t Worry Be Happy’ uit de film Cocktail met Tom Cruise. In de korte filmpje demonstreert McFerrin op briljante wijze hoe je gebruik kunt maken van publieksparticipatie. Door een universeel gevoel voor muzikaliteit aan te spreken, speelt hij handig in op de verwachtingen van het publiek. Te vaag? Bekijk snel dit korte filmpje en wedden dat er een grote glimlach op je gezicht verschijnt .

Eerdere TED-tips:

* Tim Brown over creatief denken en spel

* Mihaly Csikszentmihalyi over creativiteit, voldoening en ‘flow’

* Nicholas Carr over het tijdperk van The Cloud

* Tim O’Reilly over The Internet of Things

* Clay Shirky over hoe social media historie kunnen schrijven

* Jane McGonigal over een betere wereld door te gamen

* Nicholas Negroponte over computers, educatie en mondiale ontwikkeling

* Matt Mason over het Piratendilemma

* Mediaorakel Marshall McLuhan uit de jaren ‘60

* Seth Godin over de kracht van ’stammen’

* Larry Lessig over wetgeving die creativiteit verstikt

* Evan Williams over het luisteren naar Twitter-gebruikers

* Henry Jenkins: Convergence Culture

* Tod Machover: Playing the music in your head

* Charles Leadbeater: The rise of the amateur professional

* Yochai Benkler: Open-source economics

* Howard Rheingold: Way-new collaboration

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 9.

In aflevering vijf van Vrolijke Vrijdag introduceerde ik Frank Zappa al als mijn idool. Ik beloofde toen dat ik de beste man wat vaker op dit blog in het zonnetje zou gaan zetten. “Sinds mijn vijftiende ben ik meer dan gefascineerd door deze ongrijpbare man. Zijn eloquentie, humor, uiteenlopende oeuvre en moe-wordende productiviteit, imponeren mij iedere keer weer opnieuw. Ik doe hem veel te kort door hem ‘alleen’ als componist, gitarist, satiricus en eigenzinnige meester af te schilderen. Als ware Zappa-discipel neem ik mij bij dezen dan ook voor hem op deze blog met enige regelmaat de revúe te laten passeren.” Zo gezegd, zo gedaan. Uit dit filmpje blijkt hoe Zappa retorisch uitermate sterk is en in dit geval opkomt voor het vrije woord. Om van te smullen .

In deze serie artikelen in het dossier ‘Muzikant 2.0’, wordt vanuit een theoretisch perspectief gekeken naar het huidige aanbod van online websites en tools voor de muzikant. Het zijn geen handleidingen waarin alle mogelijkheden worden beschreven, maar de nadruk ligt erop het gebruik en de betekenis van deze sites te plaatsen in een langer historisch handelen van de muzikant. Aan de hand van diverse concepten (convergence culture, celestial jukebox, cloud computing, participatory culture, rhizoom, star system etc.) zullen diverse muziekwebsites worden geïnterpreteerd.

Op de middelbare school werd ik bij de tekenles denk ik voor het eerst bekend met het idee dat bij de creatie van ‘iets’, het eindproduct niet zozeer van belang is, maar dat het proces hoe zoiets tot stand komt misschien nog wel belangrijker is. Je cijfer werd gebaseerd op je eindwerkstuk én je portfolio; dat bestond uit allerlei verschillende schetsen, proefversies etc. Destijds vond ik dat irritant en tijdrovend. Nu voorzie ik een hele cultuur die van een dergelijke manier van werken zou kunnen profiteren.

Improviseren

In diezelfde periode richtte ik met een aantal klasgenoten het rockbandje ‘Out of Order’ op. In de ongeveer vijf jaar dat we bestonden, ben ik muzikaal opgegroeid door in luttele jaren nummers van Guns ‘n Roses en Bon Jovi, via Dream Theater en King Crimson uiteindelijk van Frank Zappa en Miles Davis te gaan spelen (en van wat hun ex-bandleden daarna). Terugkijkend zie ik een opvallende rode draad waartoe ik mij blijkbaar aangetrokken voelde. Slash heeft mijn oren geleerd te houden van vieze rammelende, maar mooie sterke melodische gitaarlijnen. Dream Theater zorgde voor een respect voor muzikaal ambacht en door King Crimson zijn mijn oren geopend voor meer dissonante klanken. Bij Zappa en Davis gebeurde er iets anders. Zowel de gitaarsolo’s van Frank als de toetersolo’s van de band van Davis begreep ik niet. Ik vond ze ergens te gek, maar wist niet ‘wat er aan de hand was’. In Zappa komt voor mij gedeeltelijk Slash en King Crimson samen. Vieze rammelende gitaarsolo’s die ondanks hun dissonantie zich toch diep in mij hebben weten te nestelen en waarbij vrijuit wordt geïmproviseerd zonder dat daarbij de structuur van het nummer uit het oog verloren wordt. Om Zappa te parafraseren: ‘Om af te kunnen wijken van de norm, moet je wel weten wat de norm is’.

Media van Morgen

Ongeveer tien na die tekenlessen woonde ik een aantal maanden geleden het symposium ‘Media van Morgen’ bij dat werd georganiseerd door oud-medestudent Tom van de Wetering. Bij zijn afsluitende presentatie wees hij op de waarde van ‘het niet af zijn’ van dingen en refereerde aan de langdurige beta-fase van Google’s Gmail. Een dergelijke probeer-fase brengt namelijk allerlei voordelen met zich mee. De verwachtingen van het publiek zijn bijvoorbeeld veel lager, omdat men begrijpt dat iets nog maar in beta-fase is. Van de Wetering wees erop dat wanneer van te voren wordt aangegeven dat bepaalde zaken wellicht nog niet helemaal vlekkeloos kunnen verlopen, het publiek dit accepteert. Uiteindelijk stuurt hij zijn publiek naar huis met de prikkelende gedachte of we zelf ook niet wat vaker dingen in beta fase moeten laten. Moeten we wel altijd alles af willen maken en soms niet gewoon meer ‘doen’?

Beta-denken

De combinatie van die tekenlessen, de muzikale ontdekkingsreis en de Aha-Erlebnis bij het symposium, hebben bij elkaar opgeteld bij mij een opvatting over muziek gecreëerd die ik ‘beta-denken’ noem. Als ik een definitie zou moeten geven, dan zou ik het als volgt verwoorden:

“Met een concreet muzikaal doel voor ogen, zijn muzikale beta-denkers zich bewust van de openbaarheid van hun gecomponeerde, gearrangeerde en gepubliceerde muziekstukken en staan daardoor open voor en spelen in op de feedback van hun publiek omdat die persoonlijke, artistieke of commerciële ontplooiing zou kunnen bevorderen”

Spread the word

Sinds ik eind vorig jaar regelmatig presentaties geef aan jonge bands, muzikanten en andere geïnteresseerden, tip ik naast andere interessante online initiatieven zoals BandCamp, ReverbNation, The Sixty One, Kompoz etc ook altijd even SoundCloud. Deze post over betadenken is dan ook ontstaan na enkele enthousiaste geluiden (o.a. van Dillectronik, van Niels, van Martijn) die volgden op mijn reactie over SoundCloud bij deze post van EHPO. Mijn reactie luide als volgt:

Als gitarist schrijf ik allerlei nummers voor verschillende bands en ben ik fan van SoundCloud.

Met name de manier waarop SoundCloud de gebruiker triggert om een creatie als ‘work in progress’ te kunnen bestempelen. Dit doet mij namelijk denken aan de manier waarop Google jarenlang Gmail als een ‘beta’-versie communiceerde.

Wat ik hierbij belangrijk vind, is dat de aandacht zo richting het gebruik en het proces gaat. Tijdens mijn presentaties/workshops aan muzikanten over 2.0-activiteiten probeer ik deze manier van werken ook altijd een beetje te propageren. Ik trek dan altijd de vergelijking met de heren van Go Back To The Zoo die nog niet eens een compleet album hebben opgenomen, maar zich blijkbaar al wel met de opnamen van enkele nummers in de kijker van een major platenlabel hebben weten te spelen. Letterlijk.

Waarbij alle andere websites (MySpace, Bandcamp, ReverbNation etc.) het accent ligt op de oude muziekcultuur filosofie – je richten op en laten horen met je uiteindelijke nummer/versie/schijfje – kan bij SoundCloud eenvoudig voor de optie gekozen worden je creatie als een ‘work in progress’ te bestempelen. Daarmee laat je de buitenwereld zien: ‘Dit is een idee, het is nog niet af, maar het kan misschien wel wat worden. (Met de juiste producer, andere tekst misschien, eventueel toch die bandwisseling waar we al zo lang over zitten te denken…etc)

Ben benieuwd of er gelijkgestemden zijn die deze manier van werken ook zo spannend en interessant vinden.

grtz Meindert

http://soundcloud.com/mindnote

Vooruitgang

In deze roerige tijden waar allerlei nieuwe manieren van muziekconsumptie onstaan zoals Spotify, mag wat mij betreft het proces van muziekproductie ook meer meegaan met de mogelijkheden van deze tijd. Dit vraagt om een andere manier van denken over het creatieproces van muziek. Programma’s als SoundCloud zijn hierbij ‘slechts’ het vehikel om dergelijke veranderingen in gang te zetten. Uiteraard zouden initiatieven als BandCamp, ReverbNation en ach ja waarom ook niet MySpace, een functie moeten faciliteren om je muziek als een WOP (work in progress) te bestempelen. Muzikanten zelf dragen hierbij ook de belangrijke verantwoordelijk om deze andere, beta, manier van denken ook te dóen. Alleen door zelf af te wijken van de huidige norm, is vooruitgang mogelijk.

Progress is not possible without deviation. I think it is important that people be ware of some of the creative ways in which some of their fellow men are deviating from the norm. Because in some instances they may find these deviations inspiring and might suggest further deviations which might cause progress. You’ll never know.

[Frank Zappa, in de VPRO documentaire Frank Zappa van Roelof Kiers uit 1971]

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 8.

De Britse zanger/gitarist Sam Newton Battenberg Faulkner speelt – net als Andy McKee uit aflevering 6 van deze serie – op een hele percussieve manier gitaar. Hij staat ook bekend om zijn markante dreadlocks die hij al sinds zijn vijftiende heeft. Sinds 2006 gaat het met zijn muzikale carrière bergopwaarts en speelde hij onder andere twee keer op het Engelse Glastonbury festival en in 2009 op ons eigen Crossing Border festival. Op 15 juni is hij te bewondering in Paradiso in Amsterdam. Ondanks dat hij zelf ook hele mooie eigen nummers schrijft, is hij vooral bekend om zijn opmerkelijke uitvoeringen van Teardrop van Massive Attack en Bohemian Rhapsody van Queen.

Naar aanleiding van de reuring die gisteren ontstond bij de lancering van Spotify in Nederland en de diverse websites die er al goed en grondig over berichtten (3VOOR12 en Tweakers algemeen, The Next Web financiële kant en Music United kritisch en opkomend voor de muzikant), moest ik vooral denken aan het enigszins nostalgische artikel dat ik tijdens mijn bachelor Media en Cultuur in 2006 schreef voor het studentenmagazine XI: ‘De afbraak van de albumcultuur‘. Destijds stelde ik dat door het gebruik van de iPod de luisteraar minder naar complete albums luistert en daardoor de daarbij passende déjà vu’s verliest. Wat volgde was een korte Twitter-wisseling met Marco Kalnenek en de constatering dat Spotify een mooie manier is om aan (ook enigszins obscucre) muziek te komen. Dat de muziekbeleving daardoor ook dusdanig wordt aangetast (in positieve en negatieve zin) nemen we dan maar weer op de koop toe. Oh nee, Spotify is (deels) gratis…

Eerdere ToolTips:

ToolTip #11 Via BlogBird eenvoudig je eigen site maken

ToolTip #10 Via Mflow je favoriete muziek delen en verkopen

ToolTip #9 Issuu: Publiceren was nog nooit zo eenvoudig

ToolTip #8 Negen Raden voor Social Media Gebruik

ToolTip #7 Na ‘ontvrienden’ nu virtuele zelfmoord: ‘Web 2.0 Suicide Machine’

ToolTip #6 Opnemen van Skype-gesprekken

ToolTip #5 Smoov: nieuwe generatie webinterface

ToolTip #4 Tweetdeck: profielenbeheer

ToolTip #3 Dropbox: online data opslag

ToolTip #2 Google Wave; Forum Romanum 2.0?

ToolTip #1 ArtistData

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 7.

Afgelopen woensdag had ik via Twitter een kort gesprek met The Gasoline Brothers over de te gekke band Wilco. Ik vroeg hem of hij van ‘Jesus Etc.’ de versie van mijn Achterhoekse muzikale jeugdheld Rocco Ostermann kende. Ik wilde een linkje sturen naar de legendarische de band waarin hij destijds speelde (Magic Fish), maar kwam uiteindelijk onderstaande te gekke gedateerde videoclip van Shooting the Video (1998) tegen! Snel volgden enkele reacties van een aantal Utrechtse Achterhoeksers. Om het magische vis evangelie blijvend te verspreiden, bij dezen mijn digitale altaar.

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 6.

Met 78 miljoen plays op YouTube is het gitaarspel van autodidakt Andy McKee niet onopgemerkt gebleven. Zijn eigenzinnige manier van ‘fingerstyle’ gitaarspelen is niet alleen opmerkelijk, maar ook nog eens heel muzikaal. Door zijn YouTube succes heeft hij inmiddels meer dan 200 optreden per jaar door allerlei verschillende landen. In december 2008 ontving Andy de ‘Acoustic Guitar Magazine worldwide silver medal award for fingerstyle’. “McKee’s unique skill allows him to transform the guitar from a simple stringed instrument to a dynamic calliope of sound. Andy’s deft talents give his music life through altered tunings, syncopated rhythm guitar taps, and his textural use of polyphonic tones and drones. All of these are played on both standard sized acoustic guitars and a hand-built 12 string harp-guitar.”

Woensdag 21 april 2010 vond de 2-jaarlijkse Netwerkmeeting Popmuziekcultuur Noord-Holland plaats in Poppodium P3 te Purmerend. Deze 3e editie werd georganiseerd door stichting De Kunst en stichting NH-Pop met als doel de sleutelfiguren uit het Noord-Hollandse popveld samen te brengen om elkaar te informeren, inspireren en ideeën uit te wisselen.

Panel twee: Provincie en Popbeleid?

Bij het tweede pannel wordt er gesproken over welke financiële mogelijkheden er voor de popsector in Noord Holland zijn. Moderator Martijn de Greve praat dit keer met Ellen Koning (provincie Noord Holland), Loes Wagenmaker (Cultureel Plannenbureau en schrijft subsidieaanvragen), Bastiaan de Leeuw (programmeur Mixtream), Valentijn Brouwer (Vrienden van de Bakkerij) en Ron Mellies (bestuursvoorzitter Stichting NH-pop).

Bezuinigingen en cultuurbeleid

Op verzoek van Martijn legt Ellen Koning eerst een aantal belangrijke beleidspunten uit die momenteel bij de provincie Noord Holland spelen. Er zal 300 miljoen moeten worden bezuinigd op het provinciefonds. Dit betekent dat de provincie een kortingsopgave van 64 miljoen heeft op een begroting van 500 miljoen. Eind mei hoopt Koning meer duidelijkheid te hebben waar en wanneer de klappen precies vallen. Ze wijst op het belang van samenwerking en vindt dit de komende tijd een essentieel sleutelwoord. Ook zal de overheid een betere taakverdeling moeten ontwikkelen. Wanneer ze het rapport van de commissie Lodders aanhaalt, wijst ze erop dat veel taken op het gebeid van wonen, werken, cultuur, mobiliteit en bestuur die nu nog door de Rijksoverheid worden uitgevoerd, overgeheveld zullen worden naar de provincies. Hierbij gaat het om onder andere cultuurhistorie, erfgoed monumenten en industrieel erfgoed, maar ze geeft toe dat het nog onduidelijk blijft of de popcultuursector onder het kopje ‘cultuur’ valt. Valentijn Brouwer vult haar nog kort aan en wijst op de basisverdeling voor het cultuurbeleid. Het Rijk houdt zich bezig met de inhoud, gemeenten met de uitvoering en de provincie met de spreiding en ondersteuning daarvan.

Subsidies: ‘Bel gewoon’

Loes Wagenmaker weet te vertellen dat er vaak geld blijft liggen bij o.a. de danssector, maar ook het VSB-fonds deed een aantal oproepen om met subsidievoorstellen te komen: ‘Nu met crisis is het wel weer lastiger geworden, maar de marketing kan ook beter door bijvoorbeeld bepaalde zaken beter zichtbaar te maken.’ Ron vindt dat er, naast meer informatieverstrekking, ook het cultureel ondernemerschap gestimuleerd dient te worden: ‘Mensen moeten ook gewoon meer doorzetten. Het aanvragen van subsidies is wel degelijk lastige materie, maar te vaak wordt het bijltje er te vroeg bij neergelegd.’ Brouwer knikt instemmend en wijst op het belang van samenwerkingen. Zo heeft hij zelf drie ton opgehaald, grotendeels uit het potje welzijn: ‘Er is een breed scala aan mogelijkheden voor subsidies voor verschillende activiteiten en die kun je allemaal benutten.’ Een belangrijk tip die hij het publiek meegeeft is dat: ‘Gewoon bellen helpt onwijs en daarnaast maak je meer kans door je aanvraag van een zeker welzijnsaspect te voorzien.’ Koning is het daar helemaal mee eens en zegt bijna geïrriteerd dat er zo slecht wordt gelezen: ‘Bel of mail gewoon. We zijn er voor elkaar’. Ook De Leeuw herkent zich hierin: ‘De mensen die subsidies verstrekken zit niet in ivoren toren. Schrijf een plan en ga ermee langs of bel ze op en je zult zien dat ze je allerlei tips geven.’ Wagenmaker: ‘Die mensen zijn er inderdaad voor om een aanvraag te maken dus ga er gewoon langs. Laat duidelijk zien wat je eigen inbreng is en welke spreiding je hebt aangebracht. Ga bij een subsidieaanvraag niet op één paard wedden, maar spreid je kansen’. Wanneer iemand uit het publiek opmerkt dat subsidieaanvragen ‘moeilijk taken zijn waar je nauwelijks vrijwilligers voor vindt’, reageert Ellen behulpzaam met ‘op onze site staan allerlei mogelijkheden’.

Panel drie: Voortgezet Onderwijs & Popeducatie

Bij het derde panel spreken de volgende gasten over het voortgezet onderwijs en de rol die popeducatie daarin kan spelen. Ellen Koning (provincie Noord-Holland), Rob Cerneüs (cultuurcoördinator Compaen VMBO te Zaandam), Michiel Stavast (directeur De Kade, betrokken bij diverse Voortgezet Onderwijs projecten), Rob Lieshout (muziekdocent Trinitas College, organisator De Grote Prijs van Trinitas College Heerhugowaard) en Ron van der Sterren (directeur stichting PopSport; educatief popmuziekproject voor schoolbands). De moderator is wederom Martijn de Greve.

Samenwerken

Michiel legt uit dat poppodium De Kade op maandag en dinsdag echt op een dependance van een school lijkt. Voor een succesvolle samenwerking wijst hij op het belang bereidheid te vinden bij enthousiaste docenten en de directie. Ellen Koning ziet een verbetering van de cultuureducatie ook vooral in samenwerkingsprojecten. Scholen moeten volgens haar vaker samenwerken met instellingen en alhoewel dit voor de hand lijkt te liggen, gebeurt dit in de praktijk vaak nog niet. De kracht van dergelijke samenwerkingsverbanden zit hem namelijk in de zogenaamde ‘doorgaande leerlijn met talentontwikkeling’. Waarom gaat het dan niet altijd even makkelijk? Ellen: ‘Netwerken met samenwerkingsverbanden maken lukt vaak prima, maar de juiste chemie tussen mensen creëren is veel lastiger en vaak minstens zo belangrijk.’

Subsidieaanvraag

Vervolgens wijst Koning op een aantal belangrijke aspecten bij het verwerven van een subsidie voor een educatief samenwerkingsverband. Zo moet het project overdraagbaar zijn, een voorbeeldfunctie hebben en positief beoordeeld zijn door een adviescommissie of het op pedagogisch en deskundig vlak wel goed in elkaar zit. Tot slot zal er ook een goede kostenspecificering moeten zijn. Rob Cerneus weet dat het bij de aanvraag van subsidies van groot belang is, dat van beide partijen de juiste mensen elkaar kunnen aanspreken: “Een goed contactpersoon is onmisbaar.” Ron van der Sterren vult aan dat scholen ook het lef moeten hebben om gecorrigeerd te durven worden: ‘Laat je helpen door de mensen die je financieren. Dergelijk advies helpt je ook om je eigen plan goed en evenwichtig op papier te krijgen.” Over welke bedragen praten we dan eigenlijk? Rob Cerneus legt uit dat hij naast de provincie ook met de gemeente is gaan praten en de koepelorganisatie van de scholengemeenschap. Hiermee heeft hij 40.000 euro opgehaald voor 2 jaar, waarvan 25.000 door de school zelf wordt betaald.

Lokale cultuur

Het gehele panel is het er over eens dat dergelijke projecten twee kanten opwerken. De leerlingen kunnen zich hierdoor op cultureel vlak ontplooien en de docenten krijgen hierdoor ook een grotere regionale binding. Na diverse vragen uit het publiek ontstaat er een kleine discussie over de verschillen tussen de financiering via subsidies of bijvoorbeeld sponsoring uit het dorp en kaartverkoop. Koning: ‘Subsidie is bedoeld voor ontwikkeling en de eenmalig uitvoering van een project. Is dit eenmaal ontwikkeld, dan moet je daarna in principe minder kosten hebben.’ Ron van de Sterren wijst op het belang van de realisatie van meer abstracte doelstellingen zoals het stimuleren van de popcultuur: “Popcultuur moet je voeden. Een gebouw met bakstenen is geen popcultuur.” Hiermee geeft hij aan verder te kijken dan enkel een bepaalde uitvoering of de realisatie van een nieuwe gebouw. Hierin moet wat hem betreft ook het verschil liggen tussen een project dat met of zonder subsidie gefinancierd moet worden.

‘Geen uren..’

Koning wijst daarnaast op de verschillende manieren van werken bij bijvoorbeeld de samenwerking tussen een school en een stichting. Cerneüs knikt en vult aan: ‘Wat goed werkt is gezamenlijk een plan bedenken, het vervolgens goed inbedden in de organisaties en externen inhuren om de docenten te coachen. Een probleem dat je vaak ziet is dat een docent er soms geen uren voor heeft.’ Hier heeft Van De Sterren een oplossing voor: ‘PopSport is in principe kant en klaar concept waarbij scholen zo kunnen instappen.’ Hij geeft daarnaast een handige tip: ‘Zoek je breekijzer. Welke docent heeft zelf in een band gezeten en wie is gevoelig voor popcultuur? Hij of zij zal eerder enthousiast zijn voor een dergelijk project en het misschien niet zo nauw nemen met de uren. Google is daarbij dan je grootste vriend.’

Panel vier: Synergie tussen podia, muziekscholen en conservatoria

Het laatste panel wordt geleid door moderator Gerard Lohuis en bestaat uit Onno Bosch (initiatiefnemer PepLink; platform Noord-Holland popeducatie), Peter Maissan (conservatorium Alkmaar), Paulus Brugman (directeur P3), Jeroen Blijleve (interim directeur Patronaat)

Lesmateriaal en -ruimten

Onno Bosch vertelt kort iets over Peplink dat een platform zal worden voor uitwisseling van ervaringen, activiteiten en materiaal. Peter Maissan reageert enthousiast op de mogelijkheid om lesmateriaal te kunnen delen, omdat iedereen dan niet steeds hetzelfde wiel opnieuw hoeft uit te vinden. Daarnaast ziet hij dit als een mooie gelegenheid voor studenten om in werkervaringssituatie te komen. Zelf kan Maissan meedelen dat het conservatorium straks een aantal oefenruimten heeft waar ook bands uit de stad ook gebruik van kunnen gaan maken. Paulus Brugman haakt hier meteen op in: ‘Wij verhuren aan particuliere bands, maar ook de muziekschool maakt gebruik van onze ruimten voor bands. Momenteel zijn we ook bezig met ontwikkeling van popschool.’

Contact met bands

Maissan filosofeert vervolgens verder dat de voortrajecten voor het conservatorium nog wel rijker mogen, zodat de instroom makkelijker verloopt: ‘Dat kan goed via samenwerkingen.’ Blijleve waarschuwt hierbij voor de veranderde houding van bands: ‘Bands zijn tegenwoordig minder geneigd fysiek naar buiten te treden. De kloof om contact te maken met bands is hierdoor groter geworden. Bands kwamen vroeger actiever naar de podia toe, nu denken ze vaak aan internet genoeg te hebben.’

Draagvlak

Blijleve vraagt zich daarnaast af waar iedereen al die tijd toch vandaan haalt om alle aanvragen van bands te verwerken: ‘Wij zien onszelf wel geneigd tot samenwerken, aangezien de Patronaat weinig capaciteit heeft en het enige podium in de buurt is.’ Andere voordelen van samenwerken vindt hij de uitwisseling van kennis. Maissan beaamd dit en ziet een gemengde beroepspraktijk van zzp’ers voor zich die samen muziekles geven of in bands spelen. ‘Vroeger kon zoiets niet’, volgens hem omdat er weinig samenwerking was door onder andere de felle strijd tussen lichte en klassieke muziek. Daarnaast was de educatielijn hiervoor ontoereikend. Maissan vindt ook dat studenten veel meer in de praktijk moeten leskrijgen en er veel inventiever met budgetten kan worden omgegaan. Muziek maken en muziekeducatie draait uiteindelijk ‘om het samen leuk hebben’. Draagvlak is daarbij heel belangrijk, maar dan moet je ook wel een beetje geluk hebben geeft hij toe: ‘De burgermeester van Haarlem speelt bijvoorbeeld basgitaar; ja zoiets helpt.’ Brugman knikt en vult aan: ‘Provinciale samenwerking is daarbij ook belangrijk en NH pop is wat dat betreft ook een heel goed initiatief’.

E-learning

Afsluitend vertel Bosch over de online e-learning omgeving waar hij op dit moment mee bezig is: ‘Peplink is een platform van muziekscholen en binnenkort ook vakopleidingen. Gezamenlijk worden nieuwe projecten georganiseerd. Het gaat niet alleen om lesmateriaal, maar dus ook om activiteiten en masterclasses van die vakopleidingen.’ Juist het bijeenbrengen van al die verschillende expertises gaan volgens Bosch interessante dingen opleveren. Maissan reageert enthousiast en vertelt over het project met ‘distance learning’ waar InHolland en de Rockacademie momenteel kijken naar de mogelijkheden van e-learning. Om dergelijke initiatieven te kunnen financieren weet Lohuis, net als Brouwer tijdens uit het tweede panel, dat er soms wél geld is bij het potje onderwijs in plaats van bijvoorbeeld het potje cultuur.

Na een lange dag van paneldiscussies en korte netwerkbabbeltjes in de gangen van P3, rest dan nog de bekendmaking van de finalisten van NH-pop Live Talent 2009-2010. Daarna, tijdens het lopend buffet, drukken de bands nog de laatste cd’s in de handen van de aanwezige programmeurs en boekers en wisselen zij op hun beurt weer onderling hun visitekaartjes, telefoonnummers of handrukken uit. Dan is de netwerkmeeting popmuziekcultuur Noord Holland 2010 echt helemaal ten einde.

* Voor het eerste deel van het verslag klik hier:

Netwerkmeeting Popmuziekcultuur Noord-Holland 2010 @ P3 Purmerend (1/2)

Woensdag 21 april 2010 vond de 2-jaarlijkse Netwerkmeeting Popmuziekcultuur Noord-Holland plaats in Poppodium P3 te Purmerend. Deze 3e editie werd georganiseerd door stichting De Kunst en stichting NH-Pop met als doel de sleutelfiguren uit het Noord-Hollandse popveld samen te brengen om elkaar te informeren, inspireren en ideeën uit te wisselen.

Voorwoord Nico Dijkshoorn: ‘Popmuziek moet zijn de hunkering naar wat jij nooit zult bereiken’

De aftrap wordt verzorgd door niemand minder dan Nico Dijkshoorn en Nico maakt zich zorgen. Hij is bang dat er vanmiddag vooral gepraat zal worden: “Er zal toch niet gepleit worden voor een meer transparante muziekcultuur waardoor een rijkere voedingsbodem voor muzikaal talent blablabla..” Volgens Nico gaan muziek en geouwehoer slecht samen: “Gisteren bij De Werold Draait Door zag je een groep gitaristen naast elkaar op een paar krukjes zitten, maar vraag hen niet om een samenhangende zin te formuleren. Dat lukt niet. Laat ze gewoon lekker spelen.”

Hij gaat nog een stap verder. Popmuziek draait om romantiek: ‘Het poppodium moet laten dromen tegen beter weten in. Ik wil er slecht worden behandeld, bier moet duur zijn, de toiletten moeten stinken. Ik wil niet, zoals mij bij een optreden van Motörhead overkwam, bij de sponsoringang van de Heineken Music Hall worden opgewacht door een host met tieten en een shawl die mij, terwijl ik gierende feedback uit de zaal hoor sijpelen, “een heel prettige voorstelling bij de heren van Motörhead” wenst. Voor de zekerheid wordt mij ook medegedeeld dat er tijdens de voorstelling geen pauze is. Ik wil dat een zwakzinnige medewerker met een omgekeerd bonnetje een uur naar mijn jas zoekt. Ik wil dat het barpersoneel gewoon op volle oorlogssterkte dwars door akoestische optredens heen blijft lullen. Ik wil na een optreden drie dagen lang met een niet-afwasbare stempel van Donald Duck op mijn pols naar mijn werk gaan.’ Nico vindt de muziekcultuur steeds vaker allemaal maar net iets te bedacht en heeft een broertje dood aan: ‘die stoute dondersteen van een rockmuzikant’.

Aan het aanwezige publiek stel hij voor dat poppodia weer duistere onbereikbare plekken moeten worden, waarbij we moeten gissen naar het mysterie: ‘Laat de bezoekers lijden, dat maakt maakt alles fijner. Buiten staan de mensen die niet beter verdienen, binnen de echte sterren en in de verte horen we de klanken van de soundcheck: “One two, one two, louder motherfocker”.’ Tegenwoordig worden muzikanten ontdaan van hun romantisch charme: ‘Ze moeten allemaal zo economisch mogelijk saxofoon blazen, maar ze moeten eigenlijk niets leren! Wat was er gebeurd als iemand Herman Brood had verteld dat het helemaal niet praktisch is om een papegaai mee nemen..’

Nico concludeert: ‘Popmuziek moet zijn de hunkering naar wat jij nooit zult bereiken. Concerten bezoeken is lijden, maar weten waar je het voor doet. Het is weten dat je schoenen aan de vloer plakken en toch tevreden zijn. Naar een concert gaan is uiteindelijk, ondanks alles, het plotseling doven van het licht. Het stoppen van de gedraaide plaat. De beweging op het podium. Het rood opgloeiende lampje van een Fender-versterker. De vier tikken vooraf en dan geluid en meteen daarna de oergedachte, ondanks alles, stond ík daar maar.’

Panel één: Doorbreken

Het eerste panel wordt geleid door moderator Martijn de Greve en gaat over de vraag hoe je precies kunt doorbreken. In het panel zitten onder andere Yorick van Norden (frontman The Hype), Eelco Topper (toetsenist, o.a. Giovanca, Kyteman, Wouter Hamel), Arrien Molema (gitarist Room Eleven), Ron Engelen (manager DeWolff), Remco van Eijndhoven (Hoofd Boekingen DOX Records). Muzikaal wordt het geheel ondersteund door de band Spoon Lifts Moon (een Haarlemse band die wil doorbreken)

Om een beter beeld te krijgen van hoe de verschillende panelleden aankijken tegen dé doorbraak, vertellen ze eerst kort iets over hun eigen achtergrond. Arrien krijgt meteen de lachers op zijn hand wanneer hij meldt dat het bij Room Eleven vooral over ‘afbreken’ gaat in plaats van doorbreken [de band is namelijk in december 2009 gestopt]. Remco wijst er op dat allerlei andere aspecten naast je (muziek)studie minstens zo belangrijk zijn. Yorick vertelt dat hij eerst gewoon muziekles volgde, vervolgens even muziekwetenschappen studeerde en nu op het conservatorium zit. Ook Arrien heeft een opleiding aan het conservatorium genoten, maar legt uit nog het meest geleerd te hebben van live spelen. Eelco knikt instemmend en vertelt dat er op het conservatorium van Utrecht, waar hij zijn opleiding heeft gevolgd, er een redelijk conservatief gedachtengoed heerste: ‘Muziek was iets met regeltjes en tradities dat je op een bepaalde manier moest doen’. Hij had daar moeite mee en loopt daar eigenlijk nog steeds af en toe tegenaan. Wel geeft hij toe langzaam weer dichterbij het echte muziek maken te komen. Iedereen blijkt verder volledig van de muziek te kunnen leven behalve Yorick. Die zaait nog: ‘Maar er wordt nóg niet geoogst’.

Vervolgens wordt er vooral over de situatie van de popcultuur in Noord Holland gesproken en moet Eelco direct bekennen dat hij eigenlijk uit Utrecht komt. Ron maakt een vergelijking met het zuiden van het land en vertelt dat daar niets tot weinig te beleven valt. ‘Wat dat betreft zijn er in Noord Holland vrij veel podia op een klein oppervlak die veel voor elkaar krijgen’ vult Remco aan. ’In vergelijking met andere provincies zitten we goed’. Wat nu precies de sleutel tot succes is weet Arrien ook niet: ‘Er is geen regel maar wel dat overbekende cliché van gewoon op de juiste plek en het juiste moment zijn. Uiteraard moet goede muziek wel altijd de basis zijn’. Ron verklapt dat de eerste eigen show van DeWolff in Paradiso eigenlijk een sterk staaltje blufwerk was, maar uiteindelijk wel de kentering betekende: ‘Ik kende namelijk al wat mensen bij DWDD en heb toen gezegd dat de band in Paradiso stond.’

Al met al gaf dit eerste panel een leuk kijkje in de keuken van de oorsprong van dé doorbraak. Helaas gaat het publiek niet met concrete tips en adviezen naar huis, maar dat is eigenlijk maar goed ook. Nico zal opgelucht hebben gereageerd dat het mysterie van de doorbraak niet duidelijk in woorden en plannen valt samen te vatten.

* Voor het tweede deel van het verslag klik hier:

Netwerkmeeting Popmuziekcultuur Noord-Holland 2010 @ P3 Purmerend (2/2)

MindNote Vrolijke Vrijdag: Aflevering 2.

De Zuid-Koreaan Zack Kim uit Seoul is bij menig gitarist bekend om zijn indrukwekkend filmpjes. Ik heb geen flauw idee of hij ook bij de rest van de goegemeente bekend is, dus vandaar dat hij bij deze tweede Vrolijke vrijdag in de spotlight staat. Check ook hier de opvolger van onderstaand filmpje (vooral vanaf 0.30 seconden ).